ЭСТЕР Барои чунин вақт!
Китоби камхондашудаи Эстер як ҳикояи ҷолиб ва муосир дар бораи занест, ки Худо ӯро дар як лаҳзаи хеле муҳим барои ҳифз ва баракати халқи заминии худ Исроил истифода бурд. Роҳҳои ӯ барои мо намунаанд, гарчанде ки ӯ дар замон ва маконе зиндагӣ мекард, ки аз он чизе, ки мо медонем, хеле фарқ дошт.
Муҳит
Эстер дар давраи авҷи империяи Форс зиндагӣ мекард. Худо дигар халқи заминии худ, Исроилро, барои нишон додани он ки «халқи муқаддас ... халқе барои худ, ганҷи махсус аз ҳама халқҳои рӯи замин» будан чӣ маъно дорад, истифода намебурд (Такрори Шариат 7:6 NKJV). Чунон ки пайғамбар Ҳушаъ эълон карда буд, Ӯ онҳоро муваққатан канор гузошта буд. Душманони онҳо акнун дар курсии қудрат буданд.
Худо иҷозат намедиҳад, ки номи Ӯ ё калимаи «дуо» дар ин китоб ошкоро зикр шавад, аммо Ӯ ба таври илоҳӣ ва мӯъҷизавӣ барои некӯаҳволии халқи худ – «гавҳараки чашми Ӯ» кор мекунад.
Боби 1 дар дарбори Форс оғоз меёбад. Малика Ваштӣ аз итоат кардан ба даъвати шавҳараш барои омадан ба зиёфати нӯшокии ӯ барои нишон додани зебоии худ ба мансабдорон ва мардуми ҷамъшуда саркашӣ мекунад. Дар натиҷа, вай канор гузошта мешавад – ҳеҷ гоҳ дигар ба ҳузури подшоҳ намеояд! Ин мувофиқи қонуни онҳо анҷом дода шуд. Мо тавсифи ороиши қаср, нӯшидани озоди шароб дар зиёфатҳо, таъкид ба роҳи дурусти қонунии корҳое, ки ба Худо писанд нест ва оғози даҳшатноки ҳаракати озодии занонро қайд мекунем. Вақте ки мо дар китоб пеш меравем, мо такроран зикри зебоӣ, истеъдод ва беахлоқии занонро меёбем. Дили инсон дар ин ҳама солҳо тағйир наёфтааст. Китоби Эстер ба таври ҳайратангез муосир аст!
Мусобиқа барои малика шудан
Баъдан мо бо Ҳадасса, як духтари яҳудии ятим, ки мо ӯро бештар ҳамчун Эстер мешиносем – як духтари ҷавони зебои бокира, шинос мешавем. Вайро як хешаш, Мардакай, ҳамчун духтари худаш тарбия карда буд. Дар ин ҷаҳони қариб муосир зиндагӣ карда, ӯ ва бисёр занони ҷавони дигарро ба қасри подшоҳ бурданд, ки ӯ зани нав меҷуст. Ин занони ҷавони зебо, ки ба ин мусобиқа ҷалб шуда буданд, бо атрҳо, косметика ва дигар омодагиҳои зебоӣ, ки мехостанд бо худ баранд, вақте ки барои гузаронидани шаби худ бо подшоҳ мерафтанд, таъмин карда шуданд. Ӯ шахсан ғолибро аз байни иштирокчиён интихоб мекард – вай малика мешуд. Дигар занони ҷавон ҳамчун мукофоти тасаллӣ имтиёзи узвияти якумрӣ ва нигоҳдорӣ дар ҳарами шоҳонаро мегирифтанд.
Ба мо гуфта нашудааст, ки Эстер ба шарафи малика шудан орзу дошт. Вай «ба қасри подшоҳ бурда шуд», зуд бо мансабдори масъул илтифот пайдо кард, ба ҳама омодагиҳои зарурӣ итоат кард ва чизе ҷуз он чизе, ки ӯ маслиҳат дод, нахост. Дар ҳақиқат, «Эстер дар назари ҳамаи онҳое, ки ӯро диданд, илтифот пайдо кард» (Эстер 2:8-9,15). Мо имрӯз мегӯем, ки вай бо хушнудӣ ба он чизе, ки талаб карда мешуд, итоат кард ва шахсият ва муносибати ӯ шаҳодати хубе барои ҳамаи онҳое буд, ки бо онҳо тамос дошт. Вай худро барои ғолиб шудан бо ҳар нарх пеш нагузошт, балки дар иртиботи фурӯтан ва содиқ бо Мардакай, ки ӯро ба фарзандӣ қабул карда буд, монд.
Зиёда аз як асру ним пеш Худо ба дӯст ва котиби пайғамбар Ирмиё, Борух, гуфта буд: «Оё барои худ чизҳои бузург меҷӯӣ? Онҳоро наҷӯ; зеро инак, Ман бар ҳамаи ҷисм бадбахтӣ меорам», мегӯяд Худованд» (Ирмиё 45:5). Ин то ҳол маслиҳати аъло барои мӯъминон, ҳам занон ва ҳам мардон, имрӯз аст. Умеди мо ҳамчун масеҳиён аз як мавқеъ ё макон дар ин ҷаҳон баландтар аст. Шаҳрвандии мо осмонӣ аст ва ҳаёти мо бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст.
Муносибат бо хайрхоҳи худ
Эстер иҷозат надод, ки мавқеи нави ӯ ба сараш занад. Вай робитаҳои наздики худро бо Мардакай нигоҳ дошт ва дар бораи нақшаи зидди подшоҳ, ки ӯ кашф карда буд, хабар дод. Мавқеи ӯ ҳамчун зани подшоҳ ба ӯ иҷозат намедод, ки мустақиман бо Мардакай сӯҳбат кунад, балки танҳо тавассути хизматгораш, як хадим. Эстер ба маслиҳати Мардакай кушода буд ва бо ташвиқи ӯ вай омода буд, ки ҷони худро дар кӯшиши наҷот додани халқи худ зери хатар гузорад. Мавқеи баланди ӯ муҳаббат ва эҳтироми ӯро нисбат ба хайрхоҳаш кам накард.
Ҳаёти ӯ дар хатар
Ҳомон Агогӣ (Агог унвони подшоҳони Амолек, душмани деринаи Исроил ва Худои Исроил буд – Хуруҷ 17:16; Такрори Шариат 25:19) сарвазири Форс шуда буд. Подшоҳ ба ҳамаи хизматгоронаш фармон дода буд, ки дар назди ин мансабдор саҷда кунанд. Азбаски Мардакай ба ӯ саҷда намекард, Ҳомон ризоияти подшоҳро барои фармон додани куштани ҳамаи яҳудиён, халқи Мардакай, ба даст оварда буд. Мардакай ба Эстер дар бораи ин таҳдид хабар фиристод ва аз ӯ хоҳиш кард, ки ба назди подшоҳ равад ва барои халқи худ аз ӯ илтимос кунад. Эстер ба ӯ хабар дод, ки ба ҳузури подшоҳ бидуни даъват аз ҷониби ӯ рафтан маънои маргро барои шахс дорад, агар подшоҳ асои тиллоии худро ба тобеъи худ дароз накунад. Вай дар сӣ рӯзи охир ба назди подшоҳ даъват нашуда буд. Вақте ки Мардакай ба ӯ гуфт, ки шояд Худо ӯро барои ин мақсад ба подшоҳӣ даъват кардааст, вай розӣ шуд, ки ҷони худро зери хатар гузорад ва ба ҳузури подшоҳ биравад. Вай аз Мардакай хоҳиш кард, ки аз яҳудиёни Шӯшон хоҳиш кунад, ки барои ӯ рӯза гиранд, дар ҳоле ки ӯ ва канизони ӯ низ ҳамин тавр кунанд. Вай бо омодагӣ ҷони худро барои халқи худ зери хатар мегузошт.
Эстер бо ҳикмат амал кард ва ҳадафи худро барои ба ҳузури подшоҳ рафтан танҳо ба забон наовард. Чӣ қадар муҳим аст, ки мо дуо кунем – аз Худо барои ҳар як масъалаи хидмат ба Ӯ ва халқи Ӯ ҳикмат ва эҳтиёткорӣ ҷӯем! Ӯ «метавонад аз ҳама чизе, ки мо мепурсем ё фикр мекунем, бештар кор кунад» – ва Ӯ дар ин ҳолати душвор ҳамин тавр кард. Худо имон, сабр ва маҳорати Эстерро барои комилан барбод додани ҳадафи бади Ҳомон ва наҷот додани Эстер ва халқи ӯ истифода бурд. Ӯ Худои бузургест, ки дӯст медорад нишон диҳад, ки Ӯ дар посух ба имон ва вобастагӣ чӣ кор карда метавонад.
Миннатдорӣ ва фаъолияти минбаъда
Кори Эстер бо қатли Ҳомон ба анҷом нарасид. Вай ба подшоҳ гуфт, ки Мардакай, ки ҷони подшоҳро наҷот дода буд, бо ӯ чӣ гуна хешовандӣ дорад. Подшоҳ ӯро, мардеро, ки ӯро эҳтиром карданро дӯст медошт ва дар ӯ мо яке аз бисёр тасвирҳои Худованди худро дар Аҳди Қадим мебинем, ба ҷои Ҳомон сарвазир таъин кард. Азбаски фармонҳои шоҳонаро бекор кардан мумкин набуд, бо иҷозати комили подшоҳ фармони нав бароварда шуд, ки бо ҳалқаи подшоҳ мӯҳр зада шуда, ба тамоми салтанат фиристода шуд, ки ба яҳудиён иҷозат медиҳад, ки худро аз душманонашон муҳофизат кунанд ва ҳатто моликияти онҳоро мусодира кунанд. Эстер то он даме, ки барои наҷот додани ҷони халқи худ зарур буд, истироҳат накард.
Вақте ки ҳама чиз бомуваффақият анҷом ёфт, Эстер бо Мардакай ҳамроҳ шуда, ба халқи худ, яҳудиён, фармон дод, ки иди навро – иди Пуримро – таъсис диҳанд. Ҳангоми фаъол будан дар анҷом додани корҳои нек, вай мустақилона кор намекард, балки дар муоширати хушбахтона бо Мардакай. Дар ҳамоҳангии комил онҳо якҷоя ба ҳамватанони яҳудии худ нома фиристоданд, то ин иди Пуримро тасдиқ кунанд.
Идҳое ҳастанд, ки Худо ба халқи худ фармудааст, аммо мавридҳои дигар низ ҳастанд, ки халқи Худо метавонанд якҷоя дар ёдбуди миннатдоронаи корҳои бузурге, ки Ӯ кардааст ва то ҳол барои онҳо мекунад, ҷамъ шаванд. Хоҳарон бешубҳа метавонанд бо бародарон ҳамкорӣ кунанд, то ба ҳамватанони мӯъмини худ хотиррасон кунанд, ки барои корҳои бузурге, ки Ӯ барои халқи худ мекунад, ба Худованд шукргузор бошанд. Ин як имтиёзи аҷибест, ки мо ҳатто имрӯз дорем – қобилияти ташвиқ кардани халқи Худованд барои шукргузорона ҷашн гирифтани некии Ӯ ба онҳо!
Масеҳияти амалӣ Чанде пеш як зани бутпараст асосан бо шунидани Каломи Худо мубаддал шуд. Аммо, вай баъдан аз шавҳараш бисёр таъқибот дид. Рӯзе як миссионер аз ӯ пурсид: «Вақте ки шавҳари шумо хашмгин мешавад ва шуморо таъқиб мекунад, шумо чӣ кор мекунед?» «Хуб, ҷаноб, ман хӯроки ӯро беҳтар мепазам; вақте ки ӯ шикоят мекунад, ман фаршро тозатар мерӯбам; ва вақте ки ӯ бераҳмона сухан мегӯяд, ман ба ӯ мулоим ҷавоб медиҳам. Ман кӯшиш мекунам ба ӯ нишон диҳам, ки вақте ман масеҳӣ шудам, ман зани беҳтар ва модари беҳтар шудам.» Натиҷаи ин он буд, ки дар ҳоле ки шавҳар метавонист ба ҳама мавъизаҳои миссионер муқобилат кунад, ӯ наметавонист ба мавъизаи амалии занаш муқобилат кунад. Ӯ дили худро ба Худо дод!
