СУҒУРТАИ ҲАЁТ
РОЙГОН! – Бе маҳдудияти тиббӣ ё синну сол
- Барои ҳама дастрас аст
- Аз ҷониби шахси дигар пешпардохт шудааст
- Ҳама ба он ниёз доранд
- Шумо бенефитсиар ҳастед
МӮҲРИ РАСМӢ
Ин пешниҳодест, ки шумо онро аз даст дода наметавонед!
Баъзе клубҳои автомобилӣ то 5000 доллар суғуртаи садамаро ройгон пешниҳод мекунанд.
Биёед ман фаҳмонам, ки чӣ тавр шумо метавонед суғуртаи умри бемаҳдудро ройгон дошта бошед!
Бе маҳдудияти тиббӣ ё синну сол
Гарчанде ки одамон солҳои зиёд аз ин нақша истифода мебаранд, муоинаи тиббӣ талаб карда намешавад ва маҳдудияти синну сол низ вуҷуд надорад.
Ин барои одамоне мисли шумост.
Барои ҳама дастрас аст
Ҳеҷ кас аз истифодаи ин пешниҳод маҳрум нест.
Он барои ҳама ройгон дастрас аст, новобаста аз нажод, ранг, ҷинс ё эътиқод.
Аз ҷониби шахси дигар пешпардохт шудааст
Аксарияти мо аз арзиши суғуртаи ҳаёт хуб огоҳем; барои нигоҳубини наздикони худ мо кӯшиш мекунем, ки ҳар қадар ки имкон дорем, дошта бошем.
Ин суғуртаи ҳаёт боз ҳам муҳимтар аст, зеро он суғуртаи ҳаёти абадӣ аст.
Чаро ин қадар одамон барои суғуртаи ҳаёти ҳозираи худ эҳтиёткоранд, аммо дар бораи омодагӣ ба охират кам фикр мекунанд?
Шумо метавонед суғуртаи ҳаёти абадӣ дошта бошед – яъне, шумо метавонед донед, ки аз гуноҳҳои худ пок шудаед ва тамоми абадиятро дар осмон мегузаронед.
Дар Библия, ояте, ки аксарияти мо дар Мактаби якшанбе омӯхтаем, мегӯяд:
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
Ҳама ба он ниёз доранд
Ҳеҷ кас нест, ки бо сазовориҳои худ ба осмон расад, зеро Библия мегӯяд:
«Зеро ки шумо ба василаи имон аз файз наҷот ёфтаед; ва ин аз шумо нест, балки ин атои Худост; на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9).
Он ҳамчунин мегӯяд, ки
«ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).
Аз ин рӯ, ягона роҳи ба осмон расидан тавассути имон ба Худованд Исои Масеҳ аст, ки гуфт:
«Ман роҳ, ва ростӣ, ва ҳаёт ҳастам; ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6).
Шумо бенефитсиар ҳастед
Суғуртаи ҳаёт ба онҳое, ки мо аз паси худ мегузорем, фоида меорад.
Бо ин суғурта, шумо, шахси суғурташуда, ҳамон касе ҳастед, ки фоида мебинед!
Вақте ки мо дарк мекунем, ки аз сабаби гуноҳ мо аз ҳузури Худо маҳрум ҳастем –
«Музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23) –
он гоҳ мо омодаем, ки хушхабарро бишнавем, ки
«Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тимотиюс 1:15).
Бале, Худо Писари муқаддаси Худро Исоро дод, ки ҳукми Худоро бар гуноҳҳои мо дар салиб кашид:
«Хуни Исо Писари Ӯ (Худо) моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Пас, мебинед, аз сабаби марги Масеҳ, шумо бенефитсиар мешавед, ки ҳаёти абадӣ мегиред!
Ҳама мувофиқат мекунанд
Мо аллакай дидем, ки
«ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад… ҳаёти абадӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
Оё шумо ҳоло сари худро хам карда, бо имони содда ба Худо иқрор намешавед, ки шумо гуноҳкори гумроҳе ҳастед, ки ба сӯи дӯзах меравед?
Имон оваред, ки Исо барои шумо дар салиб мурд, гуноҳҳои шуморо гирифт, то шумо пок шавед ва ҳаёти абадӣ дошта бошед.
Ҳоло онро гиред!
Дар ҳеҷ ҷои Библия гуфта нашудааст, ки пас аз марги шахс, ӯ имконияти дигаре барои расидан ба осмон дорад.
Он мегӯяд,
«Инак, ҳоло вақти мақбул аст, инак, ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2).
Онро ба таъхир нагузоред.
Тӯҳфаи ройгони Масеҳро аз бахшиш ва ҳаёти абадӣ ҳозир қабул кунед.
«Атои ройгони Худо ҳаёти абадӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23). — В. Вейр
