«Мисли гӯсфандон онҳоро ба қабр мегузоранд; марг онҳоро мехӯрад; ростқавлон субҳ бар онҳо ҳукмронӣ хоҳанд кард; ва зебоии онҳо дар қабр, дур аз манзили онҳо, нест хоҳад шуд. Аммо Худо ҷони маро аз қудрати қабр наҷот хоҳад дод, зеро Ӯ маро қабул хоҳад кард. Селоҳ.»Забур 49:14–15
Вақте ки шумо Забур 49-ро мехонед, мешунавед, ки нависанда ба мо маслиҳат медиҳад, ки ба сарват эътимод накунем. Ин забур барои ҳар як қадами ҳаёт навишта шудааст —«ба ҳамаи халқҳо» ва «ба ҳамаи сокинони ҷаҳон» (ояти 1). Он ҳам ба сарватмандон ва ҳам ба камбағалон (ояти 2), баланд ва паст (ояти 2), доно ва аблаҳ (ояти 10) дахл дорад. Забур ба мо хотиррасон мекунад, ки мо сарвати худро бо худ бурда наметавонем, аз ин рӯ набояд онҳоро ҳадафи ҳаёти худ қарор диҳем ва набояд ба сарватмандон ҳасад барем. Забурнависи Худо ба худотарсон ҳушдор медиҳад, ки ба бадкорон дар шукуфоии онҳо ҳасад набаранд ва аз моликияти онҳо фирефта нашаванд.
Аксар вақт гуфта мешавад, «Шумо онро бо худ бурда наметавонед — шумо ҳеҷ гоҳ U-Haul-ро дар паси мошини ҷасадбар намебинед.»Ҳар кас ҳама чизро паси сар хоҳад кард. Аз ин рӯ, муҳим аст, ки на танҳо барои ин ҷо ва ҳозир зиндагӣ кунем, балки ҳоло бо абадият дар назар зиндагӣ кунем. Худованд Исо гуфт, «Барои худ ганҷҳоро дар замин ҷамъ накунед, ки дар он ҷо куя ва зангзанӣ нест мекунанд ва дуздон даромада медузданд; балки барои худ ганҷҳоро дар осмон ҷамъ кунед, ки дар он ҷо на куя ва на зангзанӣ нест мекунанд ва на дуздон даромада медузданд. Зеро дар куҷо ганҷи шумост, дар он ҷо дили шумо низ хоҳад буд» (Матто 6:19–21).
Забур 49 инчунин як ҳақиқати дигари ҷиддӣ, вале заруриро пешниҳод мекунад: марг ба ҳамаи мо меояд. Ҳар яки мо мемирем ва ба қабр гузошта мешавем, агар Худованд аввал баргардад. Забурнавис ба мо мегӯяд, ки инсон, мисли ҳайвон, дафн карда мешавад (ояти 12), ва марг ҷисми ӯро нест мекунад. Ҷисмҳои мо — ҳарчанд ба таври даҳшатнок ва аҷиб сохта шудаанд — дар қабр пӯсида хоҳанд шуд. Аммо ростқавлон, онҳое, ки на ба сарват, балки ба Худованд эътимод доштанд, зебоие хоҳанд дошт берун аз қабр.
Ин ҷоест, ки «Аммо Худои мо» пайдо мешавад. Забурнавис ду ҳақиқатро таъкид мекунад:
Худованд ҷони ростқавлонро аз қудрати қабр наҷот хоҳад дод.
Барои мо, ин танҳо тавассути кори анҷомёфтаи Худованд Исои Масеҳ имконпазир аст (Ибриён 2:14–15).
Худованд ҷони наҷотёфтагонро қабул хоҳад кард.
Чӣ қадар аҷиб аст, ки итминон дорем, ки ҳар кас ва ҳама онҳое, ки ба Масеҳ эътимод доранд, аз ҷониби Ӯ қабул карда мешаванд (Юҳанно 6:37, 39).
Лаҳзаи имрӯза
Ҳар рӯзро бо абадият дар назар зиндагӣ кунед.
