Ҷавоне, ки сайругашт мекард дар Ню Ҳэмпшир истод, то дар назди як деҳқон, ки яке аз он деворҳои машҳури сангии Ню Ингландро таъмир мекард, истироҳат кунад. Ҳангоми сӯҳбат, ӯ ба деҳқон кӯмак кард, ки якчанд сангҳои калонро барои пӯшидани шикастагӣ дар девор ҷойгир кунад. Сипас ӯ тамошо кард, ки чӣ тавр деворсоз бодиққат як тӯдаи сангҳои хурдтарро ҷудо кард, то онҳоеро пайдо кунад, ки ба ҳар як гӯшаву канор байни он сангҳои калон мувофиқат кунанд. Ин фаъолият боиси он шуд, ки сайёҳи ҷавон пурсад: «Чаро ҳар як фазои хурдро бо он сангҳои хурд пур мекунед? Оё сангҳои калон барои иҷрои кор кофӣ нестанд? Дар ниҳоят, шикастагӣ пӯшида шудааст, ҳамин тавр не?»
Ҷавоби деҳқон тақрибан чунин буд: «Албатта, сангҳои калон фосиларо мепӯшанд – ҳоло. Аммо агар он сангҳои хурд онҳоро дастгирӣ намекарданд, сангҳои калон ба зудӣ меафтиданд ва як қисми дигари деворро бо худ мебурданд. Он гоҳ мо аз пештара бадтар мешудем. Он сангҳои хурд шояд аз рӯи андоза чандон зиёд ба назар намерасанд, аммо онҳо кори муҳимеро барои нигоҳ доштани он сангҳои калон дар ҷои худ бехатартар мекунанд.»
Вақте ки ман ин ҳикояро шунидам, ба ёдам омад, ки Петрус гуфт, ки масеҳиён мисли сангҳои ин девор ҳастанд: «Шумо низ, мисли сангҳои зинда, ба хонаи рӯҳонӣ сохта мешавед» (1 Петрус 2:5 NIV). Баъзеҳо калонанд, дар ҳоле ки дигарон хурданд, аммо ҳеҷ кадоме беаҳамият нестанд. Арзиши мо аз ҷониби чашми бетаҷрибаи роҳгузари тасодуфӣ муайян карда намешавад, балки аз ҷониби ҷойгиркунии моҳиронаи Созандаи Устод, ки медонад, ки чӣ лозим аст ва дар куҷо дар раванди сохтмони хонаи рӯҳонӣ лозим аст.
Оё шумо як «санги зиндаи» калон ҳастед, ки кори муҳимро иҷро мекунед? Ин аналогия нишон медиҳад, ки шумо зуд фурӯ меафтед, агар он сангҳои хурд шуморо иҳота намекарданд ва дастгирӣ намекарданд – бо дастгирии дуо, рӯҳбаландӣ, дастгирии молиявӣ ва дигар намудҳои кӯмак. Дар хотир доред, ки ҳар як санги зинда дар назари Худо муҳим аст.
