Ҳатто дар замонҳои душвор чизҳои бузургро интизор шавед
Дар маҷмӯаи ҳикояҳо бо номи «Ҳазору як шаб» қиссаи Аладдин мавҷуд аст. Ӯ чароғи кӯҳнаи равғаниро пайдо мекунад, ки ҳангоми молидан ҷинни тавоноеро озод мекунад, ки барои Аладдин ҳама чизро карданӣ аст. Дар ҳоле ки достони Аладдин афсона аст, мо достоне дорем, ки ҳақиқӣ ва хеле беҳтар аст.
Дар номаи Павлус ба Эфсӯсиён, ки аз зиндон навишта шудааст (Эфсӯсиён 3:13-21), ӯ дуо кард, ки «инсони ботинии» онҳо қавӣ гардад. Ӯ ҳамчунин мехост, ки онҳо муҳаббати Масеҳро, ки берун аз фаҳмиш аст, бидонанд. Ӯ мехост, ки онҳо бо ҳама чизе, ки Худо ҳаст ва пешниҳод мекунад, на танҳо бо баъзе баракатҳои Ӯ, ки ба онҳо дастрас аст, идора ё пур шаванд. Сипас ӯ ба онҳо дар бораи чизе хеле беҳтар аз ҷинни дар шиша нақл кард. Онҳо Худои тавоное доштанд, «ки қодир аст аз ҳар он чизе ки мо мепурсем ё фикр мекунем, бениҳоят фаровонтар кунад» (Эфсӯсиён 3:20).
Оё Павлус дар зиндон набуд, вақте ки ӯ ин дуоро барои онҳо кард? Оё шумо фикр мекунед, ки ӯ аз зиндон лаззат мебурд? Эҳтимол не. Аз ин рӯ, баъзеҳо метавонанд бигӯянд, ки дар ҳоле ки Худо қодир буд он чизеро, ки Павлус ва Эфсӯсиён мехостанд, иҷро кунад, Ӯ ҳамеша инро намекард. Аммо, агар мо бо тамоми пуррагии Худо пур шавем, мо он чизеро, ки Ӯ мехоҳад, хоҳем хост ва мо интизор хоҳем шуд, ки мӯъҷизаҳои мо мувофиқи нақшаҳои Ӯ бошанд. Мо шояд барои озодӣ аз зиндон дуо накунем, балки барои хидмати самарабахши зиндон дар он ҷо буданамон.
Оё мо боварӣ дорем, ки Худо воқеан Писари ягонаи Худро фиристод, то Худро ба мо ошкор кунад? Юҳанно ба мо мегӯяд, ки
«Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле чун Писари ягонаи Падар, пур аз файз ва ростӣ» (Юҳанно 1:14).
Оё мо воқеан ба ҳақиқат бовар дорем ва эътимод дорем, ки ин Писари беназири Худо ҳам Писари Одам буд ва Ӯ қудрат дошт, ки барои гуноҳҳои мо бимирад? Агар ин тавр бошад, мо аллакай баракатҳоеро гирифтаем, ки аз баракатҳои ҳар дине, ки инсон то ҳол ихтироъ кардааст, хеле зиёдтаранд. Мо ҳоло оромии рӯҳ дорем ва барои оянда умед дорем, зеро мо Худое дорем, ки бори моро мебардорад, на ин ки аз мо хоҳиш кунад, ки бори Ӯро бардорем. Ӯ онҳоеро, ки ба Ӯ эътимод доранд, наҷот медиҳад.
Агар мо бо файз ба воситаи имон наҷот ёфта бошем (Эфсӯсиён 2:8), мо метавонем баракатҳоеро интизор шавем, ки аз интизориҳои ночизи мо хеле зиёдтаранд. Мо наметавонем дуо кунем, ки Худо ба душманони мо зарар расонад, зеро ин роҳи Ӯ нест (Матто 5:44). Аммо мо метавонем дуо кунем, ки Ӯ онҳоро тағир диҳад, то онҳо дигар душманони мо набошанд. Мо наметавонем дуо кунем, ки Ӯ маргро аз ҳаёти мо дур кунад, зеро аз замони гуноҳи Одам ин тавр набуд. Аммо мо метавонем дуо кунем, ки Ӯ маргро истифода барад, то ба наҷотнаёфтагон кӯмак кунад, ки онҳое, ки Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда қабул мекунанд, ба ҷое мераванд, ки дар он ҷо дигар гуноҳ, марг, ғам, дард – ва дигар шаб нест (1 Қӯринтиён 15:54-57; Ваҳй 21:25). Ва ман гумон мекунам, ки бисёр чизҳои дигаре ҳастанд, ки Ӯ мехоҳад барои мо кунад, ки мувофиқи иродаи Ӯ ва муҳаббати Ӯ ба мо ҳастанд.
Оё шумо имрӯз дар бораи наздикони наҷотнаёфта ғамгин ҳастед? Ӯ қодир аст. Оё шумо дар бораи ягон беморӣ ғамгин ҳастед? Ӯ шуморо дар ин муддат тарк нахоҳад кард. Ва Ӯ метавонад шуморо шифо диҳад, зеро Ӯ қодир аст! Оё шумо дар бораи вазъи молиявии худ нигарон ҳастед, зеро бозорҳои молиявии ҷаҳонӣ дар изтироб ҳастанд? Дар мавриди ниёзҳои шумо, Худованд гуфтааст,
«Ман ҳаргиз туро тарк нахоҳам кард ва ҳаргиз туро нахоҳам партофт» (Ибриён 13:5).
Ба Ӯ бовар кунед, зеро Ӯ қодир аст.
Мо метавонем дар бораи оянда нигарониҳои бузург дошта бошем, вақте ки мо ҷанг ва бераҳмии инсонро нисбат ба инсон баррасӣ мекунем; аммо ҳамон тавре ки Худованд бо Довуд буд, вақте ки ӯ дар водии Элоҳ бо Ҷолёт мубориза мебурд (1 Подшоҳон 17:19), Ӯ ҳамчунин ваъда додааст, ки бо мо хоҳад буд. Ман ваъдаи Ӯро ба Довуд шахсан қабул мекунам:
«Ҳарчанд аз водии сояи марг гузарам, аз бадӣ нахоҳам тарсид; зеро Ту бо ман ҳастӣ» (Забур 23:4).
Достони чароғи Аладдин афсона аст, аммо Худованд воқеӣ ва барои ҳамаи онҳое, ки Ӯро даъват мекунанд, дастрас аст. Ва Ӯ қодир аст аз ҳама интизориҳои мо зиёдтар бошад.
