«Ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки онҳо Туро, Худои ҳақиқии ягона ва Онро, ки Ту фиристодаӣ — Исои Масеҳро бишносанд.» (Юҳанно 17:3)
Шинохтани Худо тавассути таҷриба аз донистани Худо аз китоби дарсии теология куллан фарқ мекунад. Мувофиқи Китоби Муқаддас, шумо наметавонед бигӯед, ки Худоро мешиносед, агар Ӯро таҷриба накарда бошед (Филиппиён 3:8, 10). Дониши библиявӣ ҳамеша таҷрибаро дар бар мегирад. Шояд шумо рӯҳафтода шавед, зеро ҳақиқатҳое, ки шумо дар Китоби Муқаддас мехонед, аз воқеияти таҷрибаи шумо хеле бойтаранд.
Агар шумо қудрати Худоро дар ҳаёт ва тавассути ҳаёти худ эҳсос накарда бошед, ба дониши дуюми қудрати Худо қаноат накунед, ки аз он чизе, ки Ӯ дар дигарон кардааст, шодӣ кунед. Дуои Исо ин буд, ки шумо Худо ва ҳузури Ӯро дар ҳаёт ва таҷрибаи худ бишносед. Қудрати Худоро, ки дар Навиштаҳо тасвир шудааст, танҳо аз он сабаб, ки шумо онро эҳсос накардаед, нодида нагиред.
Таҷрибаи худро ба меъёри Навиштаҳо бароред; ҳеҷ гоҳ Навиштаҳоро ба сатҳи таҷрибаи худ паст накунед. Ба дониши сари муҳаббати Худо қаноат накунед. Исо дуо кард, ки шумо умқ ва паҳнӣ ва баландии муҳаббати Ӯро эҳсос кунед ва аз муҳаббати оромбахш ва бепоёни Худо дар таҷрибаҳои ҳаррӯзаи ҳаёти худ лаззат баред.
Агар шумо ҳис кунед, ки ҳақиқатҳои библиявӣ ҳастанд, ки шумо онҳоро эҳсос намекунед, ин ҳақиқатро дар пеши худ нигоҳ доред ва аз Худо хоҳиш кунед, ки онро ба таҷрибаи ҳаррӯзаи шумо биёрад. Аз Худо пурсед, ки оё ягон тасҳеҳот лозим аст, ки шумо барои қабули ваъдаи Ӯ анҷом диҳед. Аз ваъдаҳои Худо даст накашед; бо онҳо бимонед, то даме ки онҳоро пурра эҳсос кунед.
