Шуоъҳои дурахшони ҷалоли Инҷил: Онҳоро дар чеҳраи Наҷотдиҳанда бубинед! Ҷорӣ, дурахшон, васеъ паҳншаванда, Дар ҳар ҷой нур мепошад.
Шумо, ки дар умқи торикӣ зиндагӣ мекунед, Рӯз дамида, ба дурахшидан оғоз мекунад, Медурахшад, меафзояд, ба таври возеҳ нишон медиҳад Ҷисми гунаҳкор ва ҳақиқати илоҳӣ.
Дар он дурахши кӯркунанда торикӣ Аз рӯҳи шумо наметавонад табассумро вонамуд кунад. Фишор, зӯроварӣ, сахт ташвишовар, Гуноҳ акнун чунон бераҳм ва зишт менамояд.
Шаби хобро дӯст надоред; Бигзор Худованди нур дурахшад. Зинда, бахшанда, ҳамаро бахшанда, Ӯ танҳо метавонад наҷот диҳад ва пок кунад.
Зеро он нури Худои муқаддас Ҳикояи файзи пурҷалолро нақл мекунад. Ғамхорӣ, бардоштани гуноҳҳои намоён, Ӯ бо хоҳиши худ ҷои моро мегирад.
Шукӯҳи наҷотро бубинед! Он оҳангҳои равшан ва пурқувватро бубинед! Мемирад, мехарад, сафед мекунад, Исо одилона моликияти Худро талаб мекунад.
Дар эҳёи Наҷотдиҳанда Худо қудрати дурахшони Худро нишон медиҳад, Мебинад, озод мекунад, кафолат медиҳад Ҳаёт бо Масеҳ ҳамчун муқаддасон дар нур.
Дар дилҳои мо Худованд даромадааст, Муҳаббати дурахшонро ширин ато кардааст, Меҷӯшад, меафзояд, ҳамеша нақл мекунад Аз он нури комили боло.
Ҳоло мо дар гармӣ ва ҳайрат роҳ меравем; Ҳузури азизи Ӯ нури мост. Мешунавад, рӯҳбаланд мекунад, монеаҳоро тоза мекунад, Ӯ қадамҳои моро дуруст роҳнамоӣ хоҳад кард.
Пас рӯзе дар шукӯҳи бузургтар Мо рангҳои дурахшони Ӯро хоҳем дид, Менигарем, ситоиш мекунем – файзи аҷиб – Бо хушнудӣ манзараҳои пурҷалолро мебинем. — Эдвард Моррис
Худои ин аср ақли беимононро кӯр кардааст, то онҳо нури Инҷили ҷалоли Масеҳро, ки сурати Худост, набинанд. Зеро мо худро мавъиза намекунем, балки Исои Масеҳро ҳамчун Худованд, ва худро ҳамчун хизматгорони шумо ба хотири Исо. Зеро Худо, ки гуфт: «Бигзор нур аз торикӣ дурахшад,» нури Худро дар дилҳои мо дурахшон кард, то ба мо нури дониши ҷалоли Худоро дар чеҳраи Масеҳ диҳад. (2 Қӯринтиён 4:4-6 NIV)
