Хушхабар – ноябри 2011 – Маҷаллаи Файзу Ҳақиқат
Ғайр аз Хун чизе нест
Дар хабарҳо хунро зикр кунед, ё дар телевизион тасвири хунро нишон диҳед, ва шумо ҳатман таваҷҷӯҳи одамонро ба худ ҷалб мекунед. Замоне дар рӯзноманигорӣ хабарнигорон мешуниданд, ки: «Агар хунрезӣ бошад, он пешсаф аст». Ин танҳо маънои онро дошт, ки хабарҳои марбут ба ҷиноят, ё онҳое, ки марг ва зӯровариро дар бар мегиранд, дар саҳифаи аввал ва болои сарлавҳаи рӯзнома нашр мешуданд.
Имрӯз ин гуфтаи кӯҳна дар хабаргузориҳо шӯхӣ аст, гарчанде ки баъзан аз ҷониби мунаққидони матбуот истифода мешавад. Бо вуҷуди ин, вақте ки аз нуқтаи назари рӯҳонӣ дида мешавад, он паёмеро медиҳад, ки сазовори таваҷҷӯҳи ҳама аст. Ин паёмест, ки бояд «баланд бардошта шавад» ва дар ҳар фурсат гузориш дода шавад.
Ин паёми Исои Масеҳ, Писари Худост, ки хуни Худро барои гуноҳҳои мо рехт. Ҳавворӣ Павлус дар 1 Қӯринтиён 15:3-4 менависад: «Зеро ки ман ба шумо пеш аз ҳама он чиро, ки худам қабул карда будам, супурдам: ки Масеҳ мувофиқи Навиштаҳо барои гуноҳҳои мо мурд, ва дафн карда шуд, ва дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд.»
Қиссаи марги Масеҳ дар салиб мавқеи аввалро гирифт. Дар ҷои дигари Аҳди Ҷадид Павлус мегӯяд: «Ман қарор додам, ки дар миёни шумо чизеро надонам, ба ҷуз Исои Масеҳ ва Ӯи маслубшуда» (1 Қӯр. 2:2).
Ин аст хабар: марги Масеҳ зарур буд, зеро мушкилие, ки мо бо гуноҳ дорем (вайрон кардани аҳкоми Худо), ва доварии мо, ки аз сабаби он рӯ ба рӯ мешавем. «Навиштаҳо ҳамаро зери гуноҳ маҳдуд кардааст» (Ғал. 3:22), ва «музди гуноҳ марг аст» (Рум. 6:23).
Хуни Масеҳ ягона чизест, ки метавонад гуноҳи моро бартараф кунад. Мувофиқи 1 Петрус 1:19, одамон аз гуноҳҳои худ бо «хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли баррае беайб ва бедоғ» наҷот меёбанд. Масеҳ хуни Худро аз сабаби муҳаббати худ ба мо рехт. «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Рум. 5:8).
Вақте ки мо танҳо ба Ӯ такя мекунем, то моро наҷот диҳад ва моро бубахшад, Ӯ ба мо тӯҳфаи ройгони ҳаёти ҷовидониро медиҳад. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «ба воситаи номи Ӯ, ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад гирифт» (Аъм. 10:43).
Ваъдаи Худо ҳам равшан ва ҳам муайян аст. Исо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳ. 6:47).
Оё шумо қудрати поккунандаи хуни Масеҳро таҷриба кардаед? Агар не, шумо метавонед ин баракати муҳимро имрӯз қабул кунед! Танҳо ба Каломи Ӯ бовар кунед. Ба ваъдаи Ӯ барои наҷот додани шумо бовар кунед, ва шумо омурзиши Ӯ ва тӯҳфаи аҷиби ҳаёти ҷовидонии Ӯро хоҳед гирифт. Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Роско Барнс III
Ин мақола аз ҷониби ношир дар шакли рисола дастрас аст.
