Ҳизқиёл 1:1-12; 24; 28
Дар замони ин рӯъё, Ҳизқиёл дар ҳолати хеле душвор қарор дошт. Банӣ-Исроил дар асорат буданд ва ба назар чунин менамуд, ки тамоми умед барои ин асирони ҷанг аз байн рафтааст. Ҳолати беумедтарро базӯр пайдо кардан мумкин буд, аммо маҳз дар ҳамон ҷо, дар ҳамон шароит ин рӯъё ба ӯ дода шуд. Оё мо бояд ҳайрон шавем, ки номи ӯ маънои — «Худо қувват мебахшад»-ро дорад? Дар ҳаёти ҳамаи мо лаҳзаҳое ҳастанд, ки мо, мисли Ҳизқиёл, ба таассуроти нав аз бузургӣ ва ҷалоли Худо ниёз дорем. Мо ҳама баъзан майл дорем, ки зери таъсири шароити беруна қарор гирем ва дар натиҷа рӯҳафтода шавем. Он чизе ки ба мо лозим аст, рӯъёест ба мисли ин, то эътимоди моро ба Худо барқарор кунад.
Аввалин чизе, ки Ҳизқиёл ба мо мегӯяд, ки дидааст, ин буд, ки «осмон кушода шуд» (ояти 1). Пайғамбар, ки аз ҷониби инсон дар рӯи замин маҳдуд шуда буд ва роҳи халосӣ надошт, итминон дошт, ки ӯ аз ҷониби осмон маҳдуд нашудааст. Ҳарчанд маҳдудиятҳое, ки бисёриҳо метавонанд ба ӯ гузоранд, ӯ бояд бифаҳмад, ки осмон ҳамеша барои касе, ки омода аст дар рӯи замин таҳти роҳнамоии осмон ҳаракат кунад, кушода аст.
Сониян, ӯ ба мо мегӯяд, ки тавассути он осмонҳои кушода ӯ «рӯъёҳои Худоро» дид (ояти 1). Шояд ӯ дар он лаҳза дар рӯи замин чандон аҳамият надошта бошад, аммо ӯ итминон дорад, ки ӯ объекти таваҷҷӯҳи осмон буд ва ин рӯъё ба ӯ бо файз дода шуд.
Чӣ қадар фарқ мекунад, ки мо ба атроф нигоҳ мекунем ё ба боло! Оё мо майл надорем, ки субҳ рӯзномаро гирифта, дар бораи ҳамаи мушкилоти ҷаҳони инсонӣ бихонем ва дар натиҷа бо ҳисси он ки ҳама чиз вайрон мешавад, берун равем? Натиҷа ин аст, ки абри рӯҳафтодагӣ ҳангоми ҳаракат бар мо менишинад. Аммо, агар мо ба ҷои он Китоби Муқаддаси худро гирифта, мисли Ҳизқиёл, «рӯъёҳои Худоро» ба даст меовардем, оё мо набояд бо ҳисси ғалаба дар ҷонҳои худ, на рӯҳафтодагӣ, пеш равем? Шароит дар ин ҷаҳон ҷиддӣ аст; агар ин тавр намебуд, Навиштаҳо дуруст намебуданд; аммо чаро ин шароит бояд ба мо таъсир расонад? Мо дар ин ҷо ба манфиати осмон ҳастем, ва он чизеро, ки дар хонишҳои Китоби Муқаддаси худ шунидаем, дар хотир дошта, биёед бо эътимод ба ин чизҳо роҳ равем, дониста, ки ҳама чиз дар дасти Худои мо дуруст аст. Тавассути Каломи Худ Ӯ ба мо бузургӣ ва ҷалоли Худро ошкор мекунад, ва агар ҷонҳои мо аз ин чизҳо пур бошанд, ҳеҷ чиз дар ин ҷаҳон моро рӯҳафтода нахоҳад кард.
Сеюм чизе, ки Ҳизқиёл ба мо мегӯяд, ин аст: «Каломи Худованд ба Ҳизқиёл коҳин ба таври возеҳ омад» (ояти 3). Шумо Китоби Муқаддаси худро чанд маротиба мехонед? Бешубҳа, ин калом ба ӯ шифоҳӣ омад, дар ҳоле ки мо Каломи хаттии Худоро дорем ва хеле бештар аз он чизе ки ӯ дар замони худ гирифта метавонист. Қайд кунед, ки ӯ дар бораи он калом чӣ мегӯяд, он омад ба таври возеҳ ба ӯ. Пеш аз он ки ӯ ин муоширатҳоро ба дигарон расонад, онҳо аввал ба дили худи ӯ расиданд. Азизон, танҳо вақте ки мо ба он Калом иҷозат медиҳем, ки ба мо ба таври возеҳ ояд; танҳо вақте ки мо ба Калом тобеъ ва аз он ташаккул ёфтаем, мо қодир хоҳем буд, ки ба дигарон дар ҳақиқатҳои гаронбаҳои Худо кӯмак кунем.
Чорум чизе, ки ӯ дар ин бахши ифтитоҳӣ ба мо мегӯяд, ин аст: «дасти Худованд дар он ҷо бар ӯ буд» (ояти 3). Он дасти қудрати мутлақ бар ҳар яки мо қарор дорад ва то он даме ки мо дар ҷалол ба хонаи амн нарасем, аз мо бардошта нахоҳад шуд. Шояд ӯ аксар вақт аз он дасте, ки ҳангоми иҷрои вазифаи коҳинии худ дар маъбад бар ӯ қарор дошт, огоҳ буд, аммо ҳоло Худо гӯё мегӯяд: Ман дар ин ҷо дар назди дарёи Хабор ба мисли он ки дар маъбад бо ту будам, бо ту ҳастам. Ин бояд барои ӯ чӣ қадар рӯҳбаландкунанда бошад.
Дар ин оятҳои ифтитоҳӣ мо мебинем, ки Ҳизқиёл ҳамчун зарфе барои гирифтани рӯъёи зерини махлуқоти зинда омода мешавад; ва чӣ омодагие буд! «Осмонҳои кушода» таваҷҷӯҳи ӯро ба ҳаракатҳои Худо таъмин мекарданд. «Рӯъёҳои Худо» имони ӯро сарфи назар аз шароити атрофаш мустаҳкам мекарданд. «Каломи Худованд» ақли ӯро бо мақсади расонидани ин дастурҳо ба дигарон таълим медод. «Дасти Худованд» бошуурона бар ӯ буда, дили ӯро бо назардошти заъфи зиёди ботинӣ ва муқовимати қавӣ аз берун рӯҳбаланд мекард. Ҳамин тавр, бо таваҷҷӯҳи ӯ ба осмон; имони ӯ дар Худо мустаҳкамшуда; ақли ӯ тавассути Каломи Худованд таълимгирифта ва дили ӯ рӯҳбаландшуда, ӯ барои рӯъёи махлуқоти зинда омода аст, ки дар он ҷо мо намоиши аҷиби захираҳои Худоро барои иҷрои ҳар як ҷузъи иродаи Ӯ дар коинот хоҳем дид.
Дар мавриди рӯъёи махлуқоти зинда, ман кӯшиш намекунам, ки ҳамаи он чизеро, ки дар ин ҷост, шарҳ диҳам, аммо чанд аломати равшантаре ҳастанд, ки ман мехоҳам дар бораи онҳо чизе бигӯям. Аввалан, он тӯфони аз шимол чӣ буд? Ин ҳамлаи Набукаднесар ба Исроил буд, Ҳизқиёл аз он бод сахт азоб кашида буд, аз ин рӯ шароити кунунии ӯ, аммо ӯ бояд ҳанӯз бубинад, ки Худо низ дар тӯфон буд. Дар абр ӯ оташеро мебинад, ки худро печонидааст, на кушодааст. Ин печонидан дар бораи роҳҳои пинҳонии Худо бо мо сухан меронад, зеро ҳанӯз бисёр чизҳо аз чашмони мо пинҳон ҳастанд. Рӯзи кушодан бешубҳа хоҳад омад ва он гоҳ мо ҳама чизро дар рӯшноӣ равшан хоҳем дид. Вақте ки мо ин корро мекунем, мо Худои худро барои ҳама чиз, хоҳ хуб бошад ё бад, чунон ки мо имрӯз онро арзёбӣ мекунем, ситоиш хоҳем кард. Чунон ки касе гуфтааст: «Рӯзе меояд, ки Худо худро шарҳ медиҳад».
Ба пайғамбар дода шудааст, ки аз он абр чор махлуқи зиндаро бубинад, ки барои тасвири қудратҳое, ки дар ихтиёри Худо барои иҷрои иродаи Ӯ дар осмон ва замин ҳастанд, истифода мешаванд. Агар муқоиса байни ин боб ва боби 4 Ваҳй анҷом дода шавад, дида мешавад, ки ин қудратҳое, ки аз ҷониби махлуқоти зинда тасвир шудаанд, ба фариштагон, он мавҷудоте, ки ба ворисони наҷот хизмат мекунанд, дода шудаанд. Аз ин абр баромада, онҳо ба мо итминон медиҳанд, ки ҳарчанд абрҳои зиёде роҳи моро убур мекунанд, Худо дар паси ҳамаи онҳост ва онҳоро барои такмил додани кори худ дар ҳар яки мо истифода мебарад. Он абр маънои хунрезӣ, оташ, асоратро дошт; аммо пайғамбар бояд бифаҳмад, ки Худо иродаи Худро бо ҳамон фалокат иҷро мекард. Далели он ки чор махлуқи зинда буданд, нишон медиҳад, ки ин қудратҳо умумиҷаҳонӣ ҳастанд; зеро дар тамоми коинот ҷое нест, ки аз назорати Худо берун бошад. Доштани чор рӯй нишон медиҳад, ки онҳо дар бораи ҳар як ҳаракат дар коинот донишманданд. Чор болҳои онҳо дар бораи фаъолияти умумиҷаҳонии онҳо сухан мегӯянд, зеро онҳо ба ҳар нуқтаи соҳаи офаридашуда мерасанд. Пойҳои онҳо рост ва мисли гӯсола буда, дар бораи ҳамвории рафти онҳо ва истодагарии онҳо дар роҳи расидан ба ҳадафи худ сухан мегӯянд. Болҳо дар бораи фаъолияти осмонии онҳо ва пойҳо дар бораи ҳаракатҳои заминии онҳо сухан мегӯянд. Дастҳо дар зери болҳо ба мо итминон медиҳанд, ки онҳо қодиранд ба Худо ҳам дар осмон ва ҳам дар замин хизмат кунанд. Болҳои онҳо ба ҳам пайваст буда, нишон медиҳанд, ки онҳо бо амали мувофиқ ҳаракат мекарданд, зеро танҳо як ақл онҳоро идора мекунад. Сипас, ба мо гуфта мешавад, ки онҳо рост ба пеш рафтанд, бе он ки аз чизе дур шаванд. Азизон, ин бояд барои мо чӣ қадар рӯҳбаландкунанда бошад! Инҳо қудратҳое ҳастанд, ки ҳеҷ гоҳ дур намешаванд ва мо ба мисли Ҳизқиёл дар нигоҳубини ин қудратҳо ҳастем. Дар ҷанг, мо дар бораи мардоне мехонем, ки нақшаҳои дуюмдараҷа доранд, агар ҳадафи аввал ноком шавад; аммо Худо нақшаи дуюмдараҷа надорад, зеро нақшаи бузурги аввалини Ӯ ҳеҷ гоҳ ноком нахоҳад шуд. Нақшаи Ӯ ин аст, ки осмон ва заминро бо ҷалоли Худ пур кунад, ва инҳо қудратҳое ҳастанд, ки Ӯ истифода мебарад, то он даме ки Ӯ онро боз ба маъбад баргашта бубинад (боби 43). Мо ҷалолеро, ки аз дарвозаи шарқӣ ворид мешавад, иҷрои Забур 24 мефаҳмем.
Эй дарвозаҳо, сарҳои худро баланд кунед; ва эй дарҳои абадӣ, баланд шавед; ва Подшоҳи ҷалол дохил хоҳад шуд (Забур 24:7).
Он дарвоза пас аз дохил шудани Худованд баста хоҳад шуд; ба ҳеҷ кас иҷозат дода намешавад, ки онро барои дохил шудан истифода барад, аммо Довуд, шоҳзода, дар айвони он дар пеши Худованд нон хоҳад хӯрд.
Сипас ба мо дар бораи шабоҳати чор рӯи махлуқоти зинда гуфта мешавад; инсон, шер, гов ва уқоб. Рӯи инсон волоияти ақлро ифода мекунад; рӯи шер, волоияти қудратро; рӯи гов, волоияти истодагариро; рӯи уқоб, волоияти ҳаракатро. Дар ҳар як соҳаи тамоми офариниш ин мавҷудот воло ҳастанд, зеро инсон дар ақл воло аст, шер дар байни ҳайвоноти ваҳшӣ воло аст; гов бузургтарин боркаш ва уқоб тезтарин ва баландтарин парранда ҳисобида мешавад. Хислатҳое, ки ба ин махлуқоти зинда дода шудаанд, ба мо итминон медиҳанд, ки дар ҳар як соҳа онҳо воло ҳастанд. Шайтон ва одамони саркаш ақли бузурге доранд, ки онро дар муқобили Худо истифода мебаранд, аммо инҳо мавҷудоте ҳастанд, ки дар ақл бартарӣ доранд; ва ҳарчанд қудрат, ё истодагарӣ, ё суръате, ки душманон барои расидан ба ҳадафҳои худ ҳаракат мекунанд, ин махлуқоти зинда онҳоро хаста мекунанд. Онҳо ҳар як қудрати мухолифро аз ҷиҳати ақл, истодагарӣ, хастагӣ ва масофа пеш мегузаронанд ва ҳеҷ гоҳ дар иҷрои ҳар як ҷузъи иродаи Худо дар коинот ноком нахоҳанд шуд. Бо қудрати худ рост ба пеш рафта, онҳо тамоми муқовиматро аз байн мебаранд, то ҳама чиз тобеъ шавад ва ҷалоли Худо дар Инсони ҷалолёфта, Исои Масеҳ, зоҳир шавад.
Пайванди ҷолибе бо ин боб дар боби 41:18-19 пайдо мешавад. Мо мехонем, ки керубим дар маъбад танҳо ду рӯй доранд, рӯи инсон ва рӯи шер. Рӯи гов ва рӯи уқоб истифода намешаванд. Дар ин боб мо тавсифи маъбадеро дорем, ки дар рӯи замин барои намоиши ҷалол ба Исроил сохта хоҳад шуд. Дар он намоиш хусусиятҳои истодагарӣ ва суръат аз сабаби муқовимат дида нахоҳанд шуд, зеро Худо ба охири коре, ки Ӯ мекунад, расидааст. Он чизе ки боқӣ мемонад, шаҳодати ҳикмат ва қудрати Ӯст. Рӯи инсон ба сӯи дарахти хурмо ва рӯи шер ба сӯи дарахти хурмо, дарахте, ки рамзи ғалаба аст, нигаронида шудааст.
Дар он рӯзи намоиш ба таври возеҳ дида хоҳад шуд, ки Худо бо ҳикмат ва қудрати Худ бар ҳар як қувваи муқовимат ғалаба кардааст.
Шукр Худоро, ки ба мо ғалаба медиҳад (1 Қӯринтиён 15:57).
Як нуктаи дигар низ қобили таваҷҷӯҳ аст. Дар ояти 12 мехонем: «ба ҳар куҷое ки рӯҳ мерафт, онҳо мерафтанд». Боз, дар ояти 24 мехонем: «мисли овози Қодир». Ғайр аз ин, дар ояти 26 дар бораи «намуди инсон» мехонем. Хоҳ Рӯҳ дар кори субъективии Худ дар тамоми офариниш бошад, ё овози Қодир, ки ҳамаро фармон медиҳад, ё Инсон бар тахт, ки ҳамаро идора мекунад, дар ин рӯъё ба мо нишон дода мешавад, ки ҳамаи Шахсиятҳои Худо якҷоя кор мекунанд, то ҳар як ҷузъи мақсади абадии Худро иҷро кунанд. Рӯъё ба мо итминон медиҳад, ки Худо қудратҳои муқовиматнашавандаро дар даст дорад, ки бояд ба пирӯзии комил барои Ӯ оварда расонанд ва ин ҳанӯз дар он рӯзи ояндаи намоиш дида хоҳад шуд. Дар нури масеҳияти имрӯза, мо медонем, ки Рӯҳ, ва Падар, ва Писар ҳама якҷоя ба сӯи он рӯзи зоҳиршавӣ кор мекунанд. Бо Масеҳ, ки аллакай дар ҷалол аст, ва Рӯҳ, ки дар рӯи замин фаъол аст, ширкати осмонӣ ҳоло барои соҳаи идораи осмонӣ ташаккул ва муҷаҳҳаз карда мешавад. Сипас, ин рӯъё ба мо итминон медиҳад, ки ширкати заминӣ низ ба ҳамин тариқ ба вуҷуд оварда хоҳад шуд, то соҳаи таъиншудаи худро дар ҷаҳони оянда пур кунад, ва ҳама чиз ба ҷалол ва ситоиши Худо хоҳад овард [ё саҳми калон хоҳад гузошт]. Агар мо дар хотир дошта бошем, ки мақсади комили Худо ин аст, ки «ҳама чизро дар Масеҳ, ҳам он чи дар осмон аст ва ҳам он чи дар замин аст, ҷамъ кунад» (Эфсӯсиён 1:10), мо бо ин рӯъё, дар баробари нақшае, ки мо аз Аъмол 7 шунидаем, хоҳем дид, ки ҳама якҷоя ба мо итминон медиҳанд, ки ҳам осмон ва ҳам замин ҳанӯз бо ҷалоли Худо тавассути Он ки ҳама чизро пур мекунад, пур хоҳанд шуд.
Бигзор мо бо ҳисси ғалаба дар ҷонҳои худ пеш равем, боварӣ дошта бошем, ки ҳама чизе, ки Худо нақша кардааст, хоҳ барои осмон ва хоҳ барои замин, иҷро хоҳад шуд ва дар он рӯзи ояндаи ҷалол ба анҷом мерасад.
