Ман хусусиятҳои ин шумораро дар бораи «Тарси Худованд» субҳи барвақт, пеш аз рафтан ба омӯзиши Библияи мардон, таҳрир кардам. Вақте ки ман қадамҳои худро дар ҳавои сарди декабр тезондам, тангӣ, ки қаблан дар қафаси синаам ҳис карда будам, баргашт - ин дафъа ба дард табдил ёфт. Арақ карданро сар карда, фикр кардам: «Ин ҷиддӣ ба назар мерасад.»
Пас аз омӯзиш, ман пешниҳоди дӯстамро барои рафтан ба хона қабул кардам ва бо занам барои роҳнамоии Худо дуо кардам, пеш аз он ки ба як дӯсти духтур занг занам, ки маро аз як рӯзи дарози расмиёти ташхисӣ гузаронд, ки бо гуфтани кардиолог ба охир расид: «Шумо фавран ба ҷарроҳии чоркаратаи шунт ниёз доред.» Ҷарроҳ амалиётро шарҳ дод: «Мо устухони синаи шуморо бурида, қафаси синаи шуморо мекушоем. Вентилятор барои шумо нафас мегирад. Насос кори дили шуморо иҷро мекунад, дар ҳоле ки мо сегментҳои рагҳоро, ки аз пои шумо гирифта шудаанд, барои гузаштан аз чор басташавӣ, ки метавонистанд шуморо бикушанд, истифода мебарем.» Сипас ӯ ба оилаи ман гуфт: «Вақте ки шумо ӯро бори аввал пас аз амалиёт мебинед, набзи ӯ суст хоҳад буд, ранги ӯ хокистарӣ хоҳад буд ва ӯ хунук ҳис хоҳад кард. Ӯ метавонад мурда ба назар расад, аммо хавотир нашавед, ӯ сиҳат мешавад. Яке аз писаронам гуфт: «Ба назари ман, ин ба он чизе монанд аст, ки онҳо таҷрибаи наздик ба марг меноманд, падар.» Суханони ӯ Забур 23:4-ро ба ёд овард:
Ҳарчанд ман аз водиҳои сояи марг гузарам, аз бадӣ нахоҳам тарсид, зеро Ту бо ман ҳастӣ; асои Ту ва чӯби Ту, онҳо маро тасаллӣ медиҳанд. (Забур 23:4)
Гузаштан аз ин «водӣ» метавонист сабаби тарси воқеӣ бошад, ба истиснои як чиз: ман медонистам, ки «Чӯпони» ман бо ман аст. Ман он рӯзи декабрро бо таҳрири ду хусусияти ин шумора дар бораи «Тарси Худованд» оғоз кардам, аммо онро бо кашфи он ба охир расонидам, ки азбаски Худованд Чӯпони ман аст, ман ба ҷарроҳии дил - ё чизи дигар - тарсидан лозим набуд. Он шаб ман худро бо ин суханони тасаллибахш дар бораи Худованд хобондам:
Азбаски Ӯ дар дасти рости ман аст, ман нахоҳам ларзид. Аз ин рӯ, дили ман шод аст ва забони ман шодӣ мекунад; бадани ман низ бехатар хоҳад буд, зеро Ту маро ба қабр нахоҳӣ партофт (Забур 16:8-10).
