«Ва Петрус ба Ӯ ҷавоб дода гуфт: «Худованд, агар Ту бошӣ, ба ман фармоиш деҳ, ки бар об назди Ту оям.» Ва Ӯ гуфт: «Биё.» Ва чун Петрус аз киштӣ фуромад, бар об роҳ рафт, то назди Исо равад. Аммо вақте ки ӯ бодро сахт дид, тарсид; ва ба ғарқ шудан сар карда, фарёд зад ва гуфт: «Худованд, маро наҷот деҳ.» Ва Исо дарҳол дасти Худро дароз карда, ӯро гирифт ва ба ӯ гуфт: «Эй камэътиқод, чаро шубҳа кардӣ?» (Матто 14:28-31)
1) Фармони омадан иродаи Худованд буд.
2) Шароити бод иродаи Худованд буд.
3) Тамаркуз ба Калом имони Петрусро тақвият дод ва ӯ бар об роҳ рафт, то назди Исо равад. Вобастагии дуруст, самт ва мақсад.
4) Тамаркуз ба мавҷҳо тарси Петрусро тақвият дод. Вобастагии ӯ кам шуд ва самти ӯ дар об ғарқ мешуд.
5) Аммо, ҳангоми ғарқ шудан, имони ӯ боз ба Худованд тамаркуз кард - «Худованд, маро наҷот деҳ».
6) Ҷавоби боэътимоди Худованд наҷот додани ӯ буд.
7) Худованд имони ӯро, гарчанде ки кам буд, ситоиш кард, аммо шубҳаи ӯро зери суол гузошт. «Эй камэътиқод, чаро шубҳа кардӣ?»
Имон ба Худованд ва Каломи Ӯ мустаҳкам ва мутамарказ шуда, иҷро меёбад. Бисьёр рӯҳбаланд бошед
