Аз Худованд битарсед Қисми дуюм
«Тарси Худованд ибтидои ҳикмат аст, ва дониши Қуддус фаҳмиш аст.» —Масалҳо 9:10 NKJV
Моҳи гузашта дидем, ки вақте мо аз Худованд метарсем, Ӯро ҳамчун Офаридгор, Устод ва Падар эътироф хоҳем кард. Ин ибтидои ҳикмат аст ва моро ба қудсият водор мекунад – ба ҳар як соҳаи ҳаёти мо таъсир мерасонад.
Ҳамаашро ба даст овардан
Филиппиён 2:12 моро насиҳат медиҳад, ки «наҷоти худро бо тарс ва ларза ба даст оред.» Ин чӣ маъно дорад? Ман боварӣ дорам, ки он фикри эҳтиромро дорад, ки барои қудсияти Ӯ дар ҳаёти ман дида шавад, нигаронии амиқ дорад. Таъсири он дида хоҳад шуд – ҷалоли Масеҳро нишон медиҳад – ҳангоми ибодат бо дигар имондорон, тарбияи фарзандони мо ва мубодилаи Масеҳ дар мавъиза.
Баъзан мо нисбати Худованд Исои Масеҳ ё Худо назари дуруст надорем, ки бо муҳаббат ва файз ба ҳисоби қудсият ва адолат машғул мешавем. Дар Ваҳй 19:15 Юҳанно Худованд Исои Масеҳро ҳангоми бозгашти дуюми Ӯ тасвир кардааст: «Аз даҳони Ӯ шамшери тез мебарояд, то бо он халқҳоро бизанад. Ва Ӯ худаш онҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард. Ӯ худаш ангурчакаи хашм ва ғазаби Худои Қодирро поймол мекунад» (NKJV). Ба чор қисми ин тасвири даҳшатноки доварии Худо бар онҳое, ки тавба намекунанд, диққат диҳед:
- Худо қодир аст, ки тамоми қудратро дар коинот дорад. На танҳо як ҳокими ҷаҳонӣ, Ӯ Қодир аст!
- Худои қодир ғазаби Худро мерезад. Ӯ на танҳо Худои муҳаббат, балки қудсият, адолат ва ғазаб аст.
- Ғазаби Ӯ шадид аст, на норозигии ором. Ин мухолифати хашмгинона аст.
- Шояд аз ҳама даҳшатноктар, Исо худаш ҳамчун поймолкунандаи ангурчакаи хашми худ тасвир шудааст. Ин нишон медиҳад, ки ҳангоми омадани Ӯ онҳое, ки исён карданд ва тавба накарданд, мисли ангур дар зери пойҳои шадидияти Масеҳ хоҳанд буд, то даме ки хуни онҳо мисли шароб аз ангурчака ҷорӣ шавад.
Ларзиши илоҳӣ
Чунин тасвир бояд дар ҳаёти масеҳӣ тарсу ларзиши дурустро ба вуҷуд орад. Ба якчанд порчаҳои Навиштаҳо гӯш диҳед, ки ин ларзиши илоҳиро нишон медиҳанд:
«Биларз, эй замин, дар ҳузури Худованд, дар ҳузури Худои Яъқуб» (Забур 114:7).«Ҷисми ман аз тарси Ту меларзад, ва ман аз довариҳои Ту метарсам» (Забур 119:120).«Ба ин як назар хоҳам кард: ба он ки мискин ва рӯҳи шикаста дорад, ва аз каломи Ман меларзад» (Ишаъё 66:2).«Бинобар ин, эй маҳбубони ман, чунон ки шумо ҳамеша итоат кардаед, на танҳо дар ҳузури ман, балки ҳоло бештар дар ғайби ман, наҷоти худро бо тарс ва ларза ба даст оред» (Филиппиён 2:12).
Агар мо Худовандро бидонем – Ӯро воқеан бидонем, ки Ӯ дар бузургии қудсият, адолат, ғазаб ва файзи худ кист – мо дар ҳузури Ӯ хоҳем ларзид. Ин чизе нест, ки мо аз он калон шавем. Дар асл, мо бояд ба он калон шавем.
Ду маънои «Натарс»
Аммо оё Китоби Муқаддас ба мо намеомӯзад, ки натарсем? Оё бисёр фармонҳое мисли «Натарс, Ман бо ту ҳастам» вуҷуд надоранд? Биёед ба чанд Навиштаҳо назар кунем.
Аввалан, Матто 10:28-ро хонед: «Ва аз онҳое, ки ҷисмро мекушанд, натарсед, аммо ҷонро кушта наметавонанд. Балки аз Ӯ битарсед, ки ҳам ҷон ва ҳам ҷисмро дар дӯзах нобуд карда метавонад.» Ба ибораи дигар, «Аз одам натарс, аз Худо битарс.» Аз эҳтимолияти нобоварӣ ба Худо, на аз нохуш кардани одам, биларз. Ба Ишаъё гӯш диҳед: «Натарсед ... натарсед ... ва на изтироб кашед. Худованди лашкарҳо ... бигзор Ӯ тарси шумо бошад, ва бигзор Ӯ даҳшати шумо бошад. Ӯ паноҳгоҳ хоҳад шуд» (Ишаъё 8:12-14). Бо тарси Худо, шумо дар Ӯ аз ғазаб паноҳгоҳ хоҳед дошт (Ба Хуруҷ 20:18-21 нигаред).
Дуюм, агар шумо фарзанди Ӯ бошед, аз Худо ҳамчун Касе битарсед, ки як вақтҳо душмани шумо буд ва ҳоло ҳам дар қудрат ва қудсият беохир аст. Забур 130:3-4-ро баррасӣ кунед: «Агар Ту, эй Худованд, гуноҳҳоро қайд кунӣ, эй Худованд, кӣ истода метавонад? Аммо назди Ту бахшиш ҳаст, то ки аз Ту битарсанд.» Як вақтҳо гуноҳҳои мо мисли як ҷарии даҳшатнок дар пеши мо буданд. Мо фарёд зада будем: «Кӣ истода метавонад?» Сипас мо бо файз – танҳо файзи мутлақ – раҳо шудем ва ҳоло озодем. Мо бахшида шудаем! Мо меларзем, на аз он сабаб, ки Худо душмани мост, балки аз он сабаб, ки Ӯ душмани мо буд. Оҳ, чӣ қадар даҳшатнок мебуд, агар Ӯ моро наҷот намедод.
Дар ҳаёти масеҳии бахшидашуда, ба осмон равонашуда, абадӣ бехатар, бо Рӯҳ сукунатёфта тарсу ларзиши дурусте вуҷуд дорад, ки ҳама чизро тағйир медиҳад!
Ибодат бо дигар имондорон
Ибодати ҷамъиятӣ таҷрибаи якҷоя шудан бо имондорон аст, ки бошуурона дар пеши Худо қарор дорад. Дар ин ҷо, агар дар ҳаёти масеҳӣ дар ягон ҷое бошад, бояд тарсу ларзиши дуруст вуҷуд дошта бошад. Баррасӣ кунед, ки чӣ тавр Китоби Муқаддас ибодат ва тарси Худовандро мепайвандад:
«Худовандро дар зебоии қудсият ибодат кунед! Дар пеши Ӯ биларзед, эй тамоми замин» (Забур 96:9).«Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро соати доварии Ӯ омадааст; ва Ӯро, ки осмон ва замин, баҳр ва чашмаҳои обро офаридааст, ибодат кунед» (Ваҳй 14:7).«Кӣ аз Ту натарсад, эй Худованд, ва номи Туро ҷалол надиҳад? Зеро танҳо Ту муқаддас ҳастӣ. Зеро ҳамаи халқҳо омада, дар пеши Ту ибодат хоҳанд кард, зеро довариҳои Ту зоҳир шудаанд» (Ваҳй 15:4).
Ин як воқеияти бузурги тарсро тағйирдиҳанда аст, ва он шарҳ медиҳад, ки чаро масеҳиён бо шодӣ дар ибодат суруд мехонанд, дар ҳоле ки дигарон не. Тарсу ларза аз он сабаб аст, ки Худо моро аз ғазаби худ ба воситаи Масеҳ наҷот дод. Ҳоло мо қудсият, адолат, файз ва ғазаби Ӯро бо ҳайрати бебаён мебинем, ки аз амиқи бузургии Ӯ дар ибодат ғарқ шудаем.
Ба он чизе, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, гӯш диҳед:
«Худовандро бо тарс хидмат кунед, ва бо ларза шодӣ кунед» (Забур 2:11).«Хурсандии Ӯ дар тарси Худованд аст» (Ишаъё 11:3).«Эй Худованд ... бигзор гӯши Ту ба дуо ...и бандагони Ту, ки мехоҳанд аз номи Ту битарсанд, бодиққат бошад» (Наҳемё 1:11).
Ин тарс он чизест, ки муқаддасон аз таҷрибаи он комилан лаззат мебаранд. Онҳое, ки бузургии Худоро дида ва чашидаанд, ҳеҷ гоҳ ибодатро ночиз карда наметавонанд.
Ҳангоми якҷоя шудан бояд ҳисси ҳузури муқаддаси Ӯ вуҷуд дошта бошад. Ба таври инфиродӣ, Ҳанониё ва Сафира ҳисси ҳузури Ӯро аз даст доданд (Аъмол 5:1-11). Ҳамчун ҷамъомад, қӯринтиён низ онро аз даст доданд ва аз ин сабаб бисёриҳо хоб рафта буданд (1 Қӯринтиён 11:30). Мо бояд ҳисси ҳузури Ӯро дар миёни худ парвариш диҳем, ки ҳақиқатро комилан дарк кунем, ки «дар куҷое ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ омада бошанд, Ман дар миёни онҳо ҳастам» (Матто 18:20). Ин ҳис бояд қуввае бошад, ки моро тағйир медиҳад!
Тарбияи фарзандони мо
Донистани Худованд, ки Ӯ воқеан кист, моро водор мекунад, ки дар ҳузури Ӯ ҳатто дар оилаи худ биларзем. Ҳамчун падар ман бояд чунин волидайн бошам, ки ба фарзандонам кӯмак кунам, ки бо шодӣ дар ҳузури Худо биларзанд. Ҳамчун падарон, мо бояд ҷои худро ҳамчун намояндаи махсуси Худо дар оилаи худ гирем ва нишон диҳем, ки Худо кист, ба онҳо кӯмак кунем, ки Ӯро бишносанд. Дар ин фарзандони мо аз тарси мо лаззат хоҳанд бурд.
Агар фарзандони ман танҳо аз ман ҳамчун падари худ битарсанд, бе ҳеҷ гуна лаззат, ин нодуруст ва бефоида аст. Агар онҳо танҳо лаззат баранд ва аз ман натарсанд, муносибат хеле ноқис аст. Дар ҳарду ҳолат ман барои фарзандонам қабул кардани Худои ҳақиқӣ – Худои муҳаббат, раҳмат ва ғазабро хеле душвор гардонидаам.
Аз як тараф мо Масалҳо 13:24-ро мешунавем: «Он ки асои худро дареғ медорад, писари худро нафрат мекунад, аммо он ки ӯро дӯст медорад, ӯро фавран интизом медиҳад.» Чаро? Зеро ин роҳи Худост. «Зеро Худованд он киро дӯст медорад, Ӯ [интизом медиҳад], ва ҳар писареро, ки қабул мекунад, тозиёна мезанад» (Ибриён 12:6). Пас, вақте ки ман фарзанди худро интизом медиҳам, доварӣ ва муҳаббати Худоро нишон медиҳам.
Аз тарафи дигар мо инро аз Эфсӯсиён 6:4 мешунавем: «Падарон, фарзандони худро ба хашм наоваред, балки онҳоро дар тарбия ва [дастури] Худованд тарбия кунед.» Мо дар ҷои Худованд ҳастем ва бояд интизомро аз Ӯ иҷро кунем. Фарзандони мо бояд аз мо омӯзанд, ки Худованд чӣ гуна аст. Ва Ӯ чӣ гуна аст? «Чунон ки падар ба фарзандони худ раҳм мекунад, Худованд низ ба онҳое, ки аз Ӯ метарсанд, раҳм мекунад. Зеро Ӯ сохтори моро медонад; Ӯ дар хотир дорад, ки мо хок ҳастем» (Забур 103:13-14).
Дар Масалҳо 14:26-27 Сулаймон мегӯяд, ки вақте мард аз Худованд метарсад, ин фарзандони ӯро баракат медиҳад, ҳатто барои бехатарии онҳо. Фарзандони мо пас аз муҳаббат ва ғамхории Худо паноҳгоҳ хоҳанд дошт.
Мувофиқи Забур 128, зани марде, ки аз Худованд метарсад, ҳамчун токзори серҳосил дар худи дили хонаи ӯ дида мешавад. Фарзандони ӯ мисли ниҳолҳои зайтун ҳастанд, ки пур аз қувват ва ҳаётӣ ва барои Худованд самарабахшанд.
Мубодилаи Масеҳ дар мавъиза
Тарсу ларза чӣ гуна тарзи кӯмак ба дигаронро барои дидан ва чашидани ҷалоли Масеҳ тағйир медиҳад? Бо нишон додани онҳо, ки онҳо аз сабаби гуноҳи худ зери ғазаби Худо ҳастанд. Нишон додани муҳаббати Худо ба одамон хуб аст, аммо ҳангоми ин кор мо аксар вақт ба онҳо кӯмак карда наметавонем, ки муҳаббати Худо дар Масеҳ муҳаббатест, ки метавонад онҳоро аз ғазаби Ӯ наҷот диҳад. Ба Румиён 5:8-9 бодиққат гӯш диҳед: «Худо муҳаббати худро нисбат ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкорон будем, Масеҳ барои мо мурд. Пас, ҳоло ки бо хуни Ӯ сафед карда шудаем, мо ба воситаи Ӯ аз ғазаб наҷот хоҳем ёфт.»
Ин маънои онро дорад, ки вақте мо Инҷилро мубодила мекунем, мо Худоро танҳо ҳамчун ғамхор ва меҳрубон муаррифӣ намекунем. Паём дар он замина Инҷил нахоҳад буд. Хушхабар танҳо дар заминаи ҳақиқат маъно дорад. Худо муқаддас ва ҷалолдор аст, аммо мо ҳама бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем ва аз ҷалоли Ӯ маҳрум шудаем. Аз ин рӯ, мо зери ғазаби одилонаи Ӯ ҳастем ва бе умед. Аммо Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро фиристод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, наҷот ёбад – аз ғазаб наҷот ёбад (Юҳанно 3:16,36). Вақте ки Павлус маҳбус буд, ӯ як имконият дошт, ки бо Феликс, ҳоким, сӯҳбат кунад. Луқо ба мо мегӯяд: «Ӯ дар бораи адолат, худдорӣ ва доварии оянда муҳокима кард» (Аъмол 24:25). Мисли ҳар як мард, зан ва кӯдак, Феликс бояд ғазаби Худоро мефаҳмид.
Ба ҷалоли Ӯ
Мавъиза, волидайн, ибодати ҷамъиятӣ – ҳамаи онҳо ва тамоми ҳаёт – барои бузург кардани ҷалоли Исои Масеҳ вуҷуд доранд. Ин ҷалол дар амиқтарин муҳаббат ва баландтарин зебоии худ зоҳир шуд, вақте ки Исо ихтиёран ба салиб рафт, то ғазаби Худоро бар гуноҳҳои мо бардорад. Мавъиза, волидайн ва ибодати ҷамъиятии мо ҳеҷ гоҳ ҷалоли Масеҳро чунон ки бояд, нишон нахоҳанд дод, то даме ки Худо шинохта ва аз Ӯ тарсида нашавад.
Биёед ба Худо ибодати мақбулро бо эҳтиром ва даҳшат пешниҳод кунем, «зеро Худои мо оташи сӯзанда аст» (Ибриён 12:28-29).
