Иттиҳод: Таълимоти ҳаввориён ва шикастани нон

Иттиҳод

Ва онҳо дар таълимоти ҳаввориён ва иттиҳод, дар шикастани нон ва дар дуоҳо устуворона давом медоданд. —Аъмол 2:42 NKJV

Аз солҳои аввали имонам, ман бародареро дар ёд дорам, ки мегуфт, чаҳор унсури дар бораи Калисои ибтидоӣ зикршуда барои ҳаёти дурусти ҷамъомад ҳатмӣ ё комилан муҳим мебошанд. Ин асосҳо бо ҳам зич алоқаманданд. Бародар онҳоро бо чаҳор чархи мошин муқоиса кард: вақте ки як чарх набошад, мошин ҳаракат намекунад. Ин чаҳор унсур бо ҳам алоқаманданд: таълимот ва иттиҳод бо ҳаввориён алоқаманд аст, вақте ки бо кӯмаки Худо амалӣ карда мешавад, вокунишро ба Худо ва Худованд Исо ба вуҷуд меорад, ки дар шикастани нон ифода ёфтааст. Ҳама бо дуо ва вобастагии ҳақиқӣ ба Худованд нигоҳ дошта мешавад. Ғайр аз ин, таълимоти ҳаввориёнро аз иттиҳод бо онҳо ва инчунин бо имондорон ҷудо кардан мумкин нест.

Аъмол ҷараёни рӯйдодҳоро тасвир мекунад, вақте ки Худованд Исо ба осмон сууд кард ва Рӯҳи Муқаддас аз осмон ба имондорон фуруд омад. Луқо дар бораи имондорон дар Ерусалим пас аз гирифтани Рӯҳи Муқаддас гузориш дод ва ин ҷузъҳои муҳими шаҳодати маҳаллии Худовандро ҷамъбаст кард. Ҳамон асосҳо барои мо низ ҳатмӣ мебошанд, ҳарчанд замонҳо тағйир ёфтаанд. Пас аз тақрибан 2000 сол, он чизе ки Луқо гузориш дод, имрӯз ҳам муҳим аст.

Эҳтиёт бошед, ки Аъмолро чӣ гуна мехонем

Аъмол таълимотро ба таври муътабар, чунон ки Номаҳо мекунанд, таълим намедиҳад ва мо набояд таълимотро танҳо ба он чизе ки Луқо, нависанда, гузориш додааст, асос кунем. Аммо, Луқо бо ҳавворӣ Павлус зич ҳамкорӣ мекард, ки тавассути ӯ мо бисёре аз таълимотро дар бораи Калисои Худо – Калисои Худои зинда – ва фаъолияти он гирифтаем. Аз ин рӯ, мо бояд кӯшиш кунем, ки он чизеро, ки Луқо дар Аъмол тасвир кардааст, бо таълимоте, ки Худо тавассути навиштаҳои ҳавворӣ дар ҳамаи Номаҳо муқаррар кардааст, пайваст кунем.

Ғайр аз ин, 2 Петрус 1:20-21 нишон медиҳад, ки мо набояд аз паи ақидаҳои худ, ки аз Навиштаҳо ҷамъоварӣ мекунем, равем, зеро Каломи Худо худро тафсир мекунад. Ба ибораи дигар, мо бояд ба он чизе ки Навиштаҳо дар бораи худ мегӯянд, амал кунем, на аз паи тафаккури инсонӣ, анъанаҳо ё ақидаҳо – новобаста аз он ки онҳо дар худ чӣ қадар хуб бошанд. Ҳатто имондороне, ки ба Навиштаҳо амал мекунанд, дар хатари пайравӣ аз ақидаҳои худ тавассути интихоб ва ҷудо кардани масъалаҳое, ки Луқо тасвир кардааст, бидуни санҷиши онҳо бо он чизе ки Навиштаҳо воқеан таълим медиҳанд, қарор доранд.

Як мисол кофӣ аст, яъне дар бораи имондорони самариягӣ, ки аз ҷониби Филиппус, воиз, таъмид гирифта буданд. Онҳо Рӯҳи Муқаддасро танҳо пас аз он ки ҳаввориён Петрус ва Юҳанно аз Ерусалим омада, ба онҳо даст гузоштанд, гирифтанд (Аъмол 8:14-17). Баъзеҳо инро ҳамчун қоида қабул мекунанд ва ҳатто онро таҳмил мекунанд, ки имондорони нав Рӯҳи Муқаддасро танҳо бо ин роҳ – тавассути дастгузорӣ – мегиранд, бе он ки дарк кунанд, ки ин як ҳолати истисноӣ буд. Чаро ин тавр карда шуд? Ин аз сабаби хатаре буд, ки имондорони нав дар Самария чизеро мустақил аз ҳаввориён оғоз кунанд. Баъдтар, Рӯҳ фавран ба имондорони нав, бидуни ҳеҷ гуна дахолати инсонӣ омад (Аъмол 10:44, 11:15). Биёед эҳтиёт бошем ва он чизеро, ки Аъмол гузориш медиҳад, дар заминаи дуруст хонем ва аз паи ақидаҳои пешакӣ, анъанаҳо ё орзуҳои худ наравем.

Таваҷҷӯҳ ба иттиҳод

Иттиҳод ҳамчун «ду ҳамроҳ дар як киштӣ» тасвир шудааст, ки ин идеяро медиҳад. Калимаи «иттиҳод» тарҷумаи англисии калимаи юнонии koinoniaаст, ки мафҳуми доштани чизи умумиро ифода мекунад. Аъмол 2 тасвир мекунад, ки чӣ тавр Худои Наҷотдиҳанда бо файзи худ ба имондорони нав дар Ерусалим Рӯҳи Муқаддасро дод, чанде пас аз он ки тамоми миллат Масеҳи худро рад карда, Ӯро маслуб карданд. Аммо Худо ин тӯҳфаи гаронбаҳоро бо имондорон танҳо пас аз он ки онҳо худро аз миллати гунаҳкор, ки он вақт зери ҳукми Худо буд, ҷудо карданд, мубодила кард (ояти 38). Худои тамоми файз (1 Петрус 5:10) ин имондорони навро тавоно кард, ки баракатҳои Ӯро қабул кунанд ва онҳоро бо ҳамдигар ва дигарон мубодила кунанд.

Дар хотир доред, ки калимаи «таълимот» аввал дар Аъмол 2:42 зикр шудааст. Ҳарчанд мо таълимотро танҳо ба рӯйдодҳои Аъмол асос намекунем, аммо фаҳмидани он ки чаро Луқо таълимотро аввал зикр кардааст, муҳим аст. Бисёр одамон мегӯянд, «Таълимот ҷудо мекунад,» ва онҳо инро ҳамчун баҳона барои як сӯ гузоштани таълимот (ҳарчанд онҳо инро намегӯянд) истифода мебаранд, то ба «он чизе ки хуб ҳис мешавад,» «он чизе ки хуб ё дуруст садо медиҳад» ё «он чизе ки маъмул аст» амал кунанд. Аммо ин муносибати ростқавлона ба Каломи Худо нест, зеро бе асоси дуруст мо наметавонем иттиҳоди дуруст дошта бошем. Аз Аъмол 2:42 мо мефаҳмем, ки таълимоти дуруст чӣ қадар муҳим аст, ки мустақиман бо ҳаввориёне, ки Худованд дар аввал дод, алоқаманд аст (лутфан Эфсӯсиён 2:19-22, 3:5-12; Ғалотиён 2:9-ро хонед).

Юҳанно, ҳамроҳи Петрус ва Павлус, ба ин асоси дуруст исрор меварзид: «Мо аз Худоем. Ҳар кӣ Худоро мешиносад, ба мо гӯш медиҳад; ҳар кӣ аз Худо нест, ба мо гӯш намедиҳад. Бо ин мо Рӯҳи ҳақиқат ва рӯҳи хаторо мешиносем» (1 Юҳанно 4:6 ESV). Ин оят нишон медиҳад, ки чӣ тавр ҳаввориёни Худо он чиро, ки аз Ӯст ва аз Ӯ меояд, ифода карданд ва чӣ тавр онҳо бо Худо ва бо ҳамдигар розӣ буданд. Аз ин рӯ, мо бояд ба ҳаввориён гӯш диҳем.

Ин масъала бо мафҳуми иттиҳод, ки мавзӯи ҳозираи мост, зич алоқаманд аст. На танҳо пайравӣ аз таълимоти дуруст муҳим аст, балки мо бояд эҳтиёт бошем, ки иттиҳодро дар он замина амалӣ кунем. Масеҳиёне ҳастанд, ки мегӯянд, ба Каломи Худо бовар доранд (барои ин Худовандро шукр!), аммо баъд мегӯянд, масалан, ки 1 Қӯринтиён барои ҳалли мушкилоти мушаххас он замонҳо навишта шудааст. Онҳо иддао доранд, ки ин нома ҳоло барои мо ҳатмӣ нест.

Маънои чунин изҳорот ин аст, ки мо, имрӯз, он гоҳ ҳеҷ асоси таълимотӣ, ки аз ҷониби ҳаввориён гузошта шудааст, ва на иттиҳоди бо онҳо алоқамандро нахоҳем дошт! Аз ин рӯ, пайравӣ аз намунаи имондорони нав, ки дар Аъмол 2:42 тасвир шудааст, муҳим аст, ки дар он гуфта мешавад, ки онҳо дар таълимоти ҳаввориён ва иттиҳод бо онҳо устувор буданд. Ин маънои онро дорад, ки онҳо давом доданд дар ин масъалаҳо, зеро мо дар ҳеҷ куҷо намехонем, ки онҳо ин корро бас кардаанд. Мутаассифона, наслҳои баъдӣ муҳаббати аввалини худро тарк карданд ва ба таълимот ва асосҳои гуногун иҷозат доданд, ки ворид шаванд (нигаред Ваҳй 2–3).

Иттиҳод маънои доштани чизҳои умумиро дорад

Иттиҳод танҳо вақте хуб аст, ки он дар асоси дуруст, ки аз ҷониби ҳаввориёне, ки Худованд додааст, гузошта шудааст, бошад. Он дар дигар масъалаҳо ҷойгир аст: шикастани нон дар посух ба Бахшандаи бузурги мо, ва дуое, ки барои ҳамаи корҳои мо лозим аст. Аз ин рӯ, мошин бо чаҳор чархи худ тасвири муфиди Аъмол 2:42 аст. Агар мо гӯем, ки мехоҳем аз намунаи масеҳиёни ибтидоӣ пайравӣ кунем, аммо мо баъзе қисмҳои таълимоти ҳаввориёнро, ки мехоҳем пайравӣ кунем, интихоб карда, дигаронро рад кунем, пас мо мушкилот дорем. Агар мо гӯем, ки бо Павлус ҳеҷ коре надорем, зеро ӯ бо Дувоздаҳ набуд, мо мушкилоти дигар дорем, зеро Дувоздаҳ иттиҳоди наздикро бо Павлус ифода карданд (Ғалотиён 1-2; Эфсӯсиён 3). Ҳарчанд Петрус аз ҷониби Павлус ислоҳ карда шуд (Ғалотиён 2:11-14), ӯ ин ислоҳро қабул кард ва ӯро эҳтиром мекард (2 Петрус 3:15).

Баъзеҳо мегӯянд, ки онҳо ҳамаи ин чизҳоро қабул мекунанд, аммо баъд таълимотро барои мувофиқ кардани ақидаҳо ё хоҳишҳои худ аз нав тафсир мекунанд. Масалан, гуфтан, ки тартиби навиштаҳо дар ҷамъомадҳои калисо танҳо барои он замонҳо буд ва дастурҳо барои хоҳарон он вақт имрӯз татбиқ намешаванд, ин беитоатӣ ба Каломи Худост. Онҳо мегӯянд, ки чунин таълимот танҳо ба Қӯринт ё ба замонҳои ҳавворӣ Павлус татбиқ мешуд ва дастурҳои ӯ барои замонҳои мо дигар эътибор надоранд – ва рӯйхат метавонад давом ёбад.

Аммо, биёед бодиққат хонем, ки Павлус ба Қӯринтиён чӣ навиштааст: «Ба калисои Худо, ки дар Қӯринт аст, ба онҳое, ки дар Масеҳ Исо муқаддас шудаанд, муқаддасон номида шудаанд, бо ҳамаи онҳое, ки дар ҳар ҷо ба номи Худованди мо Исои Масеҳ даъват мекунанд, ҳам аз они онҳо ва ҳам аз они мо» (1 Қӯринтиён 1:2 JND). Ин изҳорот бояд масъаларо ҳал кунад. Таълимоте, ки Худо ба мо тавассути ҳаввориёни худ, аз ҷумла Павлус, додааст, барои Калисои ҷаҳонӣ дар тамоми давраи Калисо, то рабуда шудани он (1 Қӯринтиён 15:51-58; 1 Таслӯникиён 4:14-18) эътибор дорад.

Иттиҳод, устуворӣ, ягонагӣ, бо таъқибот

Устувории масеҳиёни ибтидоӣ «бо як дил» буд. Мо мехонем: «Ҳамаи инҳо бо як дил дар дуо ва илтиҷо, бо занон ва Марям модари Исо, ва бо бародарони Ӯ давом медоданд» (Аъмол 1:14 NKJV). «Ҳар рӯз бо як дил дар маъбад давом медоданд, ва нонро аз хона ба хона мешикастанд, онҳо хӯроки худро бо шодӣ ва соддагии дил мехӯрданд» (Аъмол 2:46). Чанде пас аз ин, ҳаввориён ба зиндон андохта шуданд ва баъдтар дубора озод карда шуданд, аммо на пеш аз он ки латукӯб ва таҳдид карда шаванд. Ба хона баргашта, ҳамроҳи ҳамаи имондорон, «онҳо овози худро ба Худо бо як дил баланд карданд» (Аъмол 4:24 NASB). Мо аз ин мисолҳо мефаҳмем, ки иттиҳод доимӣ ва бо ҳамаи имондорон буд, ки комилан бо ҳам муттаҳид буданд. Он танҳо бо дуо ва таълим маҳдуд набуд, балки мубодилаи хӯрок ва моликиятро дар назар дошт. Аз тарафи дигар, мо набояд фикр кунем, ки ин иттиҳод танҳо як вақти хуш гузаронидан бо ҳам буд. Ҳарчанд ин муҳим бошад ҳам, ин ягона маънои библиявии иттиҳод нест.

Калимаи юнонӣ, ки «иттиҳод» тарҷума шудааст, инчунин барои нишон додани хидмат ба муқаддасон (2 Қӯринтиён 8:4) ҳамчун хидмати қурбонӣ ва кӯмаки молиявӣ истифода мешуд (нигаред инчунин 1 Тимотиюс 6:18). Павлус барои «иттиҳод дар Инҷил»-и имондорон дар Филиппӣ миннатдор буд (Филиппиён 1:5), ба онҳо гуфт: «Ҳамаи шумо бо ман шарики файз ҳастед» (ояти 7). «Шарикон» аз ҳамон калимаи иттиҳод аст, ки маънои ҳамшариконро дорад. Ин гуна иттиҳод метавонад ҳатто таъқиботро ба бор орад, ки дар бисёр кишварҳо аксар вақт чунин буд ва ҳаст.

Имрӯз мо метавонем хоҳиш кунем, ки аз фурӯтанӣ ва муҳаббати қурбонии Масеҳ (Филиппиён 2:5-8) тавассути «иттиҳоди Рӯҳ» (Филиппиён 2:1) пайравӣ кунем. Мо дар бораи азобҳои Павлус ҳама чизро намедонем, ҳарчанд дар якчанд номаҳои дигар маълумоти бештар дорем. Аммо, мо имтиёзи донистани «Ӯро [Масеҳро] ва қудрати эҳёи Ӯро, ва иттиҳоди азобҳои Ӯро, ки ба марги Ӯ мувофиқат мекунад» (Филиппиён 3:10 NKJV) дорем.

Иттиҳод, муошират, сарпарастӣ

Аввалин ишораи Аҳди Ҷадид дар бораи иттиҳод ба Шимъӯн Петрус ва ҳамкорони ӯ, Юҳанно ва Яъқуб – ки «шарикон» номида мешуданд (Луқо 5:10) – дахл дорад. Ҳамчун шарикон онҳо як қисми иттиҳод дар тиҷорати моҳигирии худ буданд. Истилоҳи koinonia , ки дар Аъмол 2:42 барои иттиҳод истифода шудааст, метавонад «шарикӣ» тарҷума шавад ва ба чаҳор нуқтаи муҳими дуо, шикастани нон, таълимоти ҳаввориён ва иттиҳод алоқаманд аст.

Ҳавворӣ Павлус ин истилоҳро вақте истифода бурд, ки дар бораи «ҷоми баракат, ки мо баракат медиҳем, оё он муоширати хуни Масеҳ нест? Ноне, ки мо мешиканем, оё он муоширати бадани Масеҳ нест?» (1 Қӯринтиён 10:16) навишт. Калимаи «муошират» аз ҳамон калимаи юнонӣ аст, ки иттиҳод тарҷума шудааст. Шояд шумо ҳоло мебинед, ки ин «иттиҳод» як кори ҷиддӣ аст.

Тавре ки мо дидем, иттиҳод бо таълим, дуо, ибодат ва хидмат ба камбағалон ҳамроҳ буд (Аъмол 2:45). Иттиҳоди имондорон «дар назди ҳамаи мардум писандида» буд, зеро онҳо онҳоро қадр мекарданд. Ғайр аз ин, «Худованд ҳар рӯз ба калисо онҳоеро, ки бояд наҷот ёбанд, илова мекард» (ояти 47). Ин нишон медиҳад, ки кори Худо онҳоро ҳамроҳӣ мекард, зеро Ӯ ҳар рӯз имондорони навро ба онҳо илова мекард, мувофиқи нақша ва файзи худ.

Ҳоло мо ба сарпарастӣ мерасем. Мо бояд байни ҳама чизро додан ва мубодила кардан ё доштани чизҳои умумӣ дар иттиҳод фарқ гузорем. Талаб кардан аз имондори нав, ки лаҳзаи наҷот ёфтанаш, ҳама чизеро, ки дорад, дар асоси Аъмол 2–5 диҳад, ин қонунпарастии холис аст. Агар имондоре аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ шавад, ки ҳама чизро диҳад ва баъд ба майдони миссионерӣ равад, кӣ метавонад ба ин муқобилат кунад? Аммо инро ҳамчун қоидае, ки ҳама бояд риоя кунанд, таҳмил кардан мумкин нест ва набояд. Ғайр аз ин, Аҳди Ҷадид таълим медиҳад, ки мо бояд сарпарастони хуби он чизе бошем, ки Худо ба мо месупорад (нигаред 1 Тимотиюс 6:17-19).

Мо масеҳиёни ибтидоиро, ки ҳама чизеро, ки доштанд, доданд, танқид намекунем. Аммо, онҳо ба кӯмаки дигарон вобаста шуданд, на ба он ки худашон ба дигарон кӯмак кунанд. Ҳама чизе, ки мо дорем, ба Худованди мо тааллуқ дорад, ва ҳамчун сарпарастони Ӯ мо метавонем чизҳоеро, ки Ӯ ба мо месупорад, идора кунем. Бо онҳо, мо метавонем ба дигарон кӯмак кунем, чунон ки Худованд роҳнамоӣ мекунад. Ҳар як имондор бояд бо ҳама чизе, ки дорад, ба Ӯ итоат кунад ва баъд ин чизҳоро ҳамчун сарпарастони хуб идора кунад, ҳамон тавре ки Левӣ, ки Матто низ номида мешуд, кард (Луқо 5:27-29). Вақте ки Худованд ӯро даъват кард, ӯ ҳама чизро тарк кард, то аз Ӯпайравӣ кунад. Аммо рӯзи дигар, ҳамчун сарпарасти хуб, Левӣ ба Худованд бо чизҳое хидмат кард, ки ҳоло ба Ӯ тааллуқ доштанд ва Ӯ онҳоро ба нигоҳубини ӯ ҳамчун сарпарасти худ супурда буд.

Ба Аъмол 2 баргашта, худхоҳӣ амалӣ кардани «ҳама чизро умумӣ» монеъ мешавад. Аммо, Худованд мехоҳад, ки мо беғараз бошем ва ба ҳамдигар ғамхорӣ кунем, дар ҳоле ки чаҳор принсипи асосиро, зери роҳбарии Ӯ ва дар иттиҳод бо Ӯ, бо қудрати Рӯҳи Муқаддас риоя кунем. Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки сарпарастони хуби Ӯ бошем. Он гоҳ мо бо Ӯ ва бо ҳамдигар ҳамчун имондорон иттиҳод хоҳем дошт ва Ӯро эҳтиром хоҳем кард.

Иттиҳод муносибатҳои гуногунро дар назар дорад

«Худо содиқ аст, ки шуморо ба иттиҳоди Писари Ӯ, Исои Масеҳ Худованди мо, даъват кардааст» (1 Қӯринтиён 1:9). Аввалан, мо бо Худои Падари худ ва бо Худованд Исои Масеҳ, ки ин иттиҳод ба Ӯ тааллуқ дорад, зич алоқамандем. Имондорони нав дар Қӯринт аз заминаҳо ва роҳҳои гуногуни ҳаёт омада буданд (нигаред 1 Қӯринтиён 6:9-11). Даъвати пурқудрати Худо онҳоро – мисли мо имрӯз – ба оилаи Ӯ оварда буд, ки аз «бисёр писарон ба ҷалол оварда шудаанд» (Ибриён 2:10) ва барои онҳо Худованд Исо ҳама чизро дошт.

Ҳамчун имондорон мо бо риштаҳои нав бо ҳам алоқамандем, ки бо ҳамдигар зич алоқаманданд, ва аз ин рӯ, вақте ки як узв азоб мекашад, мо онро ҳис мекунем, зеро он гоҳ ҳама азоб мекашанд (1 Қӯринтиён 12:12-26). Дар бораи имондорони ибтидоӣ дар Ерусалим мо мехонем, ки онҳо мавриди муносибати бад қарор гирифта буданд: «қисман дар ҳоле ки шумо ҳам аз сарзанишҳо ва ҳам аз мусибатҳо намоиш дода мешудед, ва қисман дар ҳоле ки шумо ҳамроҳони онҳое шудед, ки чунин муносибат карда шуданд» (Ибриён 10:33). «Ҳамроҳон» маънои «шарикон»-ро дорад ва бо калимаи «иттиҳод» алоқаманд аст. Дар ин ҷо таваҷҷӯҳ ба риштаҳои байни аъзоён аст, ҳамон тавре ки дар порчаи оянда. «Умеди мо ба шумо устувор аст, зеро мо медонем, ки чунон ки шумо шарикони [ҳамон иттиҳод] азобҳо [ҳамон таҷрибаҳо] ҳастед, ҳамон тавр шумо низ шарики тасаллӣ [аз ҳамон тасаллӣ баҳравар шудан] хоҳед шуд» (2 Қӯринтиён 1:7). Ин аз он сабаб аст, ки мо бо «Падари раҳматҳо ва Худои тамоми тасаллӣ» (ояти 3), ки ин тасаллиро медиҳад, зич алоқамандем.

Як мисоли дигарро дида бароед: «Ба онҳое, ки аз Мақдуния ва Ахоя буданд, писанд омад, ки саҳми муайяне [айнан, «иттиҳод»] барои камбағалон дар байни муқаддасоне, ки дар Ерусалим ҳастанд, диҳанд» (Румиён 15:26). Инро бо Румиён 12:13 муқоиса кунед, ки дар он «саҳм гузоштан» ё «тақсим кардан» аз ҳамон калимаи юнонӣ аст, ки маънои «иттиҳод»-ро дорад. Дар ин ҷо мо мебинем, ки чӣ тавр ин ғамхорӣ барои аъзоён дар иттиҳоди ҳақиқӣ амалӣ мешавад. Оё ин аҷиб нест?

Петрус нишон дод, ки ҳамчун фарзандони Худо, мо «шарикони табиати илоҳӣ» ҳастем (2 Петрус 1:4), дар иттиҳоди наздик бо Ӯ. Сипас ҳавворӣ навишт, ки азобҳое, ки имондорон дар онҳо шарик мешаванд – ё бо онҳо иттиҳод доранд, яъне бо Масеҳ ҳоло – дар ниҳоят ба ҷалол ва шодии бузург бо Ӯ он вақт оварда мерасонанд (1 Петрус 4:13). Аз ин рӯ, ӯ метавонист нависад: «Ман пирони байни шуморо насиҳат медиҳам, ҳамчун пири ҳамроҳ ва шоҳиди азобҳои Масеҳ, инчунин шарики ҷалоле, ки ошкор хоҳад шуд» (1 Петрус 5:1 ESV), ва баъд насиҳатҳои худро барои дуруст чӯпонӣ кардани рама (оятҳои 2-7) идома диҳад.

Иттиҳод, ҳоло ва абадӣ

«Он чиро, ки мо дидем ва шунидем, ба шумо хабар медиҳем, то шумо низ бо мо иттиҳод дошта бошед; ва иттиҳоди мо дар ҳақиқат бо Падар ва бо Писари Ӯ Исои Масеҳ аст» (1 Юҳанно 1:3 JND). Юҳанно имондоронро ба иттиҳоди аҷибтарин, яъне бо Падари абадӣ ва Писари Ӯ муаррифӣ кард. Худованд ӯро барои ин омода карда буд, зеро ҳамчун шогирди Ӯ дар оғӯши Ӯ истироҳат мекард (Юҳанно 13:23, 21:20). Юҳанно дар бораи Ӯ, ки Ибтидо аст ва Ӯро шунида, дида, мушоҳида карда ва ламс карда буд (1 Юҳанно 1:1) – ки ин таҷассуми Ӯро дар назар дорад, «Калом ҷисм шуд» (Юҳанно 1:14) – навишт. Ин як сирри бепоёнро ифода мекунад, аммо, тавассути Ӯ, мо бо Падар ва Писар, бо қудрати Рӯҳи Муқаддас иттиҳод дорем. Ғайр аз ин, ин навишта шудааст, то шодии мо ҳоло ҳам пурра бошад (1 Юҳанно 1:4) ва он абадӣ хоҳад монд.

«Агар гӯем, ки бо Ӯ иттиҳод дорем, ва дар торикӣ роҳ меравем, дурӯғ мегӯем ва ҳақиқатро амалӣ намекунем. Аммо агар дар нур роҳ равем, чунон ки Ӯ дар нур аст, мо бо ҳамдигар иттиҳод дорем, ва хуни Исои Масеҳ Писари Ӯ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (оятҳои 6-7). Тавассути Ӯ мо бо имондорон, ба зудӣ дар комилият иттиҳод дорем. Ин аз сабаби хуни рехтаи Ӯ – қурбонии Ӯ – аст, ки мо бо Ӯ иттиҳод дорем ва метавонем бо Ӯ мубодила кунем ва муошират кунем. Дар ҳамон асос мо бо ҳамаи имондорони ҳақиқӣ иттиҳод дорем. Ин зарурати доварӣ кардани худро дар назар дорад, то мо иттиҳоди ҳақиқӣ ва бемонеа дошта бошем (ояти 9, 2:1-2). Худо моро ба муносибат бо Ӯ ва бо Писари азизи Ӯ ворид кардааст, ки абадӣ хоҳад монд ва мо аз он абадӣ баҳравар хоҳем шуд. Хоҳиши Ӯ ин аст, ки мо аз ин ҳоло ҳам баҳравар шавем.

Мо бо як ёддошти манфӣ, огоҳӣ аз сабаби васвасаи паҳншудаи имрӯза, ё дур шудан аз имон, хотима медиҳем. Васвасагаре, ки бо суханони ҷолиб дарро мекӯбад, бояд аз вуруд ба хонаҳои мо рад карда шавад, зеро он касе, ки «ӯро салом медиҳад, дар корҳои бади ӯ шарик [ё, иттиҳод] мешавад» (2 Юҳанно 1:11). Худо ва Падари мо мехоҳад, ки он чизе ки дар Худованд Исо дида шуд ва маълум гардид, ба мо таъсир расонад ва дар мо бимонад, то Ӯ дар мо ҳамчун ҳақиқат бошад. Ин маънои онро дорад, ки мо амалан, ё дар амал, он чизе мешавем, ки мо аллакай дар назди Худо мавқеъӣ ҳастем. Душман кӯшиш мекунад, ки чунин табдили ахлоқиро бо муаррифии қалбакиҳо, ки воқеияти кӣ будани Писари абадиро инкор ё ҳамла мекунанд, монеъ шавад: Худованд Исои Масеҳ, Писари Падар (ояти 3). Азбаски ин муносибат хеле гаронбаҳост, он зери ҳамлаи доимӣ қарор дорад. Аз ин рӯ, мо бояд ҳушёр ва эҳтиёткор бошем. Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад!

ЭЗОҲ

• Koinonia бо якчанд калимаҳое, ки аз ҳамон реша гирифта шудаанд, алоқаманд аст. Дар маҷмӯъ, мо мебинем, ки онҳо дар навиштаҳои Павлус чордаҳ (2х7) маротиба (Румиён 15:26; 1 Қӯринтиён 1:9, 10:16 ду маротиба; 2 Қӯринтиён 6:14, 8:4, 9:13, 13:14; Ғалотиён 2:9; Филиппиён 1:5, 2:1, 3:10; Филемон 1:6; Ибриён 13:16) пайдо мешаванд, агар мо Ибриёнро дохил кунем. Ин кор шумораи номаҳои Павлусро ба 14 мерасонад. Юҳанно ин истилоҳро панҷ маротиба (1 Юҳанно 1:3 ду маротиба, 1:6-7; 2 Юҳанно 1:11) истифода кардааст. Ҳамаи калимаҳое, ки бо иттиҳод алоқаманданд, дар Аҳди Ҷадиди юнонӣ 35 (5х7) маротиба пайдо мешаванд, дар ҳоле ки ҳамаи калимаҳое, ки аз решаи асосии юнонии koinos (умумӣ) гирифта шудаанд, 73 маротиба пайдо мешаванд. Ин як мавзӯи ҷолиб барои омӯзиш аст!

«Чӣ қадаре ки чархҳо ба маркази чархҳо наздиктар шаванд, ҳамон қадар ба ҳамдигар наздиктар мешаванд. Ҳамин тавр, чӣ қадаре ки мо ба Худованд наздиктар шавем, ҳамон қадар ба имондорони ҳамроҳи худ бештар муҳаббат дорем.» —Уилям Макдоналд