«Ин чизҳоро ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, навиштам; то бидонед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред ва ба исми Писари Худо имон оваред.» (1 Юҳанно 5:13)
Баъзеи мо барои ин оят абадан ба Худо шукргузор хоҳем буд, зеро он ба мо омӯхт, ки кафолати наҷот пеш аз ҳама тавассути Каломи Худо меояд, на тавассути эҳсосот.
Китоби Муқаддас, аз ҷумла, барои он навишта шудааст, ки онҳое, ки ба Номи Писари Худо имон доранд, бидонанд, ки ҳаёти ҷовидонӣ доранд.
Мо метавонем шукргузор бошем, ки кафолат тавассути эҳсосот намеояд, зеро онҳо ҳар рӯз тағйир меёбанд.
«Худо аз ҷон намепурсад, ки бигӯяд, ‘Шукр Худо, ман худро хеле хуб ҳис мекунам,’ балки чашмро ба роҳи дигар, ба Исо ва Каломи Ӯ мегардонад.»
Вақте ки касе як бор аз Мартин Лютер пурсид: «Оё шумо ҳис мекунед, ки гуноҳҳои шумо бахшида шудаанд?» ӯ ҷавоб дод,
Зеро эҳсосот меоянд ва мераванд Ва эҳсосот фиребандаанд Кафолати ман Каломи Худост Ҳеҷ чизи дигар ба бовар кардан намеарзад.
К. И. Скофилд ба мо хотиррасон мекунад, ки «адолат дар ақли Худо ба амал меояд, на дар системаи асаби имондор.» Ҳ. А. Айронсайд мегуфт: «Ман намедонам, ки наҷот ёфтаам, зеро худро хушбахт ҳис мекунам, балки худро хушбахт ҳис мекунам, зеро медонам, ки наҷот ёфтаам.» Ва ӯ медонист, ки бо Каломи навиштаи Худо наҷот ёфтааст.
Вақте ки мо мехонем, ки
Худ Рӯҳ бо рӯҳи мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем (Румиён 8:16)
мо бояд дар хотир дорем, ки Рӯҳ ба мо пеш аз ҳама тавассути Навиштаҳо шаҳодат медиҳад.
Масалан, мо Юҳанно 6:47-ро мехонем,
Ҳар кӣ ба ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад.
Мо медонем, ки ба Масеҳ барои наҷоти абадии худ эътимод кардаем; Ӯ ягона умеди мо барои осмон аст. Аз ин рӯ, Рӯҳи Худо тавассути ин оят ба мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем.
Албатта, воситаҳои дигари кафолат низ ҳастанд. Мо медонем, ки наҷот ёфтаем, зеро бародаронро дӯст медорем; зеро гуноҳро нафрат дорем ва адолатро амалӣ мекунем; зеро Каломи Худоро дӯст медорем; ва зеро ғаризаи дуо дорем.
Аммо воситаи аввалин ва асосии кафолат боэътимодтарин ва устувортарин чиз дар коинот, Каломи Худост.
Ҷорҷ Каттинг дар рисолаи хотирмонӣ худ «Амният, Яқинӣ ва Лаззат» инро хуб гуфтааст:
«Ин хун аст, ки моро амн месозад; ин Калом аст, ки моро боварӣ мебахшад.»
