Ҷасорат кунед! Ӯ шуморо аз озмоишҳо мегузаронад
Дуои ман ин аст, ки Худованд ба шумо, ки рӯҳафтода ё ноумед ҳастед, кӯмак кунад, то «чашмони худро ба Исо нигаронед», чунон ки суруди дар охири ин мақола омадааст. Чанде пеш ман дар ҳуҷраи як наврас дар хонае, ки ман дидан мекардам, расмеро дидам. Ин портрети бузурги як давандаи хуб омӯзонидашуда буд ва дар зери он бо ҳарфҳои калон навишта шуда буд: «Ҳеҷ гоҳ таслим нашавед!» Бигзор ин ба шумо таъсир кунад: идома диҳед; нагузоред, ки чизе шуморо боздорад! Таслим нашавед!
Ин паёмест, ки Худованд ҳоло барои шумо дорад. Барои Худованд он чизеро, ки барои Ӯ мекунед, идома диҳед. Албатта, барои ин дилҳои мо бояд бо Худованд Исо ҳамоҳанг бошанд – на дурӯғона, балки самимона ба Ӯ содиқ бошанд. Баъзан мо фикр мекунем, ки мо барои Ӯ коре мекунем, дар ҳоле ки он дар асл барои манфиатҳои худи мост. Аммо, ҳатто агар ин тавр бошад ҳам, рӯҳафтода нашавед. Ҳама чизро ба Ӯ иқрор кунед, худро фурӯтан кунед ва ба Ӯ такя кунед, аз Ӯ кӯмак пурсед. Ӯ Ҳақ аст, ки мехоҳад ба шумо кӯмак кунад, то содиқ бошед.
Баъзан мо фикр мекунем, ки он чизе ки мо барои Худованд мекунем, муҳим нест. Ин ҳиллаи душман аст, ки моро боздорад ё таслим кунад. Бигзор ман бо шумо қиссаи падареро нақл кунам, ки бо писари хурдиаш рисолаҳо тақсим мекард. Як хонаи дигар монда буд, ки ба он раванд, аммо он каме дуртар дар роҳ буд. Падар хаста шуда буд ва мехост ба хона равад, аммо писараш гуфт: «Бигзор ман танҳо ба он хона давида равам ва ин рисоларо биёрам». Ӯ давид ва ҳамин ки расид, занги дарро зад. Зане дарро кушод ва рисоларо қабул кард. Баъдтар онҳо фаҳмиданд, ки ин шахс дар арафаи худкушӣ қарор дошт, аммо вақте ки занг зада шуд, вай тасмим гирифт, ки бубинад, ки кӣ дар назди дар аст. Худованд ин писарро, ки намехост таслим шавад, истифода бурд, то ин занро аз худкушӣ боздорад, ки писар, албатта, намедонист. Сипас Худо рисоларо барои наҷот додани ҷони вай барои абадият истифода бурд. Бигзор ин лаҳзае ба шумо таъсир кунад. Худованд ин занро аз худкушӣ боздошт. Сипас Ӯ рисолаи писарро барои расонидани паёми наҷот истифода бурд. Тавассути Рӯҳи Худ, Ӯ ӯро водор сохт, ки дар бораи паём мулоҳиза кунад ва ниҳоят, ҳаёти худро ба Ӯ супорад. Рӯҳафтодагӣ ҳиллаест, ки душман аксар вақт истифода мебарад; он як абзор дар арсенали ӯст, ки моро боздорад ё бадтар аз он, моро комилан таслим кунад. «Ҳеҷ гоҳ таслим нашавед!»
Ҳоҷар
Иброҳим ва Соро дар Миср як канизеро ҳамчун тӯҳфа аз Фиръавн ба даст оварда буданд. Номи ӯ Ҳоҷар буд (Ҳастӣ 12:16, 16:1). Мувофиқи нақшаи Соро, Ҳоҷар маъшуқаи Иброҳим шуд, то писари эҳтимолии Ҳоҷар писари Соро ҳисобида шавад. Аммо ин нақшаи Худо набуд! Вақте ки Ҳоҷар кӯдакро интизор буд, Соро бо ӯ сахт муносибат кард, аз ин рӯ Ҳоҷар ба биёбон гурехт. Фариштаи Худованд Ҳоҷарро дар он ҷо вохӯрд ва ба ӯ гуфт, ки худро фурӯтан кунад ва ба назди Соро, хонумаш баргардад. Мебинед, Ҳоҷар аз сабаби рӯҳафтодагӣ гурехт. Дар ҳамон ҷо, дар тангии худ, Худованд ӯро вохӯрд ва аз ӯ пурсид, ки аз куҷо омадааст ва ба куҷо меравад (ояти 8) – ду саволи муҳим барои ҳама. Ҳоҷар ҷавоб дод, ки аз хонумаш мегурезад. Фаришта ба ӯ гуфт, ки худро фурӯтан кунад ва ба назди Соро баргардад, ки ӯ ин корро кард. Чоҳ Бир-Лаҳай-Роӣ номида шуд, «Ту Худое ҳастӣ, ки мебинӣ» (ояти 13 NKJV). Мувофиқи дастуроти Фаришта, Иброҳим писареро, ки ӯ ба ӯ таваллуд кард, Исмоил номид, ки маънояш «Худо мешунавад» (оятҳои 11,15).
Тақрибан 16 сол пас Ҳоҷар писарашро гирифта, боз гурехт. Чаро? Ин дафъа, аз он сабаб буд, ки Соро ба Иброҳим гуфт, ки ӯро бо писараш фиристад, зеро Исмоил ба бародари хурдии худ Исҳоқ, ягона писари Соро, ки бо Иброҳим дошт, масхара карда буд. Дар ин сафари нав Ҳоҷар боз аз об тамом мешуд. Дар биёбон бе ягон захира буда, ӯ хеле рӯҳафтода шуд ва гиря карданро сар кард (21:16), интизор буд, ки писараш ба зудӣ мемирад. Дар ин вазъияти ноумед Худованд гиряи писарашро шунид ва фариштаи Худо ба Ҳоҷар чоҳеро нишон дод ва ӯро дар тангии худ рӯҳбаланд кард (оятҳои 17-19). Худованд рӯҳафтодагии ӯро пай бурда буд ва барои ӯ ва писараш таъмин кард, ҳатто нақшаҳои ояндаи Худро ба ӯ нишон дод (ояти 18).
Агар шумо рӯҳафтода бошед, аз худ ё ҳолатҳои худ шарм надоред; мушкили худро ба Худованд бигӯед. Ӯ мехоҳад, ки шумо ба Ӯ сухан гӯед, ҳама чизро ба Ӯ бигӯед.
Мусо
Худо ба Мусо чанд маротиба зоҳир шуд ва ба ӯ омӯзиши тӯлонӣ дод, аввал 40 сол дар мактаби инсонӣ дар Миср (Хуруҷ 2) ва сипас дар мактаби Худо дар биёбони Мидён боз 40 сол (Хуруҷ 3). Худованд Мусоро барои роҳбарӣ кардани халқи Худ аз Миср, тавассути биёбон ва ба сӯи Замини Ваъдашуда омода мекард. Бо халқ дар биёбон, ҳама озмуда шуданд – ҳатто Мусо, ва ӯ ноком шуд. Мо дар ёд дорем, ки Одам ва Ҳавво ба таври бад ноком шуданд, ҳарчанд онҳо худро дар шароити гуворотарини боғи Адан ёфтанд (Ҳастӣ 3). Дар он ҷо, Шайтон Ҳавворо фиреб дод, дар ҳоле ки Одам гуноҳ кард. Аммо мо дар Худованд Исо, Намуна ва Роҳбари комили мо, тафовути бузургеро меёбем (нигаред ба Ибриён 12:2). Ӯ ягона касе буд, ки ҳеҷ гоҳ ноком нашуд, ҳатто пас аз 40 рӯз дар биёбон бе ягон захира (Матто 4:1-11).
Дар як лаҳза Мусо, марди Худо, омода буд, ки комилан таслим шавад: «Ман наметавонам ҳамаи ин халқро танҳо бардорам, зеро бори ман хеле вазнин аст» (Ададҳо 11:14). Аммо, Худованд Исо то охир истодагарӣ кард, ҳамеша содиқ буд. Ӯ ҳеҷ гоҳ шикоят накард ва ҳеҷ гоҳ таслим нашуд. Мо намехоҳем, ки дар Мусо айб пайдо кунем, аммо нуқтаи назари мо ин аст, ки ҳатто ҳамчун марди Худо ӯ рӯҳафтодагиҳоро аз сар гузаронидааст ва баъзан ноумед шудааст.
Пас аз нокомии Исроил бо гӯсолаи тиллоӣ (Хуруҷ 32), Худо ба Мусо гуфт, ки Ӯ бо онҳо барои роҳбарӣ кардани онҳо ба Замини Ваъдашуда нахоҳад рафт (33:1-3). Аммо, халқ худро фурӯтан карданд ва Худо бо Мусо берун аз урдугоҳ мунтазам вохӯрд ва фикрҳои Худро ба ӯ расонд (оятҳои 10-17). Пас аз чанде Ӯ ба дархости Мусо барои дидани ҷалоли Худ ҷавоб дод, аммо танҳо аз қафо (оятҳои 18-23). Мусо инро хоста буд, зеро мехост фаҳмад, ки чӣ тавр Худо метавонад фикри Худро тағйир диҳад ва пас аз он ки аввал рад карда буд, бо онҳо рафтанро хост.
Илёс
Ҷолиб аст, ки Аҳди Ҷадид дар бораи нокомиҳои ба истилоҳ қаҳрамонони имон, ки дар Ибриён 11 зикр шудаанд, шарҳ намедиҳад. Умуман, он ҳатто ягон айбро дар онҳо пешниҳод намекунад. Шояд ягона истисно Илёс аст, ки халқи Худоро айбдор кард (Румиён 11:2-4). Худо ин айбдоркуниро истифода бурд, то ба Илёс нишон диҳад, ки Ӯ нақшае дошт, ки на ба ҳуқуқҳои халқ ё ба аъмоли неки онҳо, балки ба файзи соҳибихтиёри бесазои Худо асос ёфта буд (Ибриён 11:4-6).
Пас аз чанд соли хидмати содиқона дар миёни бевафоии зиёд дар Исроил, Илёс тавонист ҳамаи халқро ҷамъ кунад, то ҳуқуқҳои Худоро баррасӣ кунанд. Ин мувофиқи дастуроти Худо ба пайғамбар буд, зеро шоҳ Аҳоб, ки аз ҷониби занаш Изабел, ки аз Сур ва Сидон омада буд, ба ибодати Баал дар миёни даҳ қабила мусоидат карда буд. Ин шакли бутпарастӣ аз он чизе ки шоҳ Еровоам карда буд, бадтар буд (1 Подшоҳон 12:25—13:34). Изабел ибодати Баалро ҷорӣ карда ва ба таври маҷбурӣ таблиғ карда буд, ки Худои ҳақиқиро комилан иваз кард. Аз ин рӯ, Илёс халқро даъват кард, ки байни Баал ё Яҳува интихоб кунанд. Ӯ далелҳоро дар назди онҳо гузошт, зеро Худои ҳақиқӣ бо фиристодани оташ аз осмон ба қурбонӣ дар қурбонгоҳ ҷавоб медод (18:38). Ин чизест, ки воқеан рӯй дод, як қиссаи хеле таъсирбахш! Пайғамбарони дурӯғин кушта шуданд.
Аммо, Изабел таҳдид кард, ки Илёсро мекушад. Ин паёмро шунида, ӯ гурехт ва ба сафари 40-рӯза ба кӯҳи Худо рафт (19:8). Дар он ҷо, пайғамбар бояд дарсҳои муҳимро омӯзад (оятҳои 9-18), ки дар бораи онҳо ҳавворӣ Павлус ба таври муфассал шарҳ дод (лутфан Румиён 9-ро хонед).
Дар мавриди таҳдидҳои Изабел, нокомиҳои халқ, сафари тӯлонии биёбон ва хастагии Илёс, Худованд дар файзи Худ он чизеро, ки Илёс лозим буд, таъмин кард. Аммо, дар рӯҳафтодагии худ пайғамбар аз халқи Худо шикоят кард ва ба ҷои худ, ба Худо ва халқи Ӯ айбдор карданро сар кард. Худо ин рӯҳафтодагиро истифода бурд, то ӯро бедор кунад ва ба ӯ фаҳмонад, ки табобати ҳақиқӣ дар айбдор кардани дигарон нест. Дар он вақт Худо ба пайғамбар нишон дод, ки ба Худое, ки боқимондаи 7000 нафарро, ки ба Баал сар хам накарда буданд, нигоҳ дошта буд, эътимод кунад. Илёс бояд таваҷҷӯҳро аз худ ба Худо тағйир диҳад! Шумо чӣ?
Дар кӯҳи тағйири шакл
Хондани он, ки чӣ тавр Мусо ва Илёс имтиёз доштанд, ки Худованд Исоро дар давраи хидмати заминии Ӯ дар кӯҳи тағйири шакл вохӯранд, ҷолиб ва рӯҳбаландкунанда аст (Матто 17:1-8). Ҳам Мусо ва ҳам Илёс мардони бузурги Худо буданд ва ба Ӯ хидмат карда буданд, дар ҳоле ки аз озмоишҳои бузург мегузаштанд. Аммо, ҳарду низ аз стресс ва ноумедии бузург гузаштанд. Ман инро махсусан ба онҳое мегӯям, ки шояд рӯҳафтода бошанд ё фикр кунанд, ки Худованд дар ноумедиҳо ё ноумедиҳои онҳо ба онҳо ғамхорӣ намекунад. Аммо, Ӯ ба Мусо ғамхорӣ мекард ва ба Илёс ғамхорӣ мекард – ҳатто вақте ки ӯ дар охири ақли худ буд.
Дар хотир доред, ки ноумедиҳо таъиноти Худо мебошанд! Ӯ шароити душвореро, ки шумо аз сар мегузаронед, ё ноумедиҳо ва озмоишҳоро барои некии шумо истифода мебарад. Исроил аз ҷониби Худо тавассути биёбон роҳбарӣ карда шуд, аммо нақшаи Ӯ ин буд, ки дар ниҳоят ба онҳо некӣ кунад (Такрори Шариат 8:16). Худо ҳамон аст, дирӯз, имрӯз ва то абад (Ибриён 1:12, 13:8). Мо метавонем ба Ӯ такя кунем: Ӯ моро аз озмоишҳо мегузаронад!
Пас аз ин мақола суруде оварда шудааст, ки вақте шумо рӯҳафтода мешавед, ба ёд оред. Онро хонед, дар бораи он мулоҳиза кунед ва ҳамроҳ суруд хонед.
Чашмони худро ба Исо нигаронед Эй ҷон, оё ту хаста ва ғамгин ҳастӣ? Дар торикӣ нуре намебинӣ? Барои нигоҳ кардан ба Наҷотдиҳанда нур ҳаст, Ва ҳаёти фаровонтар ва озод.
Нақорат Чашмони худро ба Исо нигаронед, Ба рӯи аҷиби Ӯ пурра нигаред, Ва чизҳои замин ба таври аҷиб хира хоҳанд шуд, Дар нури ҷалол ва файзи Ӯ.
Аз марг ба ҳаёти ҷовидонӣ Ӯ гузашт, ва мо Ӯро дар он ҷо пайравӣ мекунем; Бар мо гуноҳ дигар ҳукмронӣ надорад Зеро мо беш аз ғолибон ҳастем!
Каломи Ӯ шуморо ноком нахоҳад кард, Ӯ ваъда дод; Ба Ӯ имон оваред ва ҳама чиз хуб хоҳад шуд; Пас ба ҷаҳоне, ки мемирад, биравед, Наҷоти комили Ӯро нақл кунед! —Ҳелен Ҳоварт Леммел (1863–1961)
