Номуайянӣ дар бораи оянда ва норозигӣ аз шароити ҳозира хусусиятҳои асосии ҷаҳон мебошанд, ки мо онро медонем; ва ин пессимизм нест, балки ҳақиқат аст, ки мегӯяд, ҳеҷ як инсон ё гурӯҳи одамон, ҳеҷ як ҳизб, миллат ё иттиҳоди миллатҳо барои вазъияти мавҷуда ҳеҷ гуна чораи амалӣ надоранд. Мо ният надорем, ки вақт ё фазои худро барои исботи ин зоеъ кунем; ба мо лозим нест, зеро ин аз ҳар бом эълон карда мешавад. Аммо нияти мо ин аст, ки дӯстони масеҳии худро водор кунем, ки онҳо набояд номуайян ё норозигӣ дошта бошанд, зеро итминони комил ва қаноатмандӣ дар дониши Худо – дар он чӣ Ӯст ва он чӣ Ӯ хоҳад дод, қарор дорад.
Ӯ гуфтааст: «Ман Алфа ва Омега ҳастам… Ман ба ташнагон аз чашмаи оби ҳаёт ройгон хоҳам дод» (Ваҳй 22:6). «Ман Алфа ва Омега ҳастам» – А ва З. Ӯ аввалин шуда сухан гуфт ва Ӯ дар бораи ҳама чиз сухани охиринро хоҳад гуфт. Мо метавонем ба сухани Ӯ бо итминони мутлақ такя кунем. Ӯ дар Писари маҳбуби худ, Наҷотдиҳандаи мо, бо мо сухан гуфтааст; ва овози Ӯ моро аз ҳузури Ӯ бо тарсу ҳарос дур накардааст, балки моро ба сӯи Ӯ кашидааст. Чӣ гуна мо метавонем ба Ӯ имон наорем, ки Худованди мо Исои Масеҳро ба ин ҷаҳон фиристод, то суханони наҷот, оштӣ ва ҳаёти ҷовидониро ба мо бигӯяд. Онҳо ба мо умеди бузург ва мустаҳкам додаанд, ва мо медонем, ки онҳоро шунида ва ба онҳо имон оварда, ки Хаймаи Худо, ки Юҳанно дар ин боб дар рӯъё дид, макони абадии мост. Бо Худо зистан, ки ҳоло бегона ё Худои номаълум нест, балки дар муҳаббати Исо ба мо маълум аст, сарнавишти мост. Мо номуайян нестем.
Худо аз сухани худ барнамегардад, зеро «МАН ҲАСТАМ» тағйир намеёбад, ва Ӯ «хост, ки ба ворисони ваъда бетағйир будани машварати Худро фаровонтар нишон диҳад, онро бо қасам тасдиқ кард; то ки бо ду чизи бетағйир, ки дар он Худо дурӯғ гуфтан ғайриимкон буд, мо тасаллои қавӣ дошта бошем, ки барои паноҳ бурдан ба умеде, ки пеши мо гузошта шудааст, гурехтаем» (Ибриён 6:17-18).
Эътимод ба шароити ҳозира
Аммо ба назар чунин мерасад, ки ба абадият эътимод кардан осонтар аз замон аст, ва бисёриҳо, ки аз он чӣ пас аз марг меояд, тарсе надоранд, аз шароити ҳозира ва он чӣ фардо метавонад ба вуҷуд орад, хеле ташвишоваранд. Аммо ин набояд бошад. Сухани Алфа ва Омега бешубҳа барои мо кофӣ аст. «Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ гуна бо Ӯ ҳама чизро ба мо ройгон нахоҳад дод.» Агар муҳаббати Ӯ ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, дар дилҳои мо рехта шуда бошад, мо наметавонем ба Ӯ шубҳа кунем. Ӯ метавонад, ва аксар вақт мекунад, шароити моро ба таври ҷазо истифода барад, то ки мо шарики муқаддасии Ӯ шавем ва аз ҷаҳон дур шавем, аммо Ӯ моро ҳангоми гузаштан аз озмоиш тарк намекунад ва даст намекашад. Ҳамин тавр Ӯ гуфтааст, ва Ӯ бешубҳа ба сухани гуфтаи худ вафодор хоҳад буд. Агар Ӯ набошад, Ӯ худро инкор мекард. Ӯ Алфа ва Омега намебуд.
Ба кӣ метавонем муроҷиат кунем?
«Ба Худованд таваккал кардан беҳтар аст, назар ба он ки ба шоҳзодагон эътимод кардан.» Новобаста аз он ки онҳо чӣ қадар некхоҳ ва ростқавл бошанд ҳам, онҳо ба ҳалли гиреҳи умумӣ баробар нестанд. Ва ин аз он сабаб аст, ки Худо ибтидои нақшаҳои онҳо нест, ва на ҷалоли Ӯ анҷоми чораҳои онҳо. Ҷаҳон барои иҷрои дуои «Малакути Ту биёяд, иродаи Ту дар замин чунон ки дар осмон аст, иҷро шавад» омода нест, ва аз ин сабаб аст, ки масеҳие, ки ин дуоро самимона мехонад, бояд аз ҷаҳон ва сиёсати он дур истад. Агар ӯ ин корро накунад, дар ошуфтагӣ ва номуайянии ҷаҳон ғарқ хоҳад шуд; аммо агар ӯ ба Худованд таваккал кунад, дар сулҳ нигоҳ дошта хоҳад шуд. «Ту ӯро дар сулҳи комил нигоҳ хоҳӣ дошт, ки фикраш ба Ту нигаронида шудааст, зеро ӯ ба Ту таваккал мекунад.»
Ҳокимияти Худо ва нақши мо
Донистани он ки Худо бар ҳама чиз ҳоким аст, ва Ӯ метавонад, ва мекунад, мавҷҳои бадиро назорат кунад, ва мегӯяд: «То ин ҷо хоҳӣ омад, аммо на бештар аз ин», ба дил итминони бузург ва оромии рӯҳ мебахшад. Ва дар ин итминон масеҳӣ ба шафоатгар барои ҳамаи одамон табдил меёбад, ва ба рӯз ва насли худ хидмати бузургтаринро мерасонад. Ин иродаи Худо барои фарзандони Ӯст, ки «илтиҷоҳо, дуоҳо, шафоатҳо ва шукргузорӣ барои ҳамаи одамон; барои подшоҳон ва барои ҳамаи онҳое, ки дар ҳокимият ҳастанд, карда шавад: то ки мо ҳаёти ором ва осоиштаро дар тамоми худотарсӣ ва ростқавлӣ ба сар барем» (1 Тимотиюс 2:1–2). То он даме, ки Калисо дар рӯи замин аст, Худо дасти Худро бар корҳо нигоҳ медорад ва ҳама чизро барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, ба ҳам меорад. Ин ҳамеша бояд чунин бошад, зеро Ӯст, ки гуфтааст: «Ман Алфа ва Омега ҳастам.»
Ин «Алфа ва Омега» аст, ки сухани Ӯ бехато ва ниҳоӣ аст, ки эълон мекунад: «Ман ба ташнагон аз чашмаи оби ҳаёт ройгон хоҳам дод.» Ӯ Худои бахшанда аст, Ӯ бахшиданро дӯст медорад; ин табиати Ӯст. Ӯ тӯҳфаҳои Худро дареғ намедорад, ҳатто агар одамон бешукр ва бемуқаддас бошанд. Мо некии Ӯро ситоиш мекунем, вақте ки дар бораи меҳрубонии Ӯ нисбат ба одамон фикр мекунем, аммо кадом забони одамон ё фариштагон метавонад муҳаббатеро нақл кунад, ки Ӯро водор кард, ки Писари Худро бидиҳад? Ин «тӯҳфаи бебаҳои» Ӯ буд. Барои он, то абад ба Ӯ шукр бод.
Тӯҳфаи беохир
Аммо бузургтарин тӯҳфаҳо бахшиши Ӯро тамом накарданд. Ӯ ҳанӯз ҳам мебахшад ва бояд то абад ин корро кунад. Ӯ худро мебахшад, на барои ҳозир, балки ба ташнагон, зеро Ӯ худаш бешубҳа чашмаи оби ҳаёт аст. Ва ҳар кӣ аз ин об бинӯшад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд. «Муҳаббати Худо ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, дар дилҳои мо рехта шудааст.» Ва мо дар ин ҷо Падар, Писар ва Рӯҳулқудсро аз ҳамдигар дар ин рехтани бепоёни пуррагии муҳаббати илоҳӣ ҷудо намекунем. Падар Сарчашма аст, Писар онро пурра ошкор кардааст, ва Ӯ каналест, ки ба воситаи он ба мо расидааст, ва Рӯҳулқудс онро барои мо воқеияти зинда месозад, ки бе кори Ӯ дар мо то абад ба он мурда мебудем.
Ин ҷо қаноатмандӣ аст, ва диле, ки онро медонад, ҳатто агар фақирии ӯ чунон амиқ бошад, ки Писари Одам ҷое барои сар ниҳодан надошт, норозигӣ намекард. Ҷаҳон дар муқоиса бо ин чӣ пешниҳод дорад? Беҳтарини он беҳудагӣ аст ва он чизе, ки медиҳад, бо дасти нохоҳам медиҳад; аммо дар ин ҷо мо пуррагии осмонро ройгон пешниҳод мекунем ва ягона шарт ташнагӣ аз ҷониби қабулкунанда аст.
Биёед Худоро шукр гӯем, ки дар рӯзҳои номуайянӣ ва норозигӣ мо метавонем аз итминони комил ва қаноатмандии пурра шодӣ кунем.
