Номуайянӣ дар бораи оянда ва норозигӣ аз шароити ҳозира хусусиятҳои асосии ҷаҳонест, ки мо медонем; ва ин на пессимизм, балки ҳақиқат аст, ки мегӯяд, ҳеҷ як инсон ё гурӯҳи одамон, ҳеҷ як ҳизб, миллат ё иттиҳоди миллатҳо барои чизҳое, ки ҳастанд, чораи амалӣ надоранд. Мо ният надорем, ки вақт ё фазои худро барои исботи ин зоеъ кунем; ба ин ниёз надорем, зеро он аз ҳар бом эълон карда мешавад. Аммо нияти мо ин аст, ки ба дӯстони масеҳии худ тавсия диҳем, ки онҳо набояд номуайян ё норозӣ бошанд, зеро итминони комил ва қаноатмандӣ дар дониши Худо — дар он чи Ӯст ва он чи Ӯ хоҳад дод, қарор дорад.
Каломи тағйирнопазири Худо
Ӯ гуфтааст: «Ман Алфа ва Омега ҳастам… Ман ба ташнагон аз чашмаи оби ҳаёт ройгон хоҳам дод» (Ваҳй 22:6). «Ман Алфа ва Омега ҳастам» — А ва З. Ӯ аввалин шуда сухан гуфт ва Ӯ дар бораи ҳама чиз сухани охиринро хоҳад гуфт. Мо метавонем ба Каломи Ӯ бо итминони мутлақ такя кунем. Ӯ ба мо дар Писари маҳбубаш, Наҷотдиҳандаи мо сухан гуфтааст; ва овози Ӯ моро аз ҳузури Ӯ бо тарсу ҳарос дур накардааст, балки моро ба Ӯ наздик кардааст.
Чӣ тавр мо метавонистем ба Ӯ имон наоварем, ки Худованди мо Исои Масеҳро ба ин ҷаҳон фиристод, то ба мо суханони наҷот, оштӣ ва ҳаёти ҷовидонии Худро бигӯяд. Онҳо ба мо умеди бузург ва мустаҳкам додаанд, ва мо медонем, ки онҳоро шунида ва ба онҳо имон оварда, Хаймаи Худо, ки Юҳанно дар ин боб дар рӯъё дидааст, макони абадии мост. Бо Худо зистан, ки акнун бегона ё Худои номаълум нест, балки дар муҳаббати Исо ба мо маълум аст, сарнавишти мост. Мо номуайян нестем. Худо аз Каломи Худ барнамегардад, зеро «МАН ҲАСТАМ» тағйир намеёбад, ва Ӯ «хост, ки ба ворисони ваъда тағйирнопазирии машварати Худро фаровонтар нишон диҳад, онро бо қасам тасдиқ кард; то ки бо ду чизи тағйирнопазир, ки дар он Худо дурӯғ гуфта наметавонист, мо тасаллои қавӣ дошта бошем, ки барои паноҳ бурдан ба умеде, ки дар пеши мо гузошта шудааст, гурехтаем» (Ибриён 6:17-18).
Ба Худо дар ҳама ҳолатҳо эътимод кардан
Аммо ба назар чунин мерасад, ки ба абадият эътимод кардан осонтар аз замон аст, ва бисёриҳо, ки аз он чи пас аз марг аст, тарсе надоранд, аз шароити ҳозира ва он чи фардо метавонад ба вуҷуд орад, хеле изтироб доранд. Аммо ин набояд бошад. Каломи Алфа ва Омега бешубҳа барои мо кофист.
«Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ тавр бо Ӯ ҳама чизро ба мо ройгон нахоҳад дод?» Агар муҳаббати Ӯ ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, дар дилҳои мо рехта шуда бошад, мо наметавонем ба Ӯ шубҳа кунем.
Ӯ метавонад, ва аксар вақт мекунад, шароити моро ба тариқи танбеҳ истифода барад, то ки мо шарики муқаддасии Ӯ шавем ва аз ҷаҳон дур шавем, аммо Ӯ моро тарк намекунад ва партофта намегузорад, вақте ки мо аз озмоиш мегузарем. Ҳамин тавр Ӯ гуфтааст, ва Ӯ бешубҳа ба Каломи гуфтаи Худ вафодор хоҳад буд. Агар Ӯ набошад, Худро инкор мекард. Ӯ Алфа ва Омега намебуд.
Нақши масеҳӣ дар ҷаҳони мушкилот
Ба кӣ равем, ба ҷуз Ӯ? «Ба Худованд таваккал кардан беҳтар аст, назар ба он ки ба шоҳзодагон эътимод кардан». Новобаста аз он ки онҳо чӣ қадар некхоҳ ва ростқавл бошанд ҳам, онҳо ба ҳалли ин печидагии умумӣ қодир нестанд. Ва ин аз он сабаб аст, ки Худо ибтидои нақшаҳои онҳо нест, ва ҷалоли Ӯ анҷоми чораҳои онҳо нест.
Ҷаҳон барои иҷрои дуои «Малакути Ту биёяд, иродаи Ту дар замин чунон ки дар осмон аст, ба амал ояд» омода нест, ва аз ин сабаб масеҳие, ки ин дуоро самимона мехонад, бояд аз ҷаҳон ва сиёсати он дур истад. Агар ӯ ин тавр накунад, дар ошуфтагӣ ва номуайянии ҷаҳон гирифтор хоҳад шуд; аммо агар ӯ ба Худованд таваккал кунад, дар сулҳ нигоҳ дошта хоҳад шуд. «Ту ӯро дар сулҳи комил нигоҳ хоҳӣ дошт, ки фикраш ба Ту нигаронида шудааст, зеро ӯ ба Ту таваккал мекунад». Донистани он ки Худо бар ҳама чиз ҳукмрон аст, ва Ӯ метавонад, ва мекунад, мавҷҳои бадиро назорат кунад, гуфта: «То ин ҷо хоҳӣ омад, вале на бештар аз ин», итминони бузург ва оромии рӯҳро медиҳад. Ва дар ин итминон масеҳӣ барои ҳама одамон шафоаткунанда мешавад, ва ба рӯз ва насли худ хидмати бузургтаринро мекунад.
Ин иродаи Худо барои фарзандони Ӯст, ки «илтиҷоҳо, дуоҳо, шафоатҳо ва шукргузориҳо барои ҳама одамон; барои подшоҳон ва барои ҳамаи онҳое, ки дар ҳокимият ҳастанд, карда шаванд: то ки мо ҳаёти ором ва осоиштаро дар тамоми худотарсӣ ва ростқавлӣ ба сар барем» (1 Тимотиюс 2:1-2). То он даме, ки Калисо дар рӯи замин аст, Худо дасти Худро бар корҳо нигоҳ медорад ва ҳама чизро барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, ба ҳам меорад. Ин бояд ҳамеша чунин бошад, зеро Ӯ Ҳамон аст, ки гуфтааст: «Ман Алфа ва Омега ҳастам».
Худои бахшанда ва қаноатмандии ҳақиқӣ
Ин «Алфа ва Омега» аст, ки Каломи Ӯ бехато ва ниҳоӣ аст, ки эълон мекунад: «Ман ба ташнагон аз чашмаи оби ҳаёт ройгон хоҳам дод». Ӯ Худои бахшанда аст, Ӯ бахшиданро дӯст медорад; ин табиати Ӯст. Ӯ тӯҳфаҳои Худро дареғ намедорад, ҳарчанд одамон бешукр ва бемуқаддас бошанд. Мо некии Ӯро ситоиш мекунем, вақте ки дар бораи меҳрубонии Ӯ ба одамон фикр мекунем, аммо кадом забони одамон ё фариштагон метавонад муҳаббатеро нақл кунад, ки Ӯро водор сохт, ки Писари Худро бидиҳад? Ин «тӯҳфаи бебаҳои» Ӯ буд. Барои он, то абад ба Ӯ шукр бод.
Аммо бузургтарин тӯҳфаҳо бахшиши Ӯро тамом накард. Ӯ то ҳол медиҳад ва бояд то абад ин корро кунад. Ӯ аз Худаш медиҳад, на барои ҳозир, балки ба ташнагон; зеро Ӯ худаш бешубҳа чашмаи оби ҳаёт аст. Ва ҳар кӣ аз ин об бинӯшад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд.
«Муҳаббати Худо ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, дар дилҳои мо рехта шудааст». Ва мо дар ин рехтани бепоёни пуррагии муҳаббати илоҳӣ Падар, Писар ва Рӯҳулқудсро аз ҳам ҷудо намекунем. Падар Сарчашма аст, Писар онро пурра ошкор кардааст ва каналест, ки ба воситаи он ба мо расидааст, ва Рӯҳулқудс онро барои мо воқеияти зинда мегардонад, ки бидуни кори Ӯ дар мо то абад ба он мурда мебудем.
Ин аст қаноатмандӣ, ва диле, ки онро медонад, ҳатто агар фақирии ӯ ба андозаи фақирии Писари Одам, ки ҷое барои сар ниҳодан надошт, чуқур бошад ҳам, норозӣ буда наметавонист. Ҷаҳон дар муқоиса бо ин чӣ пешниҳод дорад? Беҳтарини он беҳудагӣ аст, ва он чи медиҳад, бо дасти нохоҳам медиҳад; аммо дар ин ҷо мо пуррагии осмонро ройгон пешниҳод мекунем ва ягона шарт ташнагӣ аз ҷониби гиранда аст. Биёед Худоро шукр гӯем, ки дар рӯзҳои номуайянӣ ва норозигӣ мо метавонем дар итминони комил ва қаноатмандии пурра шодӣ кунем.
