«Аз ин рӯ, мо дилшикаста намешавем. Ҳарчанд зоҳири мо фарсуда мешавад, ботини мо рӯз то рӯз нав мегардад. Зеро ин ранҷи сабуки муваққатӣ барои мо вазни абадии ҷалолро, ки аз ҳар гуна муқоиса берун аст, омода мекунад, зеро мо на ба чизҳои намоён, балки ба чизҳои ноаён менигарем. Зеро чизҳои намоён гузарандаанд, аммо чизҳои ноаён абадӣ мебошанд.» (2 Қӯринтиён 4:16-18)
Рӯзи дигар ман бо зане дар бораи ин масъала сӯҳбат мекардам, ки бо итминон мубориза мебарад. Ва ман гуфтам: «Медонӣ, Худо дили туро тарҳрезӣ кардааст, то ширинии итминонро тавассути он чизе, ки бо сари худ ба он тамаркуз мекунӣ, эҳсос кунад.» Ва ӯ ба ман чунин нигоҳ кард: Ин дар Библия дар куҷост? Ин ба назари ӯ нав менамуд.
Ва ман фикр кардам: Ин ҳама Библия аст — як қатор «аз ин рӯ» ва «зеро». Он дар бораи сулҳу осоиш ва шодӣ ва қувват ва қудрат сухан меронад, ва ҳамаи ин бо сабабҳое, ки Худо дар каломи Худ ошкор кардааст ва дар таърих амалӣ кардааст. Пас, Павлус дар ҳақиқат дилшикаста намешавад, зеро ҳақиқатҳо, воқеиятҳоеро, ки ӯ рӯз то рӯз барои навсозӣ ба сари худ мегузорад, эҳсос мекунад.
Омода кардани ҷалол
Ҳоло, дар бораи он «зеро» дар аввали ояти 17 чӣ? Агар мо пеш наравем, ояти 16-ро то марг мезанем. Аммо, вой, дар он ҷо зиндагии зиёде ҳаст. [...]
Ояти 16: «Мо дилшикаста намешавем.» Мо ҳар рӯз нав мешавем. «Зеро [чунки] ин ранҷи сабуки муваққатӣ барои мо вазни абадии ҷалолро, ки аз ҳар гуна муқоиса берун аст, омода мекунад, зеро мо на ба чизҳои намоён, балки ба чизҳои ноаён менигарем. Зеро чизҳои намоён гузарандаанд, аммо чизҳои ноаён абадӣ мебошанд.»
Ояти 17 далели асосӣ, асосӣ «зеро», чизи асосӣ аст. Ин ранҷи сабук, муваққатӣ кореро анҷом медиҳад. Он барои мо вазни абадии ҷалолро ба вуҷуд меорад. Ҳамаи ояти 18 танҳо мегӯяд: Ба он нигоҳ кунед. Шумо онро дида наметавонед, аммо ба он нигоҳ кунед. Агар шумо ба афтодагии инсон, ки бо силоҳҳои худ ба сӯи шумо меояд, ё ба афтодагии табиат, ки бо тсунамиҳои худ ба сӯи шумо меояд, нигоҳ кунед, танҳо коре, ки ба шумо боқӣ мемонад, дилшикаста шудан аст. Ба он нигоҳ карданро бас кунед. Ба ноаён нигоҳ кунед.
Дар бораи кадом чизҳои ноаён сухан меронӣ? Ва чӣ тавр ба чизе, ки ноаён аст, нигоҳ мекунӣ? Ин зиддият аст. Шумо ба он чизе, ки дида наметавонед, нигоҳ карда наметавонед. Шумо гуфтед, ки он ноаён аст. Ба ман гуфтанро бас кунед, ки онро бубинам. Пас, чӣ дар назар дорӣ, Павлус? Ва ман фикр мекунам, ки маънои ӯ хеле равшан мегардад: асоси дилшикаста нашудани мо чизест, ки шумо дида наметавонед. [...]
Даҳсолаҳои ранҷу азоб
Чӣ тавр ба ноаён нигоҳ мекунед, то дилшикаста нашавед ва ҳар рӯз нав шавед? Ва ояти 17 чизи асосии ноаён аст, ки шумо ба он нигоҳ мекунед. Мо дилшикаста намешавем, зеро ин ранҷи сабук, муваққатӣ барои мо вазни абадии ҷалолро омода мекунад. Ба ин нигоҳ кунед, мегӯяд ӯ.
Вақте ки ба ояти 17 нигоҳ мекунед, чӣ мебинед? Шумо мебинед, ки ӯ ранҷи худро — ки як умр давом кард — муваққатӣ меномад. Ман 67-солаам. Одамон бояд ба нафақа бароянд, дуруст? Павлус то он даме, ки шамшер сарашро аз баданаш ҷудо кард, азоб кашид. Як ё ду соли моҳидорӣ ё голф набуд. Агар Павлус ба нафақа мебаромад, он пас аз сарбуридан мебуд. Пас, агар ӯ инро намедошт, ҳеҷ чиз надошт. Ӯ гуфт: Агар эҳёи мурдагон набошад, ман аблаҳам. Инро ӯ дар 1 Қӯринтиён 15:19 гуфтааст.
Ӯ латукӯбҳои як умра ва киштишиканӣ ва шабҳои бехобӣ ва азоби худро барои калисо номид, ӯ онро муваққатӣ номид (ояти 17). Ӯ онро сабук номид ва онро муваққатӣ номид. Ин девонагӣ аст. Ман намедонам, ки ӯ ҳангоми маргаш чандсола буд, аммо ин муддати тӯлонии азоб аст — бист, сӣ соли зиндонҳо ва таъқибҳои беист, ва ӯ онро муваққатӣ меномад ва онро сабук меномад.
Чӣ тавр ноаёнро дидан мумкин аст
Муқоиса байни «муваққатӣ» дар ояти 17 «абадӣ»аст. Ва муқоиса бо «сабук» ин «вазн»аст. Ба ин мувозинатҳо диққат диҳед. Ранҷи сабук, муваққатии ӯ «барои [ӯ] як абадӣ» — ки ба «муваққатӣ» мувофиқат мекунад — «вазн» — ки ба «сабук» мувофиқат мекунад — «аз ҷалол» омода мекунад.
Пас, ӯ аз қабр берунро дид, мувофиқи ваъда, ӯ ҷалолро дид — ҷалоли Худоро, ки дида мешуд ва ҷалоли Худоро, ки ба ӯ дода мешуд, ва ин азоби як умрашро муваққатӣ намуд, ва вазни дардро сабук намуд.
«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед, зеро Ман фурӯтан ва дилнарм ҳастам, ва шумо барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт. Зеро юғи Ман осон аст ва бори Ман сабук аст.» (Матто 11:28-30)
Шумо маро масхара мекунед. Шумо барои Исо мемиред. Шумо инро сабук меномед? Бале. Чаро? Зеро ман ба ноаён менигарам. Чӣ? Ҷалол. Ҷалол аз қабр берун, ки ин ҳаёти кӯтоҳро чунон ҷуброн хоҳад кард, ки он муваққатӣ ва сабук хоҳад намуд. Ин ноаён аст, ки шумо бояд ба он нигоҳ кунед.
