Тарси ман
Ман метарсидам. Ман дар лагери худ хобида будам ва дар бораи ба Биҳишт рафтан фикр мекардам. Ман садои қатораро мешунидам. Он наздиктар ва баландтар мешуд. Ман метарсидам ва мехостам гиря кунам.
Мо нав аз вохӯрии Инҷилӣ омада будем, ки дар он як мард ба мо гуфта буд, ки чӣ тавр мо метавонем ба Биҳишт омода шавем. Ман ҳамаи гуфтаҳои ӯро нафаҳмидам. Ман боварӣ надоштам, ки ба он ҷо меравам.
Ман дар бораи модару падарам фикр мекардам, ки дар хона дур буданд. Онҳо медонистанд, ки ба Биҳишт мераванд. Онҳо аксар вақт бо ман дар ин бора сӯҳбат мекарданд, аммо ман боварӣ надоштам. Ман мехостам ҳозир дар назди онҳо бошам.
Баъзе саволҳо
Баъд ман шунидам, ки мушовири ман, Тимбер, номи маро мехонад: «Мики?»
«Бале, Тимбер», — ҷавоб додам ман бо ларзиш.
«Шумо хубед?»
«Бале», — гуфтам ман бо овози номуайян.
«Шумо боварӣ доред?» — пурсид ӯ.
«Не», — гиря кардам ман аз ашк.
Баъд ман фаҳмидам, ки ӯ дар канори кати ман нишастааст. «Чӣ шуд? Чаро гиря мекунед?»
Ман дудила шудам. «Ман аз қатора метарсам».
Дере нагузашта қатора гузашт ва баъд дар кабина боз ҳама чиз ором шуд. Тимбер муддати дароз бо ман ором нишаст — то он даме, ки ман ниҳоят пичиррос задам: «Чӣ тавр ман метавонам боварӣ дошта бошам, ки ба Биҳишт меравам? Имшаб мо дар бораи гуноҳҳо шунидем. Ман аз Исо хоҳиш кардам, ки гуноҳҳои маро бишӯяд, аммо медонам, ки ман то ҳол гуноҳ мекунам».
Ман фикр намекунам, ки ӯ аз саволи ман ҳайрон шуд. Ӯ медонист, ки чизи дигаре маро ба ташвиш овардааст – чизе бештар аз гузаштани қатораи пурғавғо.
Ҷавоби Худо
«Хуб, Мики», — гуфт ӯ, «Оё шумо Худованд Исоро дӯст медоред?»
«Оҳ, бале», — ҷавоб додам ман, «Ман Ӯро хеле дӯст медорам».
«Оё шумо метавонед ба ман бигӯед, ки Юҳанно 3:16 чӣ мегӯяд?» — пурсид Тимбер.
Ман қироат кардам:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. (Юҳанно 3:16)
«Дуруст аст», — илова кард ӯ.
Исо ҳамчунин гуфт: «Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам, ва онҳо ҳаргиз талаф нахоҳанд шуд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман нахоҳад рабуд». (Юҳанно 10:28) Вақте ки шумо ба Ӯ гуфтед, ки аз гуноҳи худ пушаймонед, Ӯ ба шумо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад. Он гоҳ шумо метавонед боварӣ дошта бошед, ки ба Биҳишт меравед.
Саволе барои шумо
Ҳоло ман боварӣ дорам, ки ба Биҳишт меравам. Шумо чӣ – ё шумо мисли ман метарсед? Ӯ мехоҳад, ки шумо ба Ӯ бигӯед, ки шумо гуноҳкоред, ки шумо Ӯро дӯст медоред ва мехоҳед, ки Ӯ ба дили шумо ояд ва гуноҳҳои шуморо дур кунад. Ӯ мехоҳад, ки шумо ба Ӯ барои мурданаш барои шумо, барои гирифтани ҷазое, ки шумо сазовор будед, ташаккур гӯед. Оё шумо инро имрӯз намекунед? – Мики
