Ҳоло ман боварӣ дорам! Шумо чӣ?
Тарси ман
Ман тарсида будам. Ман дар лагери худ дар болои кати худ хобида будам ва дар бораи ба осмон рафтан фикр мекардам. Ман садои қатораеро мешунидам, ки аз роҳҳои наздик меомад. Он наздиктар ва баландтар мешуд. Ман метарсидам ва мехостам гиря кунам.
Мо нав аз вохӯрии Инҷил баргашта будем, ки дар он ҷо як мард ба мо гуфта буд, ки чӣ тавр мо метавонем ба осмон омода шавем. Ман ҳамаи гуфтаҳои ӯро нафаҳмидам. Ман боварӣ надоштам, ки ба он ҷо меравам.
Ман дар бораи модару падарам фикр мекардам, ки дар хона дур буданд. Онҳо медонистанд, ки ба осмон мераванд. Онҳо аксар вақт бо ман дар ин бора сӯҳбат мекарданд, аммо ман боварӣ надоштам. Ман мехостам ҳозир дар назди онҳо бошам.
Баъзе саволҳо
Баъд ман шунидам, ки мушовири ман, Тимбер, номи маро мехонад: «Мики?»
«Бале, Тимбер», — ҷавоб додам ман бо ларзиш.
«Шумо хубед?»
«Бале», — гуфтам ман бо овози нобовар.
«Шумо боварӣ доред?» — пурсид ӯ.
«Не», — гиря кардам ман аз ашк.
Баъд ман фаҳмидам, ки ӯ дар канори кати ман нишастааст. «Чӣ гап? Чаро гиря мекунед?»
Ман дудила шудам. «Ман аз қатора метарсам».
Дере нагузашта қатора гузашт ва баъд дар кабина боз ҳама чиз ором шуд.
Тимбер муддати дароз бо ман ором нишаст, то даме ки ниҳоят пичиррос задам. «Чӣ тавр ман метавонам боварӣ дошта бошам, ки ба осмон меравам? Имшаб мо дар бораи гуноҳҳо шунидем. Ман аз Исо хоҳиш кардам, ки гуноҳҳои маро бишӯяд, аммо медонам, ки ман то ҳол гуноҳ мекунам».
Ман фикр намекунам, ки ӯ аз саволи ман ҳайрон шуда бошад. Ӯ медонист, ки чизи дигаре маро ташвиш медод, чизе бештар аз қатораи пурғавғое, ки мегузашт.
Ҷавоби Худо
«Хуб, Мики», — гуфт ӯ, «Оё шумо Худованд Исоро дӯст медоред?»
«Оҳ, бале». — ҷавоб додам ман, «Ман Ӯро хеле дӯст медорам».
«Оё шумо метавонед ба ман бигӯед, ки Юҳанно 3:16 чӣ мегӯяд?» — пурсид Тимбер.
Ман қироат кардам: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (NKJV).
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
«Дуруст аст». — Ӯ илова кард, «Исо ҳамчунин гуфт: “Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам, ва онҳо ҳаргиз нобуд намешаванд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман намегирад” (10:28). Вақте ки шумо ба Ӯ гуфтед, ки аз гуноҳи худ пушаймонед, Ӯ ба шумо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад. Он гоҳ шумо метавонед боварӣ дошта бошед, ки ба осмон меравед».
Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам, ва онҳо ҳаргиз нобуд намешаванд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман намегирад (Юҳанно 10:28).
Саволе барои шумо
Ҳоло ман боварӣ дорам, ки ба осмон меравам. Шумо чӣ, ё шумо мисли ман метарсед? Ӯ мехоҳад, ки шумо ба Ӯ бигӯед, ки шумо гуноҳкоред, ки шумо Ӯро дӯст медоред ва мехоҳед, ки Ӯ ба дили шумо ояд ва гуноҳҳои шуморо дур кунад. Ӯ мехоҳад, ки шумо ба Ӯ барои мурданаш барои шумо, барои гирифтани ҷазое, ки шумо сазовор будед, ташаккур гӯед.
Оё шумо инро имрӯз намекунед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
