Аксар вақт маҳз ҳамин набудани мувозинати ҳақиқӣ дар роҳи хидмат ба фалокат меорад. Озодӣ талаб карда мешавад ва итоат рад карда мешавад, ё итоат маҷбур карда мешавад ва озодӣ дар хидмат иҷозат дода намешавад. «Оё ман озод нестам?» — пурсид ҳавворӣ дар 1 Қӯринтиён 9:1.
«Аз ҳама озодам» (ояти 19), гуфт ӯ, дар мавриди коре, ки ба ӯ супурда шуда буд, ҳарчанд худро барои нафъи онҳо ғуломи ҳама кард.
Бо вуҷуди ин, ӯ дар ҳақиқат итоаткор буд: «на бе қонун ба Худо, балки ҳамчун қонунан ба Масеҳ итоаткор» (ояти 21, N.Tr.). Ҳеҷ хидматгоре озодии бештарро надидааст! Дар ҳақиқат, баъзеҳо, ӯ мегӯяд, «кӯшиш мекарданд, ки озодии моро, ки дар Исои Масеҳ дорем, ҷосусӣ кунанд, то моро ба ғуломӣ гиранд» (Ғалотиён 2:4); аммо ӯ ба Худованд ба таври доимӣ хидмат мекард, зеро медонист, ки касе «то даме ки қонунан мубориза набарад, тоҷдор намешавад» (2 Тимотиюс 2:5).
Ин Писар аст, ки моро «ВОҚЕАН ОЗОД» мекунад, зеро Писар озод аст; аммо Ӯ шакли ғуломро гирифт ва Худаш гуфт: «Ман Падарро дӯст медорам, ва чунон ки Падар ба Ман амр дод, ҳамон тавр мекунам».
Вақте ки мо ҳам озодии Ӯ ва ҳам итоати аҷиби Ӯро мулоҳиза мекунем, мефаҳмем, ки чӣ ба Худо писанд аст.
