«Ман ҳаёти худро барои худ ҳеҷ арзише намедонам, агар танҳо тавонам мусобиқаро ба итмом расонам ва вазифаеро, ки Худованд Исо ба ман додааст, иҷро кунам». (Аъмол 20:24)
Мо дар 2 Подшоҳон 5:17 мехонем: «Вақте ки фалиштиён шуниданд, ки Довуд бар Исроил подшоҳ тадҳин шудааст, онҳо бо тамоми қувва барои ҷустуҷӯи ӯ баромаданд». Ҳамин ки мо аз Худованд чизеро ба даст меорем, ки барои он мубориза бурдан арзанда аст, Шайтон меояд, то моро нобуд кунад. Вақте ки Душман дар остонаи ҳар як кори бузург барои Худо бо мо рӯ ба рӯ мешавад, мо бояд онро ҳамчун далели наҷоти худ қабул кунем ва баракат, ғалаба ва қудрати дучандро талаб кунем.
Қувва тавассути муқовимат инкишоф меёбад. Қувва ва миқдори зараре, ки аз ҷониби снаряди артиллерии тарканда ба вуҷуд омадааст, аз сабаби муқовимат дар нуқтаи таъсир бештар ба назар мерасад. Нерӯгоҳ тавассути истифодаи соиши турбинаҳои гардишкунанда нерӯи барқи иловагӣ тавлид мекунад. Ва рӯзе, мо низ хоҳем фаҳмид, ки ҳатто Шайтон ҳамчун яке аз абзорҳои баракати Худо истифода шудааст.
Мусибат дари ғалаба аст. Водӣ ба шоҳроҳи кушода мебарад, ва изи мусибат дар ҳар як дастоварди бузург аст. Тоҷҳо дар кӯраҳо рехта мешаванд, ва занҷирҳои хислат, ки дар пойҳои Худо ёфт мешаванд, дар оташҳои заминӣ сохта мешаванд. Ҳеҷ кас бузургтарин ғалабаро ба даст намеорад, то даме ки аз ангури ғам нагузашта бошад. Бо чуқуриҳои амиқи андӯҳ дар пешонии худ, «марди ғамҳо» (Ишаъё 53:3) гуфт: «Дар ин ҷаҳон шумо мушкилот хоҳед дошт» (Юҳанно 16:33). Аммо фавран забур ваъда меояд: «Дилшод бошед! Ман ҷаҳонро мағлуб кардам».
Изҳои пой дар ҳама ҷо намоёнанд. Қадамҳое, ки ба тахтҳо мебаранд, бо хуни пошида олудаанд, ва доғҳо нархи скипетрҳо мебошанд. Мо тоҷҳои худро аз бузургҷуссаҳое, ки мағлуб мекунем, ба даст хоҳем овард. Ин сир нест, ки ғам ҳамеша ба одамони бузургӣ афтодааст.
Мусибат ҳамеша роҳи ислоҳотгари ҳақиқиро нишон додааст. Ин дар достони Павлус, Лютер, Савонарола, Нокс, Уэсли ва боқимондаи лашкари пурқудрати Худо дуруст буд. Онҳо аз мусибати бузург ба нуқтаи қудрати худ расиданд. Ҳар як китоби бузург бо хуни муаллиф навишта шудааст.
Инҳо онҳое ҳастанд, ки аз мусибати бузург баромадаанд (Ваҳй 7:14).
Сарфи назар аз кӯрии худ, оё Ҳомер шоири беҳамтои юнониён набуд? Ва кӣ орзуи абадии «Пешравии зоир»-ро навишт? Оё ин шоҳзодае дар либоси шоҳона буд, ки дар дивани роҳат ва осоиш нишаста буд? Не! Шукӯҳи боқимондаи рӯъёи Ҷон Бунян деворҳои хирашудаи зиндони кӯҳнаи англисиро дар Бедфорд тиллоӣ кард, дар ҳоле ки ӯ, як маҳбуси шоҳона ва як нобиғаи шукӯҳманд, нусхаи дақиқи саҳнаро сохт.
