«Ман омӯхтам, ки дар ҳар ҳолате, ки бошам, қаноатманд бошам». (Филиппиён 4:11) Ҷои норозигии қонунӣ вуҷуд дорад. Ҳамаи мо бояд то андозае аз рушди рӯҳонии худ норозӣ бошем. Агар набошем, мо аз рушд бозмедорем. Инчунин он чизест, ки мо метавонем онро норозигии пайғамбарона аз беадолатӣ ва дигар бадиҳо дар ҷомеа номид, ки бо хоҳиши дидани тағироти мусбӣ ҳамроҳ аст. Аммо норозигии гунаҳкорона низ вуҷуд дорад, ки ба муносибати мо бо Худо таъсири манфӣ мерасонад. Он метавонад ба осонӣ ба хашм ё талхӣ нисбат ба Худо ё дигар одамон оварда расонад.
Ҳар ҳолате, ки моро ба норозигӣ водор мекунад ва ҳар қадар сахт бошад ҳам, мо бояд эътироф кунем, ки ин гуна норозигӣ гуноҳ аст. Мо ба вокуниш ба ҳолатҳои душвор бо изтироб, ноумедӣ ё норозигӣ чунон одат кардаем, ки онҳоро аксуламалҳои муқаррарӣ ба тағироти гуногуни ҳаёт мешуморем. Аммо ин танҳо ба нозукӣ ва қобили қабули ин гуноҳҳо ишора мекунад. Вақте ки мо ин аксуламалҳоро ба ҳолатҳои худ ҳамчун гуноҳ эътироф намекунем, мо аз кофирон, ки Худоро ҳеҷ гоҳ ба ҳолатҳои худ дохил намекунанд, фарқ надорем.
Ҳақиқати суханони Довуд дар Забур 139:16 —
«Дар китоби Ту навишта шуда буданд, ҳар яке аз онҳо, рӯзҳое, ки барои ман ташаккул ёфта буданд, вақте ки ҳанӯз ҳеҷ яке аз онҳо набуд» (Забур 139:16)
— метавонад ба мо (ва ба ман кӯмак мекунад) дар мубориза бо ҳолатҳое, ки моро ба норозигӣ водор мекунанд, кӯмак кунад.
Ҳар чӣ ҳолатҳои шумо бошанд ва ҳар қадар душвор бошанд ҳам, ҳақиқат ин аст, ки Худо ҳамаи рӯзҳои моро — бо ҳамаи болоравиҳо ва пастхамиҳо, баракатҳо ва ноумедиҳо — ҳамчун як қисми нақшаи умумии худ барои ҳаёти шумо муқаррар кардааст. Худо ҳеҷ коре намекунад ва ҳеҷ чизро бе мақсад иҷозат намедиҳад. Ва мақсадҳои Ӯ, ҳар қадар ки барои мо пурасрор ва нофаҳмо бошанд ҳам, ҳамеша барои ҷалоли Ӯ ва некии ниҳоии мо мебошанд.″
