Барои имондор, тарс ҳамеша Худоро фаромӯш мекунад. Агар Худо ҳоким бошад ва ҳукмронии Ӯ комил, хирадмандона, одилона ва нек бошад, чаро шумо метарсед? Суханони Ҳизқиё, подшоҳи Яҳудо, имрӯз ҳам мисли он лаҳзаи даҳшатноки чандин аср пеш, ки бори аввал гуфта шуда буданд, дуруст садо медиҳанд. Яҳудоро подшоҳи пурқудрати Ашшур, Санҳериб, забт карда буд. Ҳизқиё Яҳудоро барои ҷанг омода ва мусаллаҳ кард, аммо ин ҳама коре набуд, ки ӯ кард. Ӯ ба мардум бо масъалаи муҳимтаре муроҷиат кард. Ӯ медонист, ки дар ин лаҳзаҳо мардуми Худо аксар вақт ба тарс гирифтор мешуданд, ва ӯ медонист, ки ин тарс аз куҷо меояд.
Аксар вақт дар ин лаҳзаҳои душворӣ мардуми Худо ба воҳима меафтоданд, зеро онҳо амнезияи шахсият Онҳо фаромӯш мекарданд, ки онҳо ҳамчун фарзандони Худо кистанд ва онҳо фаромӯш мекарданд, ки Худо дар тамоми қудрат ва ҷалоли худ кист. Аз ин рӯ, дар ин лаҳза, Ҳизқиё медонист, ки ӯ на танҳо як подшоҳи хуб ва як генерали моҳир буда наметавонад; ӯ бояд ҳамчунин як чӯпони хирадманд барои мардуми худ бошад.
Ҳангоме ки онҳо барои ҳамлаи Ашшур омода мешуданд, Ҳизқиё намехост, ки мардуми Яҳудо фикр кунанд, ки онҳо ба шуҷоати ҷангии худ, таҷрибаи ҷангии худ ва маҳорати худ бо силоҳ вогузор шудаанд. Ӯ мехост, ки онҳо бидонанд, ки онҳо бо як ҷузъи дигар, ки онҳо наметавонистанд, набояд фаромӯш кунанд, ба таври аҷиб баракат ёфтаанд. Аз ин рӯ, ӯ гуфт:
«Қавӣ ва шуҷоъ бошед. Аз подшоҳи Ашшур ва тамоми лашкаре, ки бо ӯст, натарсед ва рӯҳафтода нашавед. ... Бо ӯ бозуи ҷисм аст, аммо бо мо Худованд Худои мост, ки ба мо ёрӣ диҳад ва барои ҷангҳои мо мубориза барад» (2 Вақоеънома 32:7-8).
Лаҳзае хоҳад омад, ки шумо мепурсед: «Шуҷоатро барои муқобила бо он чизе ки ман бо он рӯ ба рӯ ҳастам, аз куҷо пайдо кардан мумкин аст?» Ҳизқиё ба шумо ҷавоби шуморо медиҳад: «Ба боло нигоҳ кунед ва Худои худро ба ёд оред». Ҳамчун фарзанди Худо, шумо ҳеҷ гоҳ танҳо ба ҷанг намемонед.
