«Рӯзи охирини ҳаёти ман»
Дар моҳи марти соли 2011 як сунамии даҳшатнок соҳили шимолу шарқи Ҷопонро хароб кард. Вақте ки мавҷ наздик шуд, Ҳиромитсу Шинкаваи 60-сола барои чанд ашёи худ ба хонаи бетонии худ давид. Аммо ӯ вақти камтар аз он ки фикр мекард, дошт ва баҳр аз он ки ӯ интизор буд, қавитар буд. Дар тӯли чанд дақиқа хонаи Ҳиромитсу вайрон шуд. Мард худро дар зери об ғарқшуда ёфт, пеш аз он ки бо ноумедӣ худро ба як пораи боми худ кашид. Об ӯро ба пеш тела дод, сипас самти худро тағир дод ва аз замин дур шуд – ниҳоят Ҳиромитсуро дар боми шикастааш, танҳо, даҳ мил дуртар дар Уқёнуси Ором монд.
Бисёр минтақаҳои ҷаҳон офатҳои табиии шабеҳро аз сар мегузаронанд. Аммо офатҳои ҳаёт хеле бештар шинохта шудаанд: саломатӣ гумшуда, молия вайроншуда, оила вайроншуда, умед аз даст рафта. Дар тӯли чанд лаҳза инҳо метавонанд ҳар як рӯзи оддиро ба фоҷиаи ғайричашмдошт табдил диҳанд. Мо мефаҳмем, ки мо вақти камтар аз он ки фикр мекардем, доштем ва баҳри ноумедӣ аз он ки мо интизор будем, қавитар аст.
Библия манбаи ин ноумедиро ҳамчун мушкилоти гуноҳ муайян мекунад. «Гуноҳи ҷаҳон» (Юҳанно 1:29 NKJV) офариниши Худоро вайрон кардааст ва инсониятро аз Ӯ дур кардааст. Одамон Худоро бо лабҳои худ эҳтиром мекунанд, аммо дар дилҳои худ аз Ӯ дур мемонанд (Матто 15:8).
Ду рӯз пас аз сунамӣ, наҷотдиҳандагон Ҳиромитсуро ёфтанд – беоб ва девона, аммо зинда. Баъдтар ӯ гуфт: «Ҳеҷ чархбол ё қаиқе, ки наздик омад, маро пайхас накард. Ман фикр мекардам, ки он рӯз рӯзи охирини ҳаёти ман хоҳад буд».
Шумо низ метавонед дар ғаму андӯҳи худ худро партофташуда ҳис кунед. Шояд ҳеҷ кас дар наздикӣ ҳатто ба бадбахтии шумо аҳамият надиҳад. Аммо Наҷотдиҳандаи шумо наздик аст! Наҷотдиҳанда, Исо, масофаи аз гуноҳ ба вуҷуд омадаро бартараф кардааст. Ӯ медонад, ки ғам чист, зеро Ӯ худаш ғамгин шудааст. Ӯ умқи гуноҳро медонад, зеро Ӯ худаш ҷазои гуноҳро пардохт кард, вақте ки Ӯ дар салиб мурд ва ҳукми Худоро аз номи шумо қабул кард (1 Петрус 3:18). Ӯ медонад, ки шумо ба куҷо рафтаед, ва Ӯ дар ин лаҳза ба шумо меояд. Ба Наҷотдиҳандаи эҳёшуда ҳамчун худи худ эътимод кунед ва наҷоти мулоими Ӯро аз баҳри гуноҳ қабул кунед. Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
