Эҳтимол, ҳамаи мо оятҳо ё порчаҳои муайяне дорем, ки онҳоро азиз медорем. Барои ман, ман бисёре аз ин ганҷҳоро дар китоби Филиппиён пайдо мекунам, ки ба ман рӯҳбаландии зиёд мебахшанд. Худо, ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, мардонро роҳнамоӣ кард, то фикрҳои Худро (1 Тимотиюс 3:16; 2 Петрус 1:21) бо татбиқ ба мо нависанд, ҳарчанд тафсири ҳақиқии як порчаи муайян метавонад дар бораи дигарон, ба монанди халқи Исроил бошад. Аммо, Худо ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад; муҳаббати Ӯ ба мо доимӣ аст. Аз ин рӯ, суханони гаронбаҳо аз Ӯро дар ҳар як китоби Китоби Муқаддас пайдо кардан мумкин аст.
Дар аввали китоби Филиппиён, ки номае ба имондорони Филиппӣ навишта шудааст, мо мебинем, ки Павлус дар бораи ёдоварии худ ва дуо кардан барои имондорони он ҷо нақл мекунад. Оё мо инро ба сатҳи шахситар байни Худо ва худ бурда наметавонем? Ман аз Худо барои ёдоварии Ӯ дар бораи ман ва барои шумо низ (Филиппиён 1:3) миннатдорам. Дар бораи дуои Худованд барои худаш – барои мо – чӣ гуфтан мумкин аст, чунон ки Ӯ дар Юҳанно 17 кард, мисли он ки расул барои муқаддасон дар Филиппӣ бо шодӣ (ояти 4) кард? Оё ин дили шуморо рӯҳбаланд намекунад? Оё «Ӯ, ки кори некро дар шумо оғоз кардааст... онро ба анҷом намерасонад» (ояти 6 NKJV)? Мо бешубҳа метавонистем номаи Павлусро оят ба оят аз назар гузаронем ва бисёр ҳақиқатҳои гаронбаҳои дигарро пайдо кунем. Ҳангоми ин кор, мо медидем, ки ҳамаи онҳо ба худи Худованд нигаронида шудаанд. Ӯ моро дӯст медорад, ба мо ғамхорӣ мекунад ва барои мо мурд. Худованд ҳоло дар осмон баланд бардошта зиндагӣ мекунад. Оҳ, сарватҳои файзи Худо ба сӯи мо!
Филиппиён 4:8 ба мо тавсифи чизҳоеро медиҳад, ки дар бораи онҳо мулоҳиза кунем: чизҳое, ки «ҳақиқӣ... наҷиб... одилона... пок... зебо... дорои гузориши хуб ҳастанд, агар ягон фазилат ва агар ягон чизи сазовори ситоиш бошад». Ин суханон Худованди мо Исои Масеҳро тавсиф мекунанд! Биёед, на танҳо гоҳ-гоҳ дар бораи Ӯ фикр кунем, балки биёед, воқеан барои муддате таваққуф кунем ва дар бораи Ӯ мулоҳиза кунем. Ӯ комилан зебост (Суруди Сурудҳо 5:16), ва ба воситаи Ӯ «сулҳи Худо... дилҳо ва ақлҳои [моро] муҳофизат мекунад» (Филиппиён 4:7) сарфи назар аз нооромиҳои ҷаҳони мо.
Дар ин китоби кӯтоҳ бисёр чизҳо барои лаззат бурдан ҳастанд – бисёр чизҳо барои қабул кардан. Оҳиста ва бодиққат чор боби Филиппиёнро барои худ бихонед ва аз Худованд Исои Масеҳ лаззат баред.
