«Дар соле ки Узиёи подшоҳ мурд, ман Худовандро дидам, ки бар тахти баланд ва азим нишаста буд». (Ишаъё 6:1)Ишаъё ҳеҷ гоҳ чунин рӯъёро надида буд. Бешубҳа, ӯ таҷрибаҳои рӯҳонӣ дошт, аммо ҳеҷ гоҳ чунин набуд, ки Худованд дар ҷалоли бузург ин қадар баланд бошад. Ва чизи аҷиб ин аст, ки рӯъёи равшан дар миёни шаби ториктарин ба ӯ зоҳир шуд. Орзуҳои ӯ дар ноумедӣ барбод рафта буданд; ҳаёти ӯ дар изтироб буд. Узиё афтода буд, ӯ ки «сутуни умеди мардум» буд, ва чунин менамуд, ки аробаи пешрафт бебозгашт сарнагун шудааст.
Ва дар ҳамон соати торик, вақте ки ҷалоли Узиё дар марг аз байн рафт ва вақте ки ҷалоли ояндаи Ишаъё пажмурда шуд, ҷалоли Худованд мисли тулӯи офтоб пас аз шаби сиёҳу тӯфонӣ баланд шуд. Ишаъё аз ҳад зиёд ба ҷониби инсонии чизҳо машғул буд. Акнун чашмони ӯ ба ҷониби илоҳӣ нигаронида шуданд ва ӯ дар шуури ҷалоли Худованд зиндагӣ ва хидмат карданро оғоз кард. «Ман Худовандро дидам, ки баланд ва азим буд».
Ва ин бешубҳа яке аз хидматҳои мақсадноки бадбахтӣ ва офатҳои табиӣ аст, ки ҷониби илоҳии чизҳоро боз кунад ва ҷалоли осмониро ошкор созад. Ва дар ҳақиқат мо метавонем бигӯем, ки нокомии зоҳирӣ аслан нокомӣ нест, агар он илоҳиро ошкор кунад; пас офат ба воситаи ғалабаи бузургтар табдил ёфтааст. Хоҳари азизе, ки аз бисёр ранҷу дард гузашта буд, ин суханонро навишт:
«Таҷрибаи тӯлонии ман дар Водии фурӯтанӣ маро аз орзуи дидани ҷалоли худ ба таври муассир халос кард!»Вай аз рӯъёи ҷалоли Худованд мафтун шуда буд ва ҳама тарсу ҳаросҳои хурдтар аз байн рафта буданд.
Вақте ки мушкилоти мо орзуи ҷалоли моро нест мекунанд, онҳо ба хизматгорони рушди рӯҳонӣ табдил меёбанд. Пӯсидаи зоҳирии катон, вақте ки он ба зарфҳои зоҳиран номусоид партофта мешавад, риштаҳои қавитарро барои торҳои тайёр омода мекунад. Ва вақте ки беҳудагии мо ва худпарастии мо дар обҳои душворӣ ё ранҷу азоб пӯсида мешаванд, мо метавонем мутмаин бошем, ки обҳои талх ба мо ҳамчун обҳои ҳақиқии ҳаёт хидмат кардаанд. Вақте ки «ҷалоли ман» ба «ҷалоли Ту» табдил меёбад ва вақте ки мо ба дуо кардан водор мешавем, «Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ», водии Ахор ба дари умед табдил ёфтааст.
Ва ин аст, ки чӣ тавр мо метавонем тамоюл ва пешрафти худро санҷем. Оё ҷалолҳои хурди мо дар ҳузури чизи дурахшонтар пажмурда мешаванд? Оё чароғҳои саҳна ва чароғҳои прожектор хомӯш мешаванд? Оё шӯҳратпарастӣ ба орзу табдил меёбад? Оё биниш ба фаҳмиш табдил меёбад? Оё мо дар паси парда мебинем? Оё мо рӯъёи ҷониби илоҳии чизҳо, ҷалоли Худовандро дарк мекунем? Оё ҷустуҷӯи ҷалоли шахсӣ ба дуо, ибодат ва хидмати муқаддас табдил меёбад? Оё мо Худои худро дар шаб пайдо мекунем? Оё мо Исоро мебинем, ки аз баҳрҳои пурташвиш мегузарад?
«Дар соле ки Узиёи подшоҳ мурд, ман Худовандро дидам!»» }
