Қувват дар заъф
Ва Ӯ ба ман гуфт: «Файзи Ман барои ту кофист, зеро қуввати Ман дар заъф комил мегардад». Аз ин рӯ, ман бо камоли майл ба бемориҳои худ фахр мекунам, то қудрати Масеҳ бар ман қарор гирад. Аз ин рӯ, ман аз бемориҳо, аз маломатҳо, аз эҳтиёҷот, аз таъқибот, аз мусибатҳо ба хотири Масеҳ лаззат мебарам, зеро вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам. 2 Қӯринтиён 12:9-10 KJV
Омин, Худованд.
Эй Худованд, роҳ аксар вақт ҳам нишеб ва ҳам ноҳамвор менамуд, Борҳои ман вазнин, аслан он чизе набуданд, ки ман ба нақша гирифта будам. Аммо, дар тамоми роҳ файзи Ту барои ман кофӣ буд. Омин, Худованд, ҳарчанд ман намефаҳмам.
Омин, вақте ки Ту хоҳишҳои шадиди маро рад мекунӣ, Ҳарчанд дар Каломи Худ Ту ба ҷасорат ташвиқ мекунӣ. Барои ин ҳам, файз ва қуввати фаровон Ту таъмин хоҳӣ кард. Омин ба ҳама чизе, ки Ту бо муҳаббат аз ман нигоҳ медорӣ.
Омин, вақте ки озмоишҳои сахт насиби ҳаррӯзаи ман хоҳанд буд, Дар ҳоле ки дигарон аз дард ва ранҷ наҷот меёбанд. Ман ба салиби Ту часпида, аз Ту хафа намешавам, Худованди «муборак», то ки шарики азобҳои Туро бидонам.
Омин, вақте ки Ту аз паҳлӯи ман дур карданро интихоб мекунӣ Касеро, ки ҳамчун як қисми ман дӯст дошта мешуд, тасаллӣ ва шодии заминро, Азбаски Ту боқӣ мемонӣ, манбаи файзи беохирро исбот кардан. Аз ин пас, бигзор танҳо писанди Ту ҳаёти маро ба кор барад!
Омин, Худованд. — Каролин Э. Гибб
Хушо касе, ки аз Ман хафа нашавад. Матто 11:6
