Китоби Муқаддас ба мо намунаҳои таъсирбахши одамонеро медиҳад, ки дар азоб ба Худо ҷалол доданд. Танҳо ба Айюб фикр кунед. Ӯ пас аз он ки молу мулк ва ҳатто фарзандонаш аз ӯ гирифта шуданд, чӣ кор кард?
Ӯ гуфт: «Худованд дод, ва Худованд гирифт; муборак бод номи Худованд.» (Айюб 1:21).Мо метавонем тахмин кунем, ки ин барои ӯ ҳатман осон набуд. Шояд ӯ аввал каме вақт лозим буд, то ин суханонро баён кунад. Аммо азбаски ӯ ин корро кард, ӯ Худоро бо итоат ва фурӯтанӣ эҳтиром кард — ва бо ин ба мо намуна гузошт.
Айюб дар тангии худ ба Худо нигоҳ кард, ва ин ӯро ором кард. Ӯ нагуфт: «Халдониён гирифтанд,» балки: «Худованд гирифт.» Ӯ Худоро дар паси ҳолатҳо дид.
Аммо Айюб ҳам комил набуд. Баъдтар, вақте ки ӯро Шайтон бо захмҳо ва ҷароҳатҳо зад, вақте ки дӯстонаш ба ӯ суханони ношоиста гуфтанд, ва вақте ки азобҳо давом карданд, талхӣ дар дили ӯ пайдо шуд. Ин ӯро водор кард, ки ба Худо сарзаниш кунад.
Хусусан вақте ки азобҳо муддати тӯлонӣ давом мекунанд ва бори гарон сабук намешавад, барои талх нашудан, балки боз ҳам ба роҳҳои Худо бо мо «ҳа»-и дохилӣ доштан, файзи зиёд лозим аст.
Ҳатто вақте ки бадбахтӣ ногаҳон меояд, Худованд мефаҳмад, ки чунин ҳодисаҳо бо ғамгинӣ, ҳайрат ва ноумедӣ ҳамроҳ мешаванд. Ӯ аз мо интизор нест, ки дар чунин ҳолатҳо ҳамеша Ӯро дар ҷояш ситоиш кунем ва фавран дар ин бора комилан ором бошем.
Аммо Ӯ мехоҳад ба мо кӯмак кунад, ки аз чунин зарбаҳо талх нашавем ва таслим нашавем! Вақте ки мо ба чизҳое, ки Ӯ ба мо иҷозат медиҳад, ки аз сар гузаронем ва ҳатто барои мо пешбинӣ кардааст, «ҳа» мегӯем, ин барои Худо хеле арзишманд аст.
