Маъюб, афсурда ва мурда – Бо Исо будан!
Зиёда аз панҷ сол гузашт аз вақте ки ман ташхис шудам, ва панҷ сол аз вақте ки касби миссионерии ман маҷбур шуд, ки самти худро тағйир диҳад. Ҳамчун воиз бо таҷрибаи қариб 40-сола, надоштани овози табиии худ як зарбаи сахт буд, аз бисёр ҷиҳат!
Саратони хашмгини сурхрӯда маро дар зиндагие зиндонӣ кардааст, ки ман интихоб накардаам ва дӯст намедорам. Баъзан ман афсурда мешавам, махсусан вақте ки фикр мекунам, ки агар ин ҳама рӯй намедод, имрӯз чӣ кор карда метавонистам. Аммо инкор кардани он, ки ин рӯй додааст, бефоида аст. Ва на ба каси дигар, балки ба ман – ба худи ман!
Ман медонам, ки ҳамаи мо мемирем. Ҳар кас танҳо барои чанд соли кӯтоҳ дар роҳи зиндагӣ таваллуд мешавад – шояд 20, 40, 70 сол. Дарозӣ воқеан муҳим нест, махсусан вақте ки шумо дар бадани харобшудае зиндагӣ мекунед, ки он бояд бошад.
Аммо ман боварии дорам, ки ин назари маро ба марг ба таври возеҳ муайян мекунад. Ман маъюбам. Ман шояд афсурда бошам. Ман бешубҳа рӯзе мемирам. Аммо дар вақти Худо, марги ман озодӣ меорад ва ба ман комилият мебахшад. Ин арзандаи назар ба оянда аст.
Вақте ки ман аз зиндагии худ рӯй мегардонам ки бо марг анҷом меёбад, ман метавонам ба марги худ, ки бо зиндагӣ анҷом меёбад, тамаркуз кунам! Он гоҳ ман аз маҳдудиятҳое, ки гуноҳ, исён бар зидди Худо ва роҳҳои Ӯ ба ман овардааст, озод хоҳам шуд. Ман мисли Худованди худ Исо дар марг ва эҳёи Ӯ хоҳам шуд. Он гоҳ ман комил хоҳам шуд.
Масеҳи эҳёшуда бо пайравони худ бо овозе сухан гуфт, ки онҳо онро мешинохтанд. Ман мехоҳам, ки суханони аввалини ман ба Худованди ман онҳое бошанд, ки Томас нафас кашид, вақте ки ҳақиқати ҳаёт пас аз марг дар рӯ ба рӯи ӯ истода буд: «Худованди ман ва Худои ман!»
Маъюб, афсурда ва мурда, ман то ҳол интихоб мекунам, ки ба авҷи таърихи инсонӣ назар кунам: «Зеро барои ман, зиндагӣ Масеҳ аст ва мурдан фоида аст» (Филиппиён 1:21). Ҳангоми зиндагӣ, ҳар кореро, ки метавонед, кунед, то имрӯз барои абадият арзишманд бошад.
