САВОЛ: Имрӯз бисёр одамон умедро гум кардаанд. Умед дар куҷо ёфт мешавад? Барои ёфтани он ба куҷо муроҷиат кунем?
ҶАВОБ: Умед дар Худованд Исои Масеҳ ёфт мешавад , ки «умеди мо» аст (1 Тимотиюс 1:1 NKJV). Бе Ӯ мо умед надорем (Эфсӯсиён 2:12), кӯмак надорем (Румиён 5:6) ва хона надорем (Юҳанно 14:1-6). Аммо бо Ӯ ва ба воситаи Ӯ мо умеде дорем, ки ноумед намекунад ва дар дохили худ қудрат дорем, ки аз умеде, ки дорем, лаззат барем (Румиён 5:5).
Имондорон, ҳатто дар замони торикӣ ва ноумедӣ, бо Худои Умед пайвастаанд, ки қодир аст моро бо тамоми шодӣ ва сулҳ пур кунад, то ки мо дар умед фаровон бошем (Румиён 15:13)! Ӯ мехоҳад ба худаш хотиррасон кунад:
«Зеро ки Ман фикрҳоеро, ки дар бораи шумо дорам, медонам, мегӯяд Худованд, фикрҳои сулҳ ва на бадӣ, то ки ба шумо оянда ва умед бахшам» (Ирмиё 29:11).
Забур 62:5-8 ба мо хотиррасон мекунад,
«Танҳо барои Худо, эй ҷони ман, хомӯшона интизор бош, зеро интизории ман аз Ӯст. Танҳо Ӯ санг ва наҷоти ман аст; Ӯ дифои ман аст; ман ҳаракат нахоҳам кард. Дар Худо наҷот ва ҷалоли ман аст; санги қуввати ман ва паноҳгоҳи ман дар Худост. Ҳамеша ба Ӯ таваккал кунед, эй мардум; дили худро пеши Ӯ бирезед; Худо барои мо паноҳгоҳ аст.»
Дар он замонҳои душвор мо бояд ташвиқ карда шавем, ки
«чашмони худро ба кӯҳҳо бардорам – кӯмаки ман аз куҷо меояд? Кӯмаки ман аз Худованд меояд, ки осмон ва заминро офаридааст. Ӯ намегузорад, ки пои ту ҳаракат кунад; Ӯ, ки туро нигоҳ медорад, хоб нахоҳад кард» (Забур 121:1-3).
Вақте ки мо ин корро мекунем, саволе, ки мо аз худ мепурсем, ин аст
«Чаро ту, эй ҷони ман, афтодаӣ? Ва чаро дар дохили ман нооромӣ? Ба Худо умед дор; зеро ман боз Ӯро ҳамду сано хоҳам гуфт, кӯмаки чеҳраи ман ва Худои ман» (Забур 42:11).
Агар шумо имрӯз дард доред, бидонед, ки барои дардмандон умед ва барои бечорагон кӯмак дар Худованд Исои Масеҳ вуҷуд дорад. Ҳамаи инро ва тамоми ҳаёти худро имрӯз ба Ӯ супоред!
Ҷавоб дода шуд
