Биёед аз худ ростқавлона бипурсем, ки бо чӣ гуна муносибати дил ва омодагӣ иродаи Худоро қабул мекунем, вақте ки он маънои онро дорад, ки мо бояд аз ранҷу азоб гузарем (масалан, ба 1 Петрус 3:17 нигаред).
Павлус ба филиппиён менависад, ки ба онҳо на танҳо имон овардан ба Масеҳ, балки барои Ӯ азоб кашидан низ дода шудааст (ба Филиппиён 1:29 нигаред).
Дар ин замина, намунаи аввалин масеҳиён, ки дар Аъмол сабт шудааст, низ таъсирбахш аст. Вақте ки онҳоро таҳдид карданд, онҳо аз Худо нахостанд, ки онҳоро аз таъқибот наҷот диҳад. Ба ҷои ин, онҳо дуо карданд, ки Ӯ ба онҳо ҷасорат диҳад, то ба Худованд содиқона шаҳодат диҳанд (ба Аъмол 4:29 нигаред).
Чанде пас, ду нафари онҳоро яҳудиён латукӯб карданд. Онҳо ба ин чӣ гуна муносибат карданд? Онҳо шодӣ карданд, ки сазовори он дониста шудаанд, ки барои номи Исо шармандагӣ кашанд (ба Аъмол 5:40-41 нигаред).
Ин равшан нишон медиҳад, ки онҳо на танҳо азобро бо фурӯтанӣ қабул карданд, балки барои онҳо шараф буд, ки барои Масеҳ азоб кашанд. Агар одамон моро аз сабаби имонамон латукӯб мекарданд, мо чӣ гуна муносибат мекардем?
Мо дарк мекунем, ки ин масъала то чӣ андоза душвор аст ва мо эҳтимол дар муносибати фурӯтанона ҳангоми фаро расидани ранҷу азоб то чӣ андоза қафо мондаем. Аксар вақт барои пайдо кардани «ҳа» ба он низ вақт лозим аст — ва мо бояд донем, ки Худованд инро медонад ва бо мо сабур аст.
