«Дар вақти шом — нур хоҳад буд!» (Закарё 14:7)
Чӣ қадар илҳомбахш аст фикри ҷалоли оянда! Чӣ тавр мо аз гуноҳҳо, ғамҳо ва ранҷҳои худ боло мерафтем — агар мо метавонистем зери қудрати «ҷаҳони оянда» зиндагӣ кунем! — агар имон ҳамеша аз замини ҷонбандкунандаи замин ҷаҳиши бузурги худро мекард ва сарнавишти дурахшони худро дар хотир медошт — агар он метавонист дар кӯҳи Писгаи худ истода, аз боло ва берун аз туманҳо ва буғҳои ин сарзамини сояҳонигарад ва ба «кишвари беҳтар» чашм дӯзад.
Аммо, вой! сарфи назар аз худамон, болҳои имон аксар вақт аз парвоз сарпечӣ мекунанд — рӯҳ пажмурда мешавад — тарсу ҳаросҳои гунаҳкорона пахш мекунанд — гуноҳ хира ва торик мекунад — тақдирҳои Худо гӯё абрӯ мекашанд — роҳҳои Худо нодуруст тафсир мешаванд — масеҳӣ номи худро ва сарнавишти худро инкор мекунад.
Аммо, «Дар вақти шом — нур хоҳад буд!» Офтоби моддӣ, ки аз абрҳо ва осмони ноором мегузарад, аксар вақт дар бистари тиллои дурахшон ғуруб мекунад! Ҳамин тавр, вақте ки офтоби зиндагӣ ғуруб мекунад, бисёр шуоъҳои нур аз осмони торики хотира мегузаранд ва бисёр муносибатҳои пурасрори биёбон он гоҳ «Ҳамааш хуб аст!»-ро ба вуҷуд меоранд.
Чӣ қадар зуд-зуд ҳузур ва файзи дастгирии Исо махсусан дар он соат эҳсос ва эътироф мешавад, ва ғамҳо ва шубҳаҳо бо суханони нарми Ӯ хомӯш мешаванд: «Натарс! Ин Ман ҳастам! Натарс.»
Кати марги пирӯзӣ! Ин сухани бемаънӣ нест; чашм бо дурахши муқаддас равшан мешавад, забон бо шодии муқаддас, гӯё арфаҳои Осмон бар он буданд. Ҷони ман! Бигзор чунин вақти шоми зиндагӣ аз они ту бошад!
