Бо назардошти вазъи ҷаҳон, вақте ки мо соли навро оғоз мекунем, тааҷҷубовар аст, ки имондорон ҳанӯз дар ин ҷо ҳастанд ва интизори вохӯрӣ бо Худованд дар ҳаво мебошанд (1 Таслӯникиён 4:17). Умеди дерина идома дорад: «Шояд имрӯз.»
Мутаассифона, вазъи бади корҳо дар ҷаҳони ба истилоҳ «масеҳӣ» низ ҳаст. Довуд садҳо сол пеш дар бораи қавми Худованд, Исроил, чунин ҳис мекард, вақте ки навишт: «Ёрӣ деҳ, Худованд, зеро ки марди парҳезгор аз байн меравад! Зеро ки содиқон аз миёни писарони одам нопадид мешаванд» (Забур 12:1 NKJV). Он вақт одамон мегуфтанд: «Бо забони худ мо ғолиб хоҳем шуд; лабони мо аз они мост; кӣ бар мо Худованд аст?» (ояти 4). «Мо ... мо ... мо» – оё ин муносибате нест, ки мо дар ҳар ҷое, ки назар мекунем, мебинем? Роҳҳои «мо» ва «ман» дар миёни мардону занон аз Ҳастӣ 3 вуҷуд дошт, вақте ки Одаму Ҳавво ба гуноҳ афтоданд. Тафаккури мор – Шайтон – боқӣ мемонад: «Шарирон аз ҳар тараф сайр мекунанд, вақте ки пастӣ дар миёни писарони одам баланд мешавад» (Забур 12:8). Чӣ тавсифи дақиқе барои ҷомеае, ки мо дар он зиндагӣ мекунем!
Баръакс, онҳое, ки худро мазлум ҳис мекунанд ва оҳ мекашанд, аз ваъдаи Худованд баҳра мебаранд: «Ман ӯро дар амнияте, ки ӯ орзу мекунад, ҷойгир хоҳам кард» (ояти 5). Албатта, татбиқи ин ваъда барои масеҳиёни ҳақиқӣ вақте фаро мерасад, ки мо дар ҳузури Худованд бошем, хоҳ тавассути марги ҷисмонӣ ё рабудан. Бо вуҷуди ин, ҳатто вақте ки мо ин лаҳзаро интизорем, ки ин саҳнаро тарк кунем, амният дар «суханони Худованд» (ояти 6) ёфт мешавад. Онҳо, оят идома медиҳад, «... суханони пок ҳастанд, мисли нуқрае, ки дар кӯраи замин озмуда шуда, ҳафт маротиба пок карда шудааст.» Суханони Ӯ комил ва бениҳоят арзишманданд.
Пас савол барои мо ин аст: «То чӣ андоза мо суханони Худовандро қадр мекунем?» Онҳо дар 66 китоби Китоби Муқаддас ба мо дода шудаанд. Ҳар як китоб муҳим аст, як китоб ба мо дар фаҳмидани китоби дигар кӯмак мекунад. Омӯзиши Навиштаҳо бояд бодиққат анҷом дода шавад, чунон ки Рӯҳи Худо таълим додааст. Фикр кунед, ки Худованд чӣ гуфт, вақте ки Ӯ бо шогирдонаш сухан мегуфт, суханони Худро бо сулҳ пайваст карда: «Ин чизҳоро Ман ба шумо гуфтам, вақте ки бо шумо будам. Аммо Ёвар, Рӯҳи Муқаддас, ки Падар ба исми Ман мефиристад, Ӯ ҳама чизро ба шумо таълим медиҳад ва ҳама чизеро, ки Ман ба шумо гуфтам, ба ёди шумо меорад. Сулҳро ба шумо мегузорам, сулҳи Худро ба шумо медиҳам; на чунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо ташвиш наёбад ва натарсад» (Юҳанно 14:25-27).
