Оё сулҳи шумо ба ИМОН ё ЭҲСОСОТ асос ёфтааст?
Бисёре аз масеҳиён дар бораи наҷоти худ шубҳа доранд. Онҳо доимо аз худ мепурсанд: «Агар ман дар ҳақиқат наҷот ёфта бошам, чаро онро эҳсос намекунам?»
Сулҳи имон
«Шодӣ ва сулҳ»-и наҷот аз имон меояд, на аз эҳсосот: Азбаски мо бо имон сафед карда шудаем, мо бо Худо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ сулҳ дорем, ки тавассути Ӯ мо низ бо имон ба ин файз, ки дар он истодаем, дастрасӣ дорем (Румиён 5:1-2 NKJV).
Шубҳаҳо дар бораи наҷоти мо аксар вақт аз хоҳиши эҳсоси наҷотёфтагӣ бармеоянд: Агар мо эҳсосоти дурусти шодӣ ва сулҳро надошта бошем, пас мо бовар намекунем, ки наҷот ёфтаем. Аммо ин тартиби нодуруст аст. Имон овардан аввал меояд, ва он бояд бе шубҳа идома ёбад: Акнун Худои умед шуморо бо тамоми шодӣ ва сулҳ дар имон пур кунад (Румиён 15:13).
Сулҳи тағйирнопазир
Эҳсосоти тағйирёбандаи мо сулҳи моро бо Худо тағйир намедиҳанд. Қӯлассиён 1:20 мегӯяд, ки Масеҳ «барои мо тавассути хуни салиби худ сулҳ овард». Ин сулҳ ба арзиши тағйирнопазири Худо аз хуни гаронбаҳои Масеҳ асос ёфтааст. Азбаски он ба эҳсосоти мо асос наёфтааст, эҳсосоти мо наметавонанд онро ба ҳеҷ ваҷҳ тағйир диҳанд. Он мисли Худо тағйирнопазир аст. Хуни Ӯ як бор ва барои ҳама рехта шуд – қурбоние, ки ҳеҷ гоҳ такрор намешавад.
Баҳрабардорӣ аз сулҳ
Баҳрабардории мо аз он сулҳ аз бовар кардан ба он чизе, ки Худо кардааст, вобаста аст, на аз он чизе, ки мо эҳсос мекунем. Мо наметавонем сулҳи Худоро аз даст диҳем, зеро Ӯ онро барои мо ба анҷом расонидааст ва он то абад як далели муқарраршуда боқӣ мемонад. Новобаста аз эҳсосоти мо, мо бояд ба Худо барои наҷоти худ бовар кунем ва шукр гӯем. Мо бояд ба ин далели тағйирнопазир такя кунем: Ӯ худаш сулҳи мост (Эфсӯсиён 2:14).
Ин мисли мардест, ки аз пули дарози пиёдагард мегузарад. Ӯ шояд эҳсос накунад, ки он ӯро дастгирӣ мекунад, аммо ин онро заифтар намекунад. Ё ӯ метавонад бе ҳеҷ гуна шубҳа аз он гузарад. Эътимоди ӯ ба пул қуввати онро тағйир намедиҳад. Ҳамин тавр бо кори тағйирнопазири Масеҳ, ва сулҳе, ки Худо барои мо тавассути хуни рехтаи Ӯ овард.
Барқарор кардани сулҳ
Наҷоти мо аз лаҳзае, ки мо ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ имон овардем ва қабул кардем, тағйир наёфтааст. Шодӣ ва сулҳе, ки мо дар аввал эҳсос кардем, шояд кам шуда бошад, аммо на сулҳи устуворе, ки Худо тавассути марги Писари худ дар салиби Ҷолҷото овард.
Албатта, агар мо гуноҳ кунем, Худо ба мо эҳсосоти шодӣ ва сулҳро намедиҳад. Аммо ин ҳам сулҳи муқарраршудаи Худоро тағйир намедиҳад.
Мо бояд гуноҳҳои худро эътироф кунем, ва Ӯ моро мебахшад ва пок мекунад (1 Юҳанно 1:9). Худо инчунин сулҳ ва шодии моро барқарор мекунад, ки аз он чизе, ки мо эҳсос мекунем, вобаста нест, балки аз имоне, ки мо ба кори комили Ӯ барои мо дорем.
Мо бояд ба сулҳи Худо иҷозат диҳем, ки дар дилҳои мо ҳукмронӣ кунад (Қӯлассиён 3:15). Барои ин мо бояд аввал бовар кунем, ки Масеҳ аллакай «барои мо тавассути хуни салиби худ сулҳ овард» (Қӯлассиён 1:20). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
