«Падар, рӯҳи худро ба дасти Ту месупорам» (Луқо 23:46)
Дар марги Исо унсурҳои даҳшатноке буданд, ки мӯъмин ҳеҷ гоҳ наметавонад онҳоро бидонад. Ин барои Ӯ иҷрои ҳукми ҷиноӣ буд. Гуноҳҳои ҷаҳони интихобшуда Ӯро пахш мекарданд! Худи овози Худои Ӯ даъвати даҳшатнокро медод: «Эй шамшер, бар чӯпони Ман бедор шав» (Закарё 13:7). Аммо марги Ӯ марги осоиштагӣ, балки пирӯзӣ буд! Пеш аз он ки чашмонашро пӯшад, нур аз пардаҳои торикии ғафс шикаст. Дар оромии оромбахши эътимоди фарзандӣ Ӯ рӯҳи худро нафас кашид: «Падар, рӯҳи худро ба дасти Ту месупорам!» Сирри чунин оромиш чӣ буд? Ин калиди худи Ӯст: «Ман Туро дар замин ҷалол додам; кореро, ки ба Ман додӣ, ба анҷом расонидам» (Юҳанно 17:4).
Хонанда, оё дар соати марги шумо низ чунин хоҳад буд? Оё «кори» шумо анҷом хоҳад ёфт? Оё шумо аллакай ба Исо паноҳ бурдаед? Оё шумо ба Ӯ ҳамчун ягона Наҷотдиҳандаи худ такя мекунед ва аз Ӯ ҳамчун ягона намунаи худ пайравӣ мекунед? Пас, бигзор марг шуморо ҳар вақте ки хоҳад, фаро гирад, шумо коре ба ҷуз мурдан нахоҳед дошт! Қабр бо ҳузур ва табассуми Ӯ дурахшон хоҳад буд. Ӯ дар он ҷо хоҳад истод, чунон ки дар назди қабри худаш дар замонҳои қадим истода буд, ба қабри шумо ишора карда, ки бо шаклҳои фариштагон маскун аст, балки худи Ӯ ҳамчун Пешгузаранда, ба шумо роҳи ҳаётро нишон медиҳад! То даме ки тарси марг бо ҳисси гуноҳҳои бахшидашуда, тавассути хуни Салиб мағлуб нашавад, осоиштагии ҳақиқӣ вуҷуд дошта наметавонад. «Танҳо он вақт», чунон ки яке мегӯяд, «шумо метавонед тамошобини оромгоҳи кушода дар поёни теппае бошед, ки ба зудӣ аз он фуруд меоед».
Неши марг гуноҳ аст, аммо шукр Худоро, ки ба мо пирӯзиро тавассути Худованд Исои Масеҳ медиҳад (1 Қӯринтиён 15:56-57).
Ҳоло кӯшиш кунед, ки дар лаззати наздикии бештари фарзандӣ ба Худои аҳди худ зиндагӣ кунед; ва ҳамин тавр, вақте ки соати рафтан фаро мерасад, шумо метавонед, бе беэҳтиромӣ, худи суханони Худованди мурдаи худро гирифта, онҳоро аз они худ кунед: «ПАДАР, рӯҳи худро ба дасти Ту месупорам». ПАДАР, ман ба ХОНА меоям! Дили кӯдак аз фикри хонаи падарӣ ва истиқболи падарӣ меҷаҳад!
Писар, ту ҳамеша бо ман ҳастӣ, ва ҳар чизе ки ман дорам, аз они туст (Луқо 15:31).
Дар бораи архиепископ Лейтон (1643-1715) гуфта мешавад, ки ӯ «ҳамеша хушбахттар буд, вақте ки аз ларзиши дарҳои зиндон, ӯ умед дошт, ки баъзе аз он шамолҳои тез онҳоро боз мекунанд ва ба ӯ озодиеро, ки мехост, медиҳанд».
Масеҳӣ, оё шумо метавонед аз он чизе, ки Наҷотдиҳандаи шумо аллакай мағлуб кардааст, битарсед? Марг! Ин мисли фаришта ба Петрус аст, ки дарҳои зиндонро мешиканад ва ба рӯзи нав мебарад. Ин рафтан ба дунёи ҳуқуқи таваллуди шумост ва тарк кардани дунёи бадарғаи шумост; ин сарбоз дар шом аст, ки дар хаймаи худ дар осоиштагӣ хобида, интизори субҳ аст, то лаврҳои худро қабул кунад.
Оҳ, ки ҳамеша дар ҳолати омодагии муқаддас зиндагӣ кунем, чашми ақл ба манзараи осмони кушода нигоҳ кунад, ҳис кунад, ки ҳар лаҳза моро ба он Хонаи хушбахт наздиктар ва наздиктар мекунад! Ба зудӣ ба остонаи осмонӣ расидан, дар назари Тахт! Ба зудӣ дар саҷдаи шодмонӣ бо Калисои пирӯз хам шудан, дар обхезҳои ҷалоли бепоён ғусл кардан!
«МИСЛИ Ӯ» — «Ӯро чунон ки ҳаст дидан» (1 Юҳанно 3:2).
Ва ин барои ҳамеша ва ҳамеша
