Худонинг Руҳи бизга Аюб ва Еремиянинг оғир шароитларида ва Раббимиз Исонинг Ўзининг шароитларида жуда ёрқин ва ибратли тафовутни тақдим этди.
«Аюб оғзини очиб, ўз кунини лаънатлади» (Аюб 3:1). У дам олишни орзу қилди, аммо уни ўлим соялари ва қабр зулмати орасидан излади. Қоронғу дам! Еремия пайғамбарда ҳам худди шундай ҳолатни кўрамиз (Еремия 20:14–18). Худонинг бу икки севимли ва ҳурматли авлиёси, ташқи босим остида қолганларида, бир лаҳзага ҳақиқий имон доимо берадиган руҳнинг мувозанатли ҳолатини йўқотдилар.
Энди, муборак Устоз Матто 11-бобда бизнинг олдимизда ажойиб тафовутда туради. Бу боб Унга қарши бўлган бир қатор ҳолатларни қайд этади.
Ҳироднинг зиндони Яҳё пайғамбарнинг ишончини силкитганга ўхшайди. Ўша авлод одамлари Яҳё ва Масиҳнинг хизматида адолат ва иноятнинг икки томонлама гувоҳлигини рад этган эдилар. Хоразин, Бетсайда ва Капернаум Унинг «қудратли ишлари»ни кўриб ҳам тавба қилмаган эдилар.
Хўш, нима бўлди? Устоз Ўз хизматкорлари Аюб ва Еремиянинг тилини олдими? Асло йўқ. Унинг иродаси Отасининг иродаси билан мукаммал тарзда уйғунлашган эди, шунинг учун, «Ўша пайтда [ҳамма Унга қарши бўлиб туюлганда] Исо жавоб бериб деди: Эй Ота… Сенга шукр қиламан, чунки бу Сенинг назарингда яхши кўринди». Айнан шу ерда Исо дам олди. Ва У «меҳнат қилаётган ва оғир юк остида қолган барчани» «дам олишга» таклиф қилади. У бизни дам олиш жойи сифатида қабрга ишора қилмайди, балки меҳрибонлик билан эгилиб, Ўз бўйинтуруғини У билан бирга кўтаришга – Унинг «мулойим ва камтар» руҳини ичишга – ўлган иродани кўтариб юришга – энг қоронғу ҳолатларни ва энг оғир шароитларни «Худога шукр» ва «шундай бўлсин» билан қарши олишга таклиф қилади. Бу илоҳий «дам олиш»дир. Бу ҳаётдаги дам олиш, ўлимдаги эмас – Масиҳдаги дам олиш, қабрдаги эмас.
Ҳеч қачон босимдан халос бўлиш учун қабрни орзу қилганингизни сезганмисиз? Агар шундай бўлса, юқоридаги ёзувларга қаранг. Улар ҳақида ўйланг, улар устида ибодат қилинг ва Исо Ўзининг дам олишини топган жойда, яъни ўз иродангиз бўлмаслигида дам олишингизни топишга интилинг. Биз кўпинча шароитларнинг ўзгариши бизни бахтли қилади деб ўйлаймиз. Биз тасаввур қиламиз, агар бу синов олиб ташланса ва ўша камчилик тўлдирилса, ҳаммаси яхши бўлади. Шундай ўйлашга васвасага тушганимизда, бизга шароитларнинг ўзгариши эмас, балки ўзимиз устидан ғалаба кераклигини эслайлик. Яхши Раббимиз бизга доимо бу ғалабани берсин, шунда биз тинчликдан баҳраманд бўламиз.
