Исо бо чӣ гуна эътимоди комил ва пурра худро ба роҳнамоии Падари осмониаш супурд! Ӯ дӯст медошт, ки Ӯро «Падари ман!» гӯяд. Дар ин ном мусиқӣ буд, ки ба Ӯ имкон дод, ки бо душвортарин соат рӯ ба рӯ шавад ва талхтарин пиёларо бинӯшад. Таънаи масхараомез дар саҳнаи салиб баланд шуд: «Ӯ ба Худо эътимод дошт; бигзор Ӯ ҳоло Ӯро наҷот диҳад» (Матто 27:43). Ин эътимоди бетағйири Ӯро, ҳатто вақте ки нишонаҳои ҳиссии ҳузури илоҳӣ гирифта шуданд, як лаҳза ҳам такон надод; шуури даркшудаи муҳаббати доимии Худо Ӯро ҳанӯз дастгирӣ мекард: «Худои ман! Худои ман» (Матто 27:46).
Чӣ қадар мушкилотро мо бо ин гуна «худро супурдан», чунон ки Ӯ кард, ба Худо наҷот медодем! Дар замонҳои торикӣ ва мушкилот — вақте ки роҳи мо бо хорҳо баста мешавад, чашми боэътимоди имонро ба Ӯ бардоштан ва гуфтан: «Ман мазлумам, барои ман кор кун!» Чӣ қадар муборак аст, ки ҳис кунем, ки Ӯ ҳама чизеро, ки ба мо рӯй медиҳад, роҳнамоӣ мекунад; ки ҳеҷ гуна ҳолатҳои ғайричашмдошт наметавонанд нақшаҳои Ӯро барбод диҳанд; ки роҳе, ки Ӯ моро мебарад, на танҳо роҳи дуруст аст, балки бо ҳамаи хорҳо ва буттаҳояш — ашкҳо ва озмоишҳояш — роҳи дуруст аст!
Натиҷаи чунин як одати худро ба Худованд супурдан сулҳи амиқ ва доимӣ хоҳад буд; ҳар гуна мавҷ танҳо дар рӯи об хоҳад буд — дигар ҳеҷ. Ин танҳо синаи уқёнус аст, ки тӯфон онро ба шӯр меорад; ҳама чиз дар зери он оромӣ ва сулҳи устувор аст. Ҳамин тавр
Ту ӯро, эй Худо, дар сулҳи комил нигоҳ медорӣ, ки фикраш ба Ту нигаронида шудааст (Ишаъё 26:3).
Худованд чӯпони ман аст, ман ба чизе эҳтиёҷ надорам (Забур 23:1).
Ман аз он чи Ӯ таъин мекунад ё нигоҳ медорад, яксон қаноатманд хоҳам буд. Ман наметавонам он муҳаббатро бо як сояи шубҳа хато кунам! Ман ваъдаи худи Ӯро дар бораи садоқати бетағйир дорам, ки
ҳама чиз барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, ба некӣ мусоидат мекунад (Румиён 8:28).
Аксар вақт ғамҳои заминӣ ҳастанд, ки таҳаммул кардан душвор аст — айби бераҳмона, вақте ки он камтар сазовор ё интизор буд; бегонагии дӯстони озмуда ва боэътимод, нокомии умедҳои азиз, нақшаҳои дӯстдоштаи вайроншуда, нақшаҳои муфид харобшуда, кадуе, ки кирми худро парвариш мекунад ва хушк мешавад (нигаред ба Юнус 4:7). Қазия ва роҳи худро ба Худо супор! Мо кам медонем, ки дар боди сахт чӣ гуна нармӣ ҳаст; чӣ чизҳое дар зери болҳои тӯфон пинҳон шудаанд! «Ҳама чиз хуб аст,» зеро ҳама чиз аз Ӯст. «Ҳодисаҳо аз Худоянд,» мегӯяд Самуил Рутерфорд (1600-1661), «бигзор Ӯ дар рули худ нишинад, ки ҳама чизро идора мекунад.»
Эй масеҳӣ, ба роҳи печидаи худ назар кун. Чӣ қадар аҷиб Ӯ туро аз роҳи печида гузаронд — тарсу ҳаросҳои туро барбод дод, умедҳои туро амалӣ кард! Оё бадӣ аз туманҳои оянда пайдо мешавад? Озмоишҳои фардоро пешбинӣ накун, то озмоишҳои имрӯзро бадтар кунӣ. Фардоро ба Ӯ вогузор, ки ваъда додааст, ки
ҳамаи ғамҳои худро ба Ӯ супоред, то Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ кунад (1 Петрус 5:7).
Ҳеҷ мусибате аз он чи шумо таҳаммул карда метавонед, бузургтар фиристода намешавад. Овози Ӯ аз синаи абри таҳдидкунанда шунида хоҳад шуд,
Ором бошед ва бидонед, ки Ман Худо ҳастам (Забур 46:10).
«Падари ман!» Бо чунин сухан, шумо метавонед гардани худро барои ҳар гуна юғ дароз кунед. Мисли Исроили қадим, Ӯ ҳамон мавҷҳоеро, ки ҳоло метавонанд таҳдидкунанда бошанд, аз ҳар тараф девори мустаҳкам хоҳад кард!
Ба Худованд таваккал кун ва бо сабр Ӯро интизор шав (Забур 37:7). Дар ҳама роҳҳои худ Ӯро эътироф кун, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард (Масалҳо 3:6).
