«Ва ногаҳон бо фаришта лашкари фаровони осмонӣ пайдо шуд, ки Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва мегуфтанд: «Шаъну шараф ба Худо дар баландтарин ҷой, ва дар рӯи замин сулҳ, некхоҳӣ ба одамон!» (Луқо 2:14)
Лашкари фаровони осмонӣ Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва мегуфтанд, «Шаъну шараф ба Худо дар баландтарин ҷой, ва дар рӯи замин сулҳ, некхоҳӣ ба одамон!» Бо таваҷҷӯҳ ба қисми дуюми ин мавзӯъ, мо мефаҳмем, ки омадани Худованд Исо на танҳо барои ҷалоли Худо, балки барои некӯаҳволии инсоният низ буд. Ибораи «дар рӯи замин сулҳ, некхоҳӣ ба одамон» метавонад чунин фаҳмида шавад, «дар рӯи замин сулҳ дар миёни онҳое, ки Ӯ аз онҳо хушнуд аст.» Ин маънои онро надорад, ки шахс метавонад Худоро тавассути корҳои нек хушнуд кунад — Навиштаҳо равшан нишон медиҳанд, ки наҷот аз рӯи корҳо нест (Эфсӯсиён 2:8–9). Сулҳе, ки фариштагон эълон карданд, сулҳ бо Худо аст, ки аз наҷот бармеояд.
Румиён 5:1 инро ошкоро мегӯяд:
Пас, азбаски мо ба воситаи имон сафед карда шудаем, бо Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ сулҳ дорем. (Румиён 5:1)
Петрус низ дар бораи ин паём сухан гуфт:
калимае, ки Худо ба фарзандони Исроил фиристод, сулҳро тавассути Исои Масеҳ мавъиза мекард — Ӯ Худованди ҳама аст. (Аъмол 10:36)
Имконияти ин сулҳ аз қалби Худои меҳрубон бармеояд, ки
ба мо сабр мекунад, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд. (2 Петрус 3:9)
Худованд Исо ҷазоеро, ки ба мо сулҳ овард, дар салиб ба худ гирифт (Ишаъё 53:5), ки ба мо имкон дод, ки бо Худо оштӣ шавем. Ин оштӣ тавассути имон ба кори анҷомёфтаи Ӯ меояд.
Павлус менависад,
Зеро агар, вақте ки мо душман будем, ба воситаи марги Писари Ӯ бо Худо оштӣ шудем, пас аз оштӣ шудан, ба воситаи ҳаёти Ӯ наҷот хоҳем ёфт. (Румиён 5:10)
Ӯ минбаъд дар 2 Қӯринтиён 5:18–19 шарҳ медиҳад:
Ҳоло ҳама чиз аз Худост, ки моро ба воситаи Исои Масеҳ бо худ оштӣ дод ва ба мо хидмати оштиро дод; яъне, ки Худо дар Масеҳ ҷаҳонро бо худ оштӣ медод, гуноҳҳои онҳоро ба онҳо ҳисоб намекард ва ба мо каломи оштиро супурд. (2 Қӯринтиён 5:18–19)
Худо дар Аҳди Ҷадид панҷ маротиба Худои сулҳ номида мешавад (Румиён 15:33; 16:20; Филиппиён 4:9; 1 Таслӯникиён 5:23; Ибриён 13:20). Худованд Исо ба шогирдонаш ваъда дод, «Сулҳи Худро ба шумо медиҳам» (Юҳанно 14:27). Ин сулҳ тавассути имон овардан меояд:
Ҳоло Худои умед шуморо бо тамоми шодӣ ва сулҳ дар имон пур кунад, то ки шумо ба воситаи қудрати Рӯҳи Муқаддас дар умед фаровон бошед. (Румиён 15:13)
Лаҳзаи имрӯза:
Сулҳ бо Худо — барои ҷалоли Масеҳ, Худо одилу Худои муҳаббат аст; Оҳ! чӣ қадар муборак аст ин достон, Ки мо ба Худои боло оварда шудаем. — Лорд Адалберт Сесил
