«Дар сояи дасти худ маро пинҳон кард; маро ба тири сайқалёфта табдил дод ва дар тиркаши худ пинҳон кард.» (Ишаъё 49:2)
«Дар соя» — ҳар яки мо бояд баъзан ба он ҷо равем. Нури офтоб хеле равшан аст ва чашмони мо осеб мебинанд. Ба зудӣ онҳо наметавонанд рангҳои нозукро фарқ кунанд ё рангҳои бетарафро қадр кунанд, ба монанди ҳуҷраи бемории сояафкан, хонаи ғамгинии сояафкан ё ҳаёти сояафкан, ки нури офтоб аз он рафтааст.Аммо натарсед! Ин сояи дасти Худост. Ӯ шуморо роҳнамоӣ мекунад ва дарсҳое ҳастанд, ки танҳо дар он ҷое ки Ӯ роҳнамоӣ мекунад, омӯхта мешаванд.
Акси чеҳраи Ӯро танҳо дар ҳуҷраи торик коркард кардан мумкин аст. Аммо гумон накунед, ки Ӯ шуморо ба як сӯ тела додааст. Шумо ҳанӯз «дар тиркаши Ӯ» ҳастед. Ӯ шуморо ҳамчун чизи беарзиш партофта напартофтааст.
Ӯ танҳо шуморо дар наздикӣ нигоҳ медорад, то лаҳзае фаро расад, ки Ӯ метавонад шуморо зуд ва бо итминон ба миссияе фиристад, ки ба Ӯ ҷалол меорад. Эй сояафкан, танҳомонда, дар хотир доред, ки тиркаш ба ҷанговар чӣ қадар наздик баста шудааст. Он ҳамеша дар дастрасии осони дасти ӯст ва бо ҳасад муҳофизат карда мешавад.
Дар баъзе соҳаҳои табиат, сояҳо ё торикӣ ҷойҳои бузургтарини рушд мебошанд. Ҷуворимаккаи зебои ҳиндӣ ҳеҷ гоҳ тезтар аз торикии шаби гарми тобистон намерӯяд. Офтоб баргҳоро дар нури сӯзони нисфирӯзӣ хушк ва печонда мекунад, аммо вақте ки абр офтобро пинҳон мекунад, онҳо зуд кушода мешаванд. Сояҳо хидматеро пешниҳод мекунанд, ки нури офтоб намекунад. Зебоии ситораҳои осмонро то он даме, ки сояҳои шаб ба осмон меғеланд, дар авҷи худ дидан мумкин нест. Заминҳое, ки туман, абр ва соя доранд, бо сабзазор пур ҳастанд. Ва гулҳои зебое ҳастанд, ки дар соя мешукуфанд, ки ҳеҷ гоҳ дар офтоб намешукуфанд. Гулпарварон ҳоло ҳам гули шом ва ҳам гули субҳ доранд. Гули шом дар нури офтоби нисфирӯзӣ кушода намешавад, балки танҳо зебоии худро вақте ки сояҳои шом дарозтар мешаванд, ошкор мекунад.
Ф.Б.М.″
