«Ҳамеша ба Ӯ таваккал кунед; эй халқ, дили худро пеши Ӯ холӣ кунед. Худо паноҳгоҳи мост» (Забур 62:8).Довуд, ки ин суханонро навиштааст, хуб медонист, ки Худо барои ӯ дар замонҳои стресс ва тӯфон чӣ қадар паноҳгоҳи амн буд. Агар мо танҳо як мисолро ба ёд орем, хоҳем дид, ки ӯ инро чӣ гуна исбот кардааст. Дар Сиқлаг ӯ танҳо ба Худо такя карда буд ва Ӯро ноумед наёфт. Шаҳри Довуд сӯхта буд, молу мулкаш дуздида шуда буд, наздиконаш асир бурда шуда буданд, пайравонаш дар бораи сангсор кардани ӯ сухан мегуфтанд. Ӯ чӣ кор карда метавонист? Ба куҷо муроҷиат карда метавонист? «Довуд хеле ғамгин буд... аммо Довуд худро дар Худованд Худои худ рӯҳбаланд кард» (1 Самуил 30:6).
Шароит қариб ки дар атроф аз ин ҳам бештар ташвишовар буда наметавонист, оянда дар ҳақиқат таҳдидовар буд, аммо Довуд Худоро медонист, ки ӯро ба хидмати худ даъват карда буд ва дили худро ба Ӯ нигоҳ дошт.
Ба Яҳува такя карда, дилҳо комилан муборак мешаванд, Дар ваъдаи Ӯ сулҳу оромӣ ва истироҳати комилро меёбанд.
Ва Худованд-Худо аз номи Довуд дахолат кард ва «Довуд ҳама чизро баргардонд», ва бисёр «ғанимат» низ ба насиби ӯ афтод.
Ва ҳамеша бо онҳое, ки аз Худованд метарсанд, чунин будааст. Ӯ ғамхорӣ барои худаш. «Дар ҳама наслҳо» Ӯ «макони зисти» онҳо будааст. «Аз азал то абад» Ӯ Худост (Забур 90:1-2).
Ва Ӯст, ки гуфтааст: «Ман туро ҳаргиз тарк нахоҳам кард ва туро нахоҳам партофт». Ба суханони тасаллибахши Ӯ ҷавоб дода, мо метавонем далерона гӯем: «Худованд ёвари ман аст, ва ман аз он чӣ инсон ба ман хоҳад кард, нахоҳам тарсид» (Ибриён 13:6). Чӣ гуфтугӯи муборак!
Худои мо аз он ки мо ба Ӯ эътимод дорем, шод мешавад. Ин ҳамон чизест, ки Довуд дар Забур 31:19 баён мекунад: «Эй, чӣ қадар бузург аст некии Ту, ки Ту барои онҳое, ки аз Ту метарсанд, захира кардаӣ; ки Ту барои онҳое, ки пеши писарони одамон ба Ту таваккал мекунанд, ба амал овардаӣ». Ӯ некии худро барои онҳо нигоҳ медорад, Ӯ барои онҳое, ки дар пеши чашми бехудоён дар Ӯ паноҳ меҷӯянд, кор мекунад.
