Ҳар бир ҳаётда ҳамма нарса қулаётгандек туюладиган пайтлар бўлади. Ҳеч нарса қатъий эмас, ҳеч нарса аниқ эмас ва ҳар бир янги фикр фақат ёмонликнинг яна бир имкониятини келтиради. Миллий инқироз ва тижорат ваҳимаси даврлари; оғир қайғу даврлари. Умидлар барбод бўлган… Касал, ҳолсиз юрак ҳамма жойда фақат вайронагарчиликни кўради, бундан қочиб бўлмайди, бунга чора йўқ.
Шунда Худода ўзини яширишни билган одам барака топган; бўроннинг тўлқинидан чиқиб, бунда дам олишни билган:
«Сен менинг Худоимсан». Чунки шунда у айта олади:
Гарчи менга қарши лашкаргоҳ қурса ҳам, юрагим қўрқмайди… Чунки қийинчилик пайтида У мени Ўз чодирида яширади… шунинг учун мен Худовандга куйлайман (Забур 27:3, 5-6).
Айнан синов ва қийинчилик кунида жон Худога таянишнинг чуқур ва айтиб бўлмас баракасини ҳис қилади. Устознинг мавжудлиги тинч кўл юзасида сузиб юрганда эмас, балки аслида бўрон гумбурлаб, тўлқинлар кема устидан ўтганда ҳис қилинади.
Худованд бизга синов ва қийинчиликдан озод бўлиш истиқболини таклиф қилмайди — аксинча. У бизга иккаласига ҳам дуч келишимизни айтади; лекин У уларда биз билан бўлишга ваъда беради, ва бу чексиз яхшироқдир.
Синовда Худонинг мавжудлиги синовдан озод бўлишдан кўра анча яхшироқдир. Унинг қалбининг бизга бўлган ҳамдардлиги Унинг биз учун қўлининг қудратидан анча ширинроқдир. Устознинг содиқ хизматкорлари билан печдан ўтаётгандаги мавжудлиги уларни ундан ташқарида сақлаш учун Ўз қудратини намойиш этишдан кўра анча яхшироқ эди (Дониёл 3).
