Вақте ки Худованд Исо гуфт: «Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман шуморо ором хоҳам кард» (Матто 11:28),
Ӯ ба онҳое муроҷиат мекард, ки барои дарёфти баракати илоҳӣ дар асоси шариат заҳмат мекашиданд ва фишореро, ки шариат ба онҳо бор мекард, эҳсос мекарданд. Дар чизҳои табиӣ инсон интизор аст, ки пас аз анҷоми меҳнаташ истироҳат кунад, аммо барои онҳое, ки зери шариат буданд, истироҳат набуд, зеро талаботи шариат поён надошт,
зеро шариат то даме ки инсон зинда аст, бар ӯ ҳукмронӣ мекунад (Румиён 7:1).
Шариат рӯҳро бо талабҳои худ ва гуноҳро, ки шариат наметавонист аз байн барад, виҷдонро гарон мекард. Бепарвоён ва бехудоён ин бори гаронро эҳсос намекарданд, зеро инсон табиатан нисбат ба Худо ва баракати Ӯ бепарво аст, аммо парҳезгорон дар Исроил заҳмат мекашиданд ва гаронбор буданд, ва ба чунин одамон суханони Худованд шодӣ ва рӯҳбаландӣ меовард. Ин ҷо касе буд, ки метавонист бори гаронро бардорад ва омода буд, ки ин корро кунад, то дилро аз бори виҷдон ором кунад ва дар дониши он чизе, ки Ӯ аз файзи Падар оварда буд, оромӣ бахшад. Худо дигар аз одамон талаб намекард; балки Ӯ дар Исо ҳамчун Худои бахшанда дида мешуд. Китобдорон
«борҳои гарон ва душворбардор»-ро бар дӯши мардум мегузоштанд ва бо як ангушти худ ҳам онҳоро намеҷунбонданд (Матто 23:4), аммо Худованд Исо омад, то одамонро сабук кунад ва бори гаронро бардорад. Худованд озод аз юғи шариат, парҳезгоронро даъват кард, ки юғи Ӯро бар дӯш гиранд ва аз Ӯ омӯзанд. Ӯ Устоди сахтгир набуд ва худаш зери юғи хидмат ба Худо омада буд, ва дар хидмати худ «ҳалим ва фурӯтан» буд. Ҳамчун хизматгорони Худованд, онҳо юғи Ӯро сабук ва бори Ӯро осон меёфтанд ва барои ҷонҳои худ оромӣ доштанд.
Худованд танҳо аз мо талаб мекунад, ки он чизеро кунем, ки табиати илоҳӣ аз он лаззат мебарад ва он чизеро, ки мо дар худи Ӯ комилан ифода ёфтаем, мебинем.
Ҳадяи сулҳ
Худованд на танҳо ба халқи худ оромӣ медиҳад, балки сулҳ низ медиҳад, зеро Ӯ ба шогирдони худ пеш аз тарк кардани онҳо гуфт:
Сулҳро ба шумо мегузорам, сулҳи Худро ба шумо медиҳам (Юҳанно 14:27).
Дар ҳаёти хидмати беист ба Худо ва Падари худ, ҳама чиз дар атроф барои халалдор кардан ва ғамгин кардан буд, аммо дар миёни ҳама, дили Ӯ сулҳи беташвиш дошт, ва ин сулҳест, ки Ӯ ба худиёни худ медиҳад. Шогирдон қариб буд, ки аз Устоди худ, ки пайваста ба онҳо ғамхорӣ мекард, маҳрум шаванд, аммо Ӯ ба онҳо гуфт:
Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ки дар Ман сулҳ дошта бошед (Юҳанно 16:33).
Сулҳи мо дар Ӯст, ва ин сулҳи худи Ӯст.
Дар Филиппиён 4:6 мо насиҳат дода шудаем, ки
барои ҳеҷ чиз ғам нахӯред; балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо бо шукргузорӣ хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед.
Ин ба мо «сулҳи Худо, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст»-ро меорад, сулҳе, ки даромадгоҳи ҳар як роҳро ба дил муҳофизат мекунад ва ҳар фикри халалдоркунандаро берун нигоҳ медорад. Ин сулҳест, ки тахти Худоро дар миёни ҳамаи муноқишаҳои миллатҳои ҷаҳон беташвиш мегардонад.
Ғайр аз ин, агар фикрҳои мо ба хусусиятҳои зебое, ки дар Масеҳ дида мешаванд, бошанд ва агар мо дар нури каломи Худо роҳ равем, иродаи Ӯро ҷӯем, мо ҳамеша метавонем ба он такя кунем, ки «Худои сулҳ», Он ки манбаи сулҳ аст ва метавонад аз мо ҳама чизеро, ки дил ва ақлро халалдор мекунад, дур нигоҳ дорад.
