Барои ҷони хаста оромӣ ҳаст, Дар муҳаббати Наҷотдиҳанда оромӣ ҳаст; Дар файзе, ки маро комил кардааст, оромӣ ҳаст — Ки онҳоеро, ки саргардон мешаванд, меҷӯяд.
Дар муҳаббати нарм оромӣ ҳаст Ки роҳи моро дар поён тай кардааст; Ки ба мо дар олами боло ҷой додааст, Аммо ҳамаи ғамҳои моро медонад.
Дар файзи оромбахш оромӣ ҳаст Ки аз он олами боло ҷорӣ мешавад; Чӣ оромие дар ин фикр — мо рӯи Ӯро хоҳем дид, Ки ба мо муҳаббати Худро шиносонидааст!
Дар миёни ғам оромӣ ҳаст, Зеро ғам далели муҳаббат будааст; Дар он муҳаббат ёфтани таскин ширин аст, Вақте ки ғамҳои заминро мечашем.
Дар дили Наҷотдиҳанда оромӣ ҳаст Ки ҳеҷ гоҳ ғамро дур накардааст, Аммо дар он чизе, ки гуноҳ насиби мо карда буд, ёфтааст, Ҷои зоҳиршавии муҳаббати Худро.
Дар юғи муборак оромӣ ҳаст Ки ҳеҷ иродае ҷуз иродаи Ӯро намедонад; Ки аз роҳи Ӯ ва суханони Ӯ меомӯзад, Ки он сабри пурмуҳаббат чист.
Он ҷое ки Ӯ низ пеш рафтааст, Роҳест, ки мо бояд тай кунем; Ва он ба оромие мебарад, ки ғам тамом мешавад — Ба ҷое, ки қадамҳои Ӯ бурдаанд.
— Ҷ.Н. Дарбӣ
