«Ҳамаи роҳҳои Худованд раҳмат ва ростӣ аст — барои онҳое, ки аҳд ва шаҳодатҳои Ӯро риоя мекунанд.» (Забур 25:10) Роҳҳои Худованд! Ҷони ман! ҳеҷ гоҳ аз роҳҳои худ пайравӣ накун. Агар ин тавр кунӣ, аксар вақт дар хатари пайравӣ аз дидан назар ба имон хоҳӣ буд — бадиро интихоб карда, некиро рад мекунӣ. Аммо «роҳи худро ба Худованд супурд — ва Ӯ онро ба амал хоҳад овард.» Бигзор ин дуои ту бошад: «Роҳҳои Худро ба ман нишон деҳ, эй Худованд; роҳҳои Худро ба ман омӯз.»
Оҳ! барои рӯҳи Колеб, «то ки комилан аз Худованд Худои худ пайравӣ кунам» — аз Ӯ пайравӣ кунам, вақте ки худ бояд қурбонӣ шавад, ва душворӣ бояд таҳаммул шавад, ва озмоишҳо маро интизоранд. «Бо Худо роҳ рафтан» — бо имони содда пурсидан: «Шумо аз ман чӣ мехоҳед, ки кунам?» — иродаи худро надоштан — балки ин, ки иродаи Худо иродаи ман бошад. Инҷо амният аст — инҷо хушбахтӣ аст!
Бетарс аз Сутуни Роҳнамо пайравӣ кунед. Ӯ шуморо бо роҳи дуруст роҳнамоӣ хоҳад кард, гарчанде ки он метавонад бо роҳи душворӣ, ва салибҳо, ва талафот, ва маҳрумиятҳо — ба шаҳри Худо бошад.
Оҳ! баракати ин тавр дар дасти Худо беҳаракат хобидан, гуфтан: «Барои ман Худо кор кун!» Оҳ! баракати бо шукргузории муқаддас дар бораи раҳматҳо ва дахолатҳои гузашта зиндагӣ кардан; ба инҳо ҳамчун гаравҳои садоқат ва муҳаббати оянда бовар кардан; ва шунидани овози Ӯ аз паси мо, дар миёни бисёр мушкилоти зиндагӣ, фарёд задан: «Ин роҳ аст — дар он роҳ рав!»
«Хушбахт,» албатта, «ҳар қавме, ки дар чунин ҳолат аст!» Ин барои шумо хоҳад буд, хонанда, агар шумо тавонед қарорро бо қуввае бузургтар аз қувваи худ қабул кунед:
«Ин Худо Худои ман то абад ва ҳамеша хоҳад буд; Ӯ роҳнамои ман ҳатто то марг хоҳад буд!» (Забур 48:14).
