Чӣ тавр корҳои мо нек мешаванд
«Ҳар коре, ки мекунед, ҳамаашро барои ҷалоли Худо кунед». 1 Қӯринтиён 10:31 NIV
Дӯсте, ки мо зуд-зуд ба хонааш меравем, дар болои тахтачаи ошхонааш лавҳаи хурди пластикӣ дорад, ки дар он навишта шудааст:
Танҳо як умр, ба зудӣ мегузарад; Танҳо он чизе, ки карда мешавад Барои Масеҳ боқӣ мемонад.
Лавҳа ба таври мувофиқ дар он ҷое ҷойгир аст, ки вай ба Худованд хидмат мекунад, зеро вай барои оилааш хӯрок тайёр мекунад, пас аз онҳо тоза мекунад ва ба таври дигар ба ниёзҳои ҳаррӯзаи онҳо ғамхорӣ мекунад. Вақте ки зарфҳо пас аз хӯрок ба раковина оварда мешаванд, он лавҳаи хурд дар байни онҳо меистад, то ба ӯ хотиррасон кунад, ки ҳатто вазифаҳои аз ҳама пасттар аҳамияти бешумор пайдо мекунанд, вақте ки онҳо барои Худованд иҷро мешаванд. Аммо чунон ки ояти боло ба мо хотиррасон мекунад, мо бояд онҳоро бошуурона ва пайваста барои ҷалоли Ӯ кунем, на барои ҷалоли худамон.
Имрӯзҳо дар бораи ҷустуҷӯи аҳамият – иҷрои коре арзанда бо ҳаёти мо бисёр сухан меравад. Ман бо баъзе ходимони воқеан фидокори Худо кор мекунам, ки рӯзҳои худро ба чопи рисолаҳо, бастабандии онҳо барои фиристодан ва қуттибандӣ кардани онҳо барои интиқоли бор ба кишварҳои ҷаҳони сеюм мегузаронанд. Меҳмоне, ки ин вазифаҳои такроршавандаро мушоҳида мекард, дар бораи он ки онҳо бояд чӣ қадар дилгиркунанда бошанд, шарҳ дод. Суханони ӯ ба ман он лавҳаро дар болои тахтачаи ошхонаи дӯстам хотиррасон кард. Ҳар коре – хоҳ хӯрок додан ба оила бошад, хоҳ чопи ғизои рӯҳонӣ барои ҷонҳои гурусна дар саросари ҷаҳон, хоҳ духтур ё муаллим ё механик ё деҳқон ё ҳар чизе – танҳо аҳамияти доимӣ пайдо мекунад, агар он барои Масеҳ иҷро шавад. Дар акси ҳол, он танҳо «чӯб, хасбеда ё пахол» аст (1 Қӯринтиён 3:12).
Павлус ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр вазифаҳои пасти ҳаёти ҳаррӯзаро – хоҳ ҳамчун устод ё хизматгор, хоҳ дар хона ё дар ҷои кор – баланд бардорем, вақте ки ӯ менависад: «Ҳар коре, ки мекунед, онро бо тамоми дили худ кунед, чунон ки барои Худованд кор мекунед, на барои одамон, зеро медонед, ки аз Худованд ҳамчун мукофот мерос хоҳед гирифт. Ин Худованд Масеҳ аст, ки шумо ба Ӯ хидмат мекунед» (Қӯлассиён 3:23-24). Инро кунед ва ҳаёти шумо ҳам ҳоло ва ҳам дар абадият бойтар хоҳад шуд.
