«Ман омӯхтам, ки дар ҳар ҳолате, ки бошам, қаноатманд бошам» (Филиппиён 4:11)
Мо бояд бовар кунем, ки Масеҳ ба мо қувват ва файзеро медиҳад, ки барои ҳар як ҳолат дар ҳар лаҳзаи ҳаёти мо лозим аст. Ҳатто вақте ки шароит ё вазифаҳое, ки Ӯ ба мо медиҳад, моро ғарқ мекунанд. Файзи Ӯ кофист!
Аз ин рӯ, он чизе ки Павлус ба Тимотиюс менависад, ба мо низ дахл дорад:
Пас, ту, фарзанди ман, дар файзе, ки дар Исои Масеҳ аст, қавӣ бош (2 Тимотиюс 2:1).
Ба ибораи дигар: Ба файзе, ки Худо ба ту ваъда додааст, такя кун. Файзе, ки дар он истодаӣ. Файзе, ки туро бо он чизе, ки ҳоло ба ту лозим аст, таъмин мекунад!
Павлус инчунин дар Эфсӯсиён 3:20 менависад, ки Худо қодир аст, ки аз ҳама чизе, ки мо мепурсем ё фикр мекунем, фаровонтар кор кунад — тавассути қудрати Рӯҳи Муқаддас, ки дар мо кор мекунад! Қудрати Ӯ дар заифӣ комил мешавад!
Мушкилоти мо заифии мо нест, балки он аст, ки мо фикр мекунем, ки дар худ қавӣ ҳастем.
Исо гуфт:
Бе Ман, шумо ҳеҷ коре карда наметавонед.
Аммо бо Ӯ, яъне бо қуввате, ки Ӯ медиҳад, мо метавонем ҳама чизеро, ки иродаи Худо барои мост, анҷом диҳем. Ин ба гуноҳе, ки ҳанӯз дар мо зиндагӣ мекунад, низ дахл дорад. Ба васвасаҳое, ки шумо дучор мешавед. Худо ба шумо тавассути Масеҳ пирӯзӣ медиҳад. Ҳатто дар ин бобат, шумо метавонед бигӯед: Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад, ва
Ман ҳама чизро тавассути Ӯ, ки маро қавӣ мегардонад, карда метавонам.
Аз ин рӯ, дар хотир доред: Шумо дар мактаби Худо ҳастед. Ӯ мехоҳад, ки шумо бештар ва бештар омӯзед, то дар Масеҳ оромии комил пайдо кунед. Бо он чизе, ки Худо барои шумо пешбинӣ кардааст, қаноатманд бошед. Ӯ мехоҳад ба шумо қувват диҳад, то ин корро кунед.
