«Пас, ман бо камоли майл ба заъфҳои худ фахр хоҳам кард, то ки қудрати Масеҳ бар ман қарор гирад.» (2 Қӯринтиён 12:9)«Файзи Ман барои ту кофист» як матни дӯстдошта ва муборак аст, аммо оё он ба таври васеъ фаҳмида мешавад? Шароит бетағйир аст, аммо шумо тағйир ёфтаед. Ҳоло на он қадар он чизест, ки шумо бояд анҷом диҳед ва таҳаммул кунед, балки он чизест, ки шумо ҳастед.
Қудрати Масеҳ бар шумо қарор мегирад; ин қудрати Инсони ҷалолдор аст, ва ноумедиҳо ва тарсҳо ва ғамҳои зиндагӣ дар он қудрати осмонӣ қонеъ карда мешаванд. Шумо ба шароити худ аз нуқтаи назари дигар назар хоҳед кард, на ҳамчун зери онҳо, вазнин ва мазлум, балки ҳамчун дастгирӣшуда ва аз ҷиҳати ахлоқӣ баландбардошташуда — «бо тамоми қудрат мувофиқи қудрати ҷалоли Ӯ қавӣ гардонида шудаед» (Қӯлассиён 1:11).
