Қудрати Худо низоъ ва мубориза меорад. Шумо фикр мекардед, ки Павлус дар давоми сафари бузурги миссионерии худ ба Рум, аз ҷониби ҳокимияти Худо аз қудрати тӯфонҳои зӯровар ва душманони худ ҳифз мешуд. Аммо баръакс дуруст буд. Ӯ як муборизаи тӯлонӣ ва душворро бо яҳудиёне, ки ӯро таъқиб мекарданд, аз сар гузаронд. Ӯ бо шамолҳои сахт, морҳои заҳрнок ва тамоми қувваҳои замин ва дӯзах рӯ ба рӯ шуд. Ва ниҳоят, ӯ аз ғарқ шудан базӯр халос шуд, бо шиноварӣ ба соҳил дар Малта пас аз он ки киштии вайроншуда ӯро қариб ба қабри обӣ фиристод. Оё ин ба Худои қудрати бепоён монанд аст? Бале, ин маҳз ба Ӯ монанд аст. Ва аз ин рӯ Павлус ба мо гуфт, ки вақте ӯ Худованд Исои Масеҳро ҳамчун ҳаёти худ дар баданаш қабул кард, фавран низоъи шадид ба миён омад.
Дар асл, низоъ ҳеҷ гоҳ хотима наёфт. Фишор ба Павлус доимӣ буд, аммо аз низоъ ӯ ҳамеша тавассути қуввати Исои Масеҳ пирӯз мебаромад. Павлус инро бо забони хеле равшан тасвир кардааст:
Мо аз ҳар тараф фишор мебинем, аммо шикаста намешавем; ошуфтаем, аммо ноумед нестем; таъқиб мешавем, аммо тарк карда намешавем; сарнагун мешавем, аммо нобуд намешавем. Мо ҳамеша дар бадани худ марги Исоро мебардорем, то ки ҳаёти Исо низ дар бадани мо зоҳир шавад (2 Қӯринтиён 4:8-10).
Чӣ муборизаи беист ва пуршиддатеро ӯ нақл кард! Таъсири забони аслӣро бо забони англисӣ баён кардан қариб ғайриимкон аст.
Павлус ба мо панҷ тасвири гуногунро пай дар пай медиҳад. Дар аввал, ӯ моро водор мекунад, ки душманон ӯро комилан иҳота карда, фишор медиҳанд, аммо ӯро шикаста наметавонанд, зеро «полиси» осмонӣ ӯро муҳофизат карда, роҳеро ба қадри кофӣ васеъ кардааст, ки ӯ гурезад. Маънои аслии он ин аст: «Мо аз ҳар тараф фишор мебинем, аммо шикаст намехӯрем.»
Тасвири дуюм ин аст, ки роҳи касе аз ҷониби душман комилан баста ё халалдор шудааст. Аммо ӯ истодагарӣ кардааст, зеро нури кофӣ барои дидани қадами оянда вуҷуд дорад. Павлус гуфт: «Ошуфтаем, аммо ноумед нестем,» ё чунон ки як тарҷумаи аслӣ гуфтааст: «Бе роҳ, аммо бе ‘роҳи паҳлӯии’ гурез нестем.»
Тасвири сеюм, «Таъқиб мешавем, аммо тарк карда намешавем,» ин аст, ки душман ӯро сахт таъқиб мекунад, дар ҳоле ки Муҳофизи илоҳӣ дар наздикӣ истодааст. Ӯ таъқиб мешавад, аммо танҳо гузошта намешавад.
Чорум боз ҳам равшантар ва драмавӣтар аст. Душман ӯро дастгир карда, зада, сарнагун кардааст. Аммо ин зарбаи марговар нест — ӯ метавонад дубора бархезад. Ӯ «сарнагун шудааст, аммо нобуд нашудааст,» ё аслан, «сарзада шудааст, аммо мағлуб нашудааст.»
Дар тасвири панҷум ва ниҳоӣ, Павлус фикрро боз ҳам пеш мебарад ва ба мо тасвире медиҳад, ки ба назар худи марг аст: «Мо ҳамеша дар бадани худ марги Исоро мебардорем.» Аммо ӯ намемирад, зеро «ҳаёти Исо» ба ӯ кӯмак мерасонад ва ӯ тавассути ҳаёти Масеҳ зиндагӣ мекунад, то он даме ки кори ҳаёташ ба итмом расад.
Сабаби он ки ин қадар одамон ин принсипи илоҳиро аз сар намегузаронанд, дар он аст, ки онҳо интизоранд, ки ҳама чизро бе мубориза ба даст оранд. Вақте ки низоъ меояд ва ҷанг идома меёбад, онҳо рӯҳафтода шуда, таслим мешаванд. Худо ҳеҷ чизи арзишманде надорад, ки ба осонӣ ба даст оварда шавад, зеро дар бозори осмонӣ молҳои арзон вуҷуд надоранд. Арзиши наҷоти мо ҳама чизе буд, ки Худо бояд медод, ва ҳар чизи арзишманд гарон аст. Замонҳо ва ҷойҳои душвор мактабҳои имон ва хислати мо мебошанд. Агар мо ҳамеша аз қуввати оддии инсонӣ боло равем ва қудрати ҳаёти Масеҳро дар баданҳои мирандаи худ аз сар гузаронем, ин тавассути раванди низоъ хоҳад буд, ки онро метавон «дардҳои таваллуди» ҳаёти нав номид.
Ин ба қиссаи Мусо монанд аст, ки
дид, ки бутта дар оташ буд, аммо намесӯхт (Хуруҷ 3:2);
гарчанде ки девҳои Шайтон кӯшиш мекарданд, ки шӯъларо дар ҳаёти Мусо бо рехтани доимии об ба нақшаҳои ӯ хомӯш кунанд, онҳо натавонистанд, зеро фариштагони Худо ҳамеша ҳушёр буданд, равғанро ба шӯъла мерехтанд, то онро равшан нигоҳ доранд. Эй фарзанди азизи Худо, шояд шумо азоб мекашед, аммо агар танҳо ҷуръат кунед, ки имон оваред, устувор истад ва аз мағлуб шудан даст кашед, шумо ноком нахоҳед шуд.
