Дӯст дар Худованд: Пас, шумо ба Маро омадаед ва обҳои он ҷоро талх ёфтаед. Шумо аллакай фаҳмида будед, ки дунё чизе ҷуз биёбон нест — замини хушку ташна, бо «гуруснагии бузург» ва «об нест». Аммо чунин менамуд, ки Худованд шуморо дар канори ҷӯйбори биёбон роҳнамоӣ мекард, ва шумо беш аз пеш ташнаи нӯшидан будед. Вақте ки шумо сутуни абрро пайравӣ мекардед, он дар пеши шумо медурахшид ва, умедворам, шукргузориро ба Ӯ, ки «биёбонро ба оби истода табдил медиҳад», бедор кард. Аммо акнун шумо обҳои онро мечашед ва онҳоро талх меёбед; шумо аз онҳо нӯшида наметавонед, ва шумо ба Худованд фарёд мезанед.
Мусо дар Хуруҷ 15:25 чунин кард, ва иҷозат диҳед ба шумо хотиррасон кунам, ки Худованд ба фарёди ӯ чӣ гуна ҷавоб дод:
Худованд ба ӯ дарахтеро нишон дод, ки вақте ӯ онро ба обҳо партофт, обҳо ширин шуданд. (Хуруҷ 15:25)
Ӯ барои ин ҳодиса чизи наве эҷод накард, мушкилоти навро бо намоиши нави қудрати мӯъҷизавӣ ҳал накард; балки Ӯ чашми Мусоро ба чизе, ки аллакай дар он ҷо, дар соҳили худи обҳои Маро буд, равона кард, ки қодир буд оби талхро ширин кунад. Ҳоло, ҳамсафари ман, шумо аз Худованд чӣ хоҳиш мекунед, ки дар ин озмоиши нав барои шумо кунад? Оё Ӯ чизи наве дар рӯи замин эҷод кунад, то ҳолати шуморо ҳал кунад? Оё Ӯ шахси дӯстдоштаеро, ки аз шумо гирифтааст, баргардонад, ё озмоиши вазнинеро, ки рӯҳи шуморо фишор медиҳад ва шуморо пахш мекунад, фавран бо роҳи дигар бартараф кунад? Оё ин роҳи Ӯст?
Зеро,
Худованд роҳи Худро дар тӯфон ва дар борон дорад (Наҳум 1:3)
Не, ман аз Худованд барои шумо хоҳиш мекунам, ки агар обҳое, ки Ӯ шуморо ба онҳо мебарад, талх бошанд, Ӯ ба шумо Шахси муборак, Худованди мо Исоро нишон диҳад, ки ҳузури Ӯ дар муҳаббат ва ҳамдардӣ метавонад ҳар пиёлаи талхро ширин кунад ва ба бистари торики марг нур бахшад. На Наҷотдиҳандаи нав, балки «Ӯ, ки аз ибтидо буд», имрӯз ҳамон аст, ки дирӯз буд ва абад хоҳад буд. Ҳеҷ чизи наве аз осмон нафуромад ё аз замин насабзид, то обҳои Мароро барои мусофирони ташна дар биёбон ширин кунад. Ба ҷои ин, Худованд ба Мусо дарахтеро нишон дод, ки дар он ҷо пеш аз чашидани обҳо буд. Ба ҳамин монанд, Рӯҳулқудс, ки бо шумо ва дар шумост, метавонад чизҳои Худованд Исоро гирифта, ба шумо нишон диҳад (Юҳанно 16:14,15), шуморо водор созад, ки бубинед ва аз он чизе, ки Ӯ барои шумост, лаззат баред. Дар хотир доред, Худованд солҳои зиёд шуморо аз биёбон роҳнамоӣ мекард. Агар Ӯ ҳоло шуморо ба Маро роҳнамоӣ кунад, Ӯ пеш аз шумо ба он ҷо рафта, дарахти ширинкунандаеро дар дастрасӣ шинондааст. Лутфан, хонанда, пас аз Худованд аломат ё ваҳйи наве наҷӯед, балки бигзор Ӯ, ба воситаи Рӯҳи Худ, ба шумо бештар аз Ӯро нишон диҳад, ки ҳамеша бо шумост, то охир.
